15-08-17

MOEDERKENSDAG

Moederkensdag…

moederknsdag 14 aug 2017.JPGOf je haar nu viert in mei of in augustus, verandert nauwelijks iets aan de intentie. Een dag voor moeder, is een dag dat de tijd voor haar even wordt stil gezet.

Dat verhalen opgediept worden die iedereen al lang kent, maar die vandaag in de schittering van een onverwachte traan in haar ogen, regenbogen worden, met aan het einde de pot goud: het moederhart.

Nee, je hoeft haar niet vast te binden met een strik op een versierde stoel. Het excuus dat het teveel moeite is voor haar, wuift ze weg. Het is LEVEN. Ze wil jullie samen zien, rond haar. Even weer de moederkloek zijn, trots en blij.

De voorbereiding van haar eigen feest, de verwachting zal haar uit de slaap houden. Door haar hoofd spookt alles wat ze zeker niet wil vergeten. Ze heeft niet ‘gevraagd’ om te komen, bang opdringerig te zijn, maar ze koestert de hoop dat de traditie het haalt op andere vrije- dag bestedingen. Het aanbod is zoveel ruimer geworden, de keuze voor haar, des te bewuster.

Zij houdt alvast de lamp brandend en is op alles voorbereid. Ze heeft nog eens gewinkeld zoals ze dat jaren lang deed, met een grote korf vol lekkers voor een tafeltje- rond. Ook al impliceert dat wellicht overschotten die de komende dagen zullen herinneren aan de gezamenlijke sit-in of net aan de betreurde afwezigheid.

Ze wil zich ’s morgens mooi maken. Als de kapper op maandag gesloten was, zal ze wellicht een paar uur met een ijzerwinkel rondlopen, want als ze een selfie zouden nemen, wil ze niet uit de toon vallen bij al dat schoon jong volk dat haar nageslacht is… en misschien doet het wel ooit dienst voor haar doodsprentje…  

Ze zal het strak gesteven en gestreken damasten tafelkleed uithalen, de tafel dekken met het porselein dat alleen op een dag als deze uit de kast komt en niet in de vaatwasser mag. Zo breit ze er voor zichzelf nog een na- geniet moment aan…  ze kiest zorgvuldig taart of bakt ze misschien wel zelf … met voor elk wat wils- smaakje… de champagne coupes of -flutes worden te schitteren gezet op het zilveren dienblad, de bubbels liggen gekoeld. Wachten maar, inmiddels haar tweede natuur.

Ondanks het wisselvallig weer nog snel de ramen zemen, zodat de luttele zonnestraal die verwacht wordt, niet gebroken wordt…

Als ze nu maar komen… tenminste één dag per jaar heeft men er zelfs een officiële feestdag midden in de week van gemaakt om zonder verlies van verlofdag, bij moeder te kunnen vertoeven. Maar er is inmiddels ook zoveel ander leuks onder de zon of zelfs in de regen… de concurrentie in het aanbod is groot.

Tijd is dus nu een kwestie van prioriteit.

Als moeder nog krachtig én veerkrachtig is, dan overleeft en/of relativeert ze het allemaal: de drukte als haar kroost met gevolg door elkaar discussieert, als ze uitgesproken meningen op tafel gooien die soms botsen, als ze klagen of bluffen, als de ene wél en de andere niet bijdraagt tot de gezellige warme sfeer....  ze stuurt onzichtbaar bij... al is het maar door de vraag: 'nog iemand een stuk taart? ' Ook al ontgaat haar de pointe waarmee gelachen wordt, ze is gewoon gelukkig als ze lachen…

En voor wie niet komt, zal ze zelf het excuus formuleren dat ‘de kinderen het zo druk hebben’ en ze niet vergeten werd. Ze stuurden immers een kaart of een bloemetje of zoals in deze tijd handiger: een mailtje of een sms- je….

Oudere moeders zijn gewend te incasseren… en ze prijzen zich gelukkig in vergelijking met de ‘vergeten’ of ‘verstoten’ moeders… Een fenomeen dat pas sinds kort ook benoemd wordt en waaraan gesleuteld wordt op hoog niveau... langzaam maar zeker, maar zeker langzaam... hopelijk niet omdat her en der 'verstoters' aan de riemen zitten... wat uiteraard contraproductief werkt.

