10-03-17

Choukie jarig.

20170310_171427 (002).jpgEind april, in de lente van 2005: rond vijf uur, telefoon van ons Roosje om dringend naar de dierenwinkel vlakbij te komen... de vraag 'waarom', werd ietwat geheimzinnig ontwijkend beantwoord met het 'dwingend' verzoek nu toch maar meteen even in de auto te springen, wat toen nog gezwind lukte

En daar stond ik dan rond een geïmproviseerde ren waarin duidelijk enkele pups hadden gezeten, maar waar nu nog eentje 'volgens Roosje' met smekende oogjes vroeg om naar het Ganzenhof te mogen verhuizen, voordat het daar alleen zou achterblijven als de winkel sloot...


Met de herinnering aan gewonde vogeltjes, verloren kikkers, uitgehongerde egeltjes, een gesneuvelde valk... en dan vergeet ik nog het chique muisje dat ze als leerling bij de Dames... in haar boekentas bijhad... waar we dan onverwijld mee naar dierenarts of vogelcentrum MOESTEN, wist ik meteen dat alle verzet nodeloos was... bovendien, het beestje miste enkel de spraak om die vraag zelf te formuleren. Zo kwam zes weken na de geboorte een piepklein nog als enige overblijvende van het nestje Jack Russell pups in ons gezin...
Vandaag wordt deze schat dus 12 jaar...

Met heel veel liefde voor onze schattige huisgenoot, dienen we toch even te vermelden dat we de bijgeleverde handleiding, met specifieke kenmerken voor dit hondenras, pas lazen toen het mormeltje eindelijk moegetraind, in slaap viel... en wij niet veel later... cry

Grootmoedig vergeven we haar de paar escapades, toen de lokroep van de wijde wereld te sterk was en we er met z'n allen mochten achter crossen. Vergeven ook die keer dat ze met neergeslagen blik op ons wachtte in het politiekantoor waar een attente voorbijganger haar naartoe had gebracht, toen ze blijkbaar een opening in de omheining had ontdekt om dan op de hoek van de straat op de uitkijk te staan. Vergeven, maar wel opgeslagen in het collectief geheugen, die keer dat de taart iets te vroeg op tafel stond... en we dan maar een 'koekje' bij de koffie presenteerden...  

De jaren verstreken en langzaam werd de tred wat rustiger, kan ze knorrend genieten van haar plekje in de zon achter het glas. Maar vergis u niet, zelfs met de oogjes toe, detecteren haar immer aandachtige oortjes elke op kousenvoeten voorbijsluipende kat of kater en dan is het hek letterlijk van de dam.  

Mocht er snelheidscontrole in onze tuin staan, we betaalden ons blauw. Met halsbrekende atletische sprongen over de beplanting gaat ze heldhaftig de blazende harige hoge rug achterna tot die afdruipt, om dan haast triomfantelijk haar dorst te komen lessen... Maar zoals in het liedje: en de kat kwam weer... undecided

Dus, Lieve Choukie, gelukkige verjaardag.

Je blijft dan wel tevergeefs uitkijken naar de komst van ons Roosje, onze Chris en de boykes, telkens de deur opengaat... maar met de liefde van Amélie en Eline, is het leven toch nog geregeld feest voor je... en dat je, als oma even niet kijkt, aan het voeteinde bij opa kruipt, is een zondeke dat we je glimlachend vergeven...omdat je er beiden duidelijk van geniet...  2005 0610 (10).jpgIMG_4009.jpg2005 0610 Jack Russell 007 (16).jpg2012 0710 (9).jpg

17:43 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-10-16

Voor wie eens van de grond wil gaan...

Voor wie eens van de grond wil gaan...

 

was het niet- van- een- vleugje- humor- gespeende welkomstwoordje tot de groep journalisten in de Royal Aviation Club op de luchthaven van Deurne, met zicht op de vertrekkende en aankomende vliegtuigen, als apotheose van een leerrijke kijk achter de schermen van Luchthaven Antwerpen.