Oud-, ziek, eenzaam zijn er ook tal van moeders die vandaag net iets meer dan andere dagen, weemoedig kijken naar bezoek dat hun deur passeert. Een weemoed waar op dagen als deze, de helende rol van de verpleging niet te schatten is. 

Aan al deze moeders stuur ik 'a touch of Rose', 'een vleugje Rose'…

Graag deel ik hierbij het gedicht van Paul Claudel, dat -zij het met flarden en blijkbaar niet helemaal correct- me de voorbije slapeloze nacht terug door de geest spookte.

Moederkensdag op het christelijk feest van Onze- Lieve- Vrouw ten Hemelopneming is méér dan een Antwerps gegeven. 

Lees en voel het in Claudels gebed...   

 kathedraal Antwerpen Frencken Thierry.jpg

La Vierge à Midi
Auteur : Paul Claudel

Il est midi. Je vois l'église ouverte. Il faut entrer.
Mère de Jésus-Christ, je ne viens pas prier.

Je n'ai rien à offrir et rien à demander.
Je viens seulement, Mère, pour vous regarder.

Vous regarder, pleurer de bonheur, savoir cela
Que je suis votre fils et que vous êtes là.

Rien que pour un moment pendant que tout s'arrête.
Midi !
Etre avec vous, Marie, en ce lieu où vous êtes.

Ne rien dire, mais seulement chanter
Parce qu'on a le coeur trop plein,
Comme le merle qui suit son idée
En ces espèces de couplets soudains.

Parce que vous êtes belle, parce que vous êtes immaculée,
La femme dans la Grâce enfin restituée,

La créature dans son honneur premier
Et dans son épanouissement final,
Telle qu'elle est sortie de Dieu au matin
De sa splendeur originale.

Intacte ineffablement parce que vous êtes
La Mère de Jésus-Christ,
Qui est la vérité entre vos bras, et la seule espérance
Et le seul fruit.

foto geplukt van website 'Antwerpen in foto vroeger en nu' (Thierry Frencken)

Parce que vous êtes la femme,
L'Eden de l'ancienne tendresse oubliée,
Dont le regard trouve le coeur tout à coup et fait jaillir
Les larmes accumulées,

Parce qu'il est midi,
Parce que nous sommes en ce jour d'aujourd'hui,
Parce que vous êtes là pour toujours,
Simplement parce que vous êtes Marie,
Simplement parce que vous existez,

Mère de Jésus-Christ, soyez remerciée ! 

19:23 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-06-17

Als delen, therapeutisch vermenigvuldigen wordt...

15 juni 2013

de meest onwaarschijnlijke, langste dag

Twee jaar en vier maanden na het afscheid van ons Roosje opnieuw in de deuropening van die onbekende wereld na het leven staan…

Op het tuinfeest bij de plechtige communie van ons Eline, eind mei, feest van O.-H.-Hemelvaart, maakte ik me ‘druk’ over een akelig hoestje van onze junior… Preventief snoerde hij me de mond: -Nee, mama, ik ben al 5 weken gestopt met roken, vraag maar aan ons Ann- Marie’ en ontweek daarmee de opmerking waarvan hij vermoedde dat ik ze voor de zoveelste keer ging maken. Oef, eindelijk, na alle eerdere verwijten dat ik niet moest overdrijven: ‘mag trouwens nergens meer roken. Niet op restaurant, niet op café, niet bij mijn muziekapparatuur, niet op kantoor, niet aan de balie… alleen in mijn bed en daar lig ik volgens u toch veel te weinig in… Trouwens er zijn genoeg rokers van in de 70 die springlevend zijn… maar wees gerust, ik rook niet meer.’

Toch vreemd, vond ik, dat onze Chris, meestal zijn drukke zelve en een fervente zonneklopper, zich op het feest met vele vrienden, stilletjes in het voor-de-nood-opgeslagen tentje terugtrok. Uit mijn ooghoeken hield ik hem de ganse tijd in de gaten en het vervulde mij met tederheid dat onze Alexander hem gezelschap ging houden en er geruime tijd mee aan de praat was… IMG_2905.jpg

Uitgedost in ‘Beerschot’- outfit (!) vermoedde ik dat Alexander met een voetbal aan zijn voet… hoopte op het traditioneel ‘balletje trappen’ met