Dit zinnetje als titel gebruiken is nog een restantje uit een vorig leven, waar de vlag lang niet altijd de lading dekte, maar wel leeslekker lokaas uitmaakt... in dat voorgaand tijdperk van mijn leven, zou ik een zaterdagmorgen druk noterend op de persbank hebben gezeten, worstelend om maten en gewichten, cijfers en prognoses, beleid en oppositie nauwkeurig te noteren om er dan van wakker te liggen, nadat het stuk ingediend was. Gezien de deadline altijd 'gisteren' heette, was het vaak afwachten om zwart op wit te verifiëren of je goed gefundeerd onafhankelijk en zonder haar geweld aan te doen, 'waarheid' hebt neergeschreven. Elke ochtendkrant voelde daarom als 'bevrijding', tenminste als er in laatste instantie niet aan je stuk werd geprutst.

Levenslang leren

De boodschap 'levenslang leren'  in acht nemend, is het dus ook voor een ijverige-, vinnige- en zelfs vurige-, doch bejaarde journalist, een niet mis te verstane uitdaging. Het siert de Vlaamse Vereniging van Journalisten haar 'oude rakkers' blijvend over de streep te trekken. En dus: de aanhouder wint, toch in één betekenis van het woord. Een mondje vol om te verantwoorden dat ik opnieuw, zonder schriftje in een Press Room zit, luisterend naar de gevleugelde woorden van luchthavenbaas Marcel Buelens, die ons een kijk voor - en achter de schermen van de Internationale Luchthaven Antwerpen gunt. Toegegeven, mijn inschrijving ging pas de deur uit na een herinneringsuitnodiging. Ook al had ik een beetje overmoedig reeds bij de eerste aankondiging de datum genoteerd in de Journalistensagenda 2016. Effectief inschrijven, had de aanmaning nodig.

De familiedatabank

20161019_181812.jpg

Al jaren hanteren wij een 'gezinsagenda'. Ondanks de opmars van de elektronische- smart- en andere phones, is het geschreven woord in dat gezamenlijk logboek, een betrouwbare kapstok voor het drukke sociale leven van ieder familielid. Zo blijven we op de hoogte van wie waar is en waar er raakpunten kunnen georganiseerd worden. Een veelstukkige puzzel, die dank zij de gezinsagenda, steeds weer gelegd kan worden.

Net zoals de fout- voorspelde ondergang van papier bij de komst van de PC, is bij ons die prachtige grote witte zachte "Jumbo" nooit ver weg om droom en daad op elkaar af te stellen.

Akkoord, in de geest van 'in der Beschränkung zeigt sich der Meister'  had deze verklarende uitleg ook over een 'klein gommetje' kunnen gaan, zelfs eentje achteraan het potloodje... maar naast het feit dat het over de luchthaven gaat , is 'Jumbo aardig meegenomen, toch?  Daarbij, bloggen is geen gemillimeterde kolom van 60 lijnen van 30 aanslagen, dus kan er wat spielerei bij. Trouwens met het opentrekken van de Nobelprijs literatuur, weet je maar nooit...  

Wie "Luchthaven Deurne" zegt, is niet meer mee...

luchthaven deurne.JPG

Internationale Luchthaven Antwerpen heeft in de voorbije crisismaanden, het belang van regionale luchthavens nog eens extra onderschreven. Vliegverkeer boven woonkernen zal nooit onbesproken zijn, al is de technologische evolutie in deze een bondgenoot. Niet alleen worden toestellen geluidsarmer en daalt de emissie van broeikasgassen, de minimale overlast voor de omgeving werd gestaafd door de getuigenis van journalisten- omwonenden. De lengte van start- en landingsbanen op deze luchthaven zijn op zich reeds bepalend voor de types vliegtuigen die haar kunnen aandoen. In tegenstelling deze ' beperking' als handicap te zien, wordt het hier omgebogen tot opportuniteit voor aangepast luchtvervoer à la tête du client in de diamanten havenstad Antwerpen.

De succesvolle luchthaven hartje Londen is het levende bewijs dat snelle vluchten van stad naar stad,  naast zakelijke- ook sterke toeristische troeven kan uitspelen. Vlotte bereikbaarheid van de luchthaven via snel openbaar vervoer, met halte voor de deur, voordelige dagtarieven op de parking... moeten naast adequate administratieve- en veiligheidsmaatregelen de opportuniteiten van het vliegverkeer promoten. Realistische vertrek- en terugkeeruren, in functie van het bedrijfsleven: uitdagingen waar de sector aan sleutelt. Wat als bijvoorbeeld de incheckmodaliteiten voor personen en hun bagage voor lange afstandsvluchten op de regionale luchthavens zouden kunnen afgehandeld worden. Een denkoefening waard.

Een bevlogen CEO stelde met zichtbare trots zijn toekomstvisie voor met voor nu alvast de upgrade van heel wat infrastructuur: inkomhall, lounges, taxfree shops, uitbreiding van bagagebanden... een functionele facelift die reeds over enkele maanden ervaren kan worden en zullen bewijzen dat 'de meeste dromen géén bedrog zijn.'...

Terwijl de bus ons taxiet over de tarmac, kunnen we binnenkijken in de immense overdekte parking van een groeiend aantal privé vliegtuigjes, die dan weer de aanwezigheid van verschillende vliegscholen rechtvaardigen. Een toenemend fenomeen waarbij ik met een binnenpretje Velo Antwerpen al met vleugeltjes zie...  

Museum Stampe en Vertongen

luchthaven Ronny meyeers.jpg

Met Danny Cabooter, piloot- stichter- voorzitter van het museum op de Luchthaven, maakten we kennis met het meest gebouwde Belgische vliegtuig ooit, de SV4B. Ondanks de ontruiming van de Antwerpse fabriek in mei 1940 dat de productie stopte, gaan ze nog geregeld van de grond...

En daarmee is het verhaaltje rond.    foto Ronny Meyers

18:18 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-06-16

15 juni 2013 - 15 juni 2016

net als vanavond, viel drie jaar geleden, die onvergetelijke 15de juni, ook de avond. 'Ga nu even naar huis, het was een zeer lange emotionele dag en jullie moeten even bekomen, dan zorgen ze hier nu even voor onze Chris en als je dat wil, kan je seffens terugkeren'... de dwingende toon waarop het betraande gezicht van onze oudste dochter dit zei, liet weinig tegenspraak toe. Begrijpelijk, papa die uren onbeweeglijk in zijn rolstoel naast onze Chris had gezeten, zijn hand in de zijne, beiden vechtend tegen verdriet... zo verschrikkelijk aandoenlijk. Elke keer dat ze elkaar die misschien-wel-laatste blik toewierpen, rolden bij beiden de tranen over de wangen en allebei probeerden hetzelfde: glimlachen. De senior en de junior.

Zo eindigde dus die verschrikkelijke dag, waarbij onze blik gefocust bleef op het van pijn vertrokken gezicht van onze Chris, waar geen pijnstilling tegen gewassen bleek, tot het tegen valavond eindelijk ontspande en we enkel nog zijn sterke sporthart voelden kloppen tot ook dat zich gewonnen moest geven...

Het was volbracht. En net zoals na de zondagsmis van weleer, Ite Missa est, werden we naar huis gestuurd.

De opdracht was duidelijk. Die had ik nog van mijn zoon gekregen, meerdere keren zelfs: "zorg goed voor mijne pa, hé mama". Alsof dat moest gezegd worden, hij waarborgen wilde. Precies als ons Roosje, stervend met haar laatste krachten een toekomst voor haar kinderen veilig wilde stellen....  

Eens thuis en papa verzorgd, moest ik naar je terug. Ik werd naar je toe gezogen.

Je had me niet gebeld, wat 's avonds laat en zelfs nachts geregeld gebeurde, als je zin had in een klapke als jouw dag of nacht erop zat.

Nee, nu kwam ik ongevraagd binnen... en je liet me begaan. In de kille kamer, een glasraam als decor, lag je 'opgebaard'... mijn grote slungel, mijn knappe zoon, het evenbeeld van die jongen waarmee ik meer dan 40 jaar geleden overtuigd was, oud te worden, omringd door kinderen en kleinkinderen in ons geliefde Ganzenhof.

En hier ligt nu voor de tweede keer in amper 2 jaar tijd, opnieuw een deel van die prachtige droom aan diggelen.

Hoe moet het nu met alles wat we voor de toekomst opbouwden, hoe herprogrammeer je toekomstperspectieven, schep je waardvolle momenten die verbinden, hoe kan ik je achterlaten in een wereld waar ik niets van weet, de weg niet ken, je niet meer nabij kan zijn als je erom vraagt?

Papa die een leven lang inzette op communicatie mogelijkheden met de andere kant van de wereld, wist geen verbinding te leggen met de onbekende wereld waarnaar nu ook jij ons voorafgaat.

En dus is het gissen.

Daar zat ik nu naast je geknield, je hoofd in mijn arm, en even flitste een gedeeld stil moment me door het hoofd, toen we samen in Rome de wit marmeren pracht van de Piëta van Michelangelo bewonderden. Een sacraal moment, toen je het immens verdriet van de moeder met de dode zoon op haar schoot projecteerde op je eigen bestaan. 'Moeder Maria heeft met haar zoneke ook haar 'pere' gezien. Verloren in de tempel, controversiële stellingen verdedigen, rel schoppen met poenscheppers... kiezen voor de sukkelaars en dan nog aan 't kruis sterven tussen moordenaars. Geef toe, je zou voor minder... ' Ik kon een glimlach niet onderdrukken en ook de leef - tijd klopt nu... mijne Messias... nog zo gek niet !

En nu zat ik daar en zag mijn kans schoon om hem zoveel te vertellen dat ik vaak om de goede orde of de lieve vrede, ongezegd liet...  terwijl het mortuarium transformeerde in een tranendal.

Wonderbaarlijk hoe je met alles akkoord was, me niet één keer tegensprak, maar rustig met gesloten ogen luisterde. Ik had het vermoeden of was het een stil verlangen dat je naar me glimlachte...

Helemaal PLH, maar voor de gelegenheid en nog lang daarna wisselde ik de laatste letter voor een S.

Of ik het allemaal toen gezegd heb, of je het toch al eerder geassimileerd had, of je het nu allemaal als vanzelf weet -later, als ik dood zal zijn, dan zal ik alles weten- één zekerheid draag ik mee: je oprechte, zij het soms goed gecamoufleerde liefde voor ons allemaal.

Met een knuffel van jou, werd ik letterlijk en figuurlijk helemaal ingepakt. En dat mis ik ontzettend... Put your hand on my shoulder... mijn antiek singeltje van Paul Anka bleek bij het opruimen, tussen jouw vinyls verdwaald. undecided 

Node, maar uit respect voor de nachtzuster die bleef wachten zolang als ik wilde blijven, heb ik je moeten achterlaten, mijn doorgeschoten, 'klein' venteke, mijn Meester- DJ, mijn parel aan de kroon, die wel eens voelde als de nagel aan mijn... je weet wel, maar waar ik nog altijd zo verschrikkelijk veel van houd...  

Als papa vanavond in de perfect aangepaste accomodatie naar jouw extra groot flatscreen ligt te kijken, dat speciaal voor het EK in zijn kamer is geplaatst, voel ik hoe hij je mist. De keren dat je samen keek of zelfs enkel maar na de match aan de telefoon hing om na te kaarten, het was dat waar hij al die jaren ver van huis van droomde ooit te doen, met zijn zoon, met zijn kleinzonen... Supporterend of mekkerend, zoals de beste stuurlui altijd aan de wal staan, maar badend in- en genietend van die verbondenheid die we zijn blijven delen.  

En ja, ik zorg goed voor 'je' pa... als je iets belooft, moet je het ook doen. En je weet dat ik een vrouw van mijn woord ben. Het is niet simpel voor een man die de wereld zijn dorp noemde, om nu gekluisterd aan een rolstoel, zo zijn mobiliteit beperkt te weten, maar opgeven is zeker voor hem geen optie.  

Zoonlief, ben net even in de tuin geweest met Choukie.

IMG_4441 (2).JPG

Het is een kille nacht, ook al is het half juni, maar er staat een heldere maan aan de bewolkte hemel en via deze natuurlijke sateliet gaat mijn nachtzoen naar al wie hem wil ontvangen met 'a touch of Rose' en 'a sound of Chris' als bewijs van mijn liefde en trouw aan alles waarin we blijven geloven en op hopen. Voor jou en ons Roosje ginds: we all ly.

mama

02:57 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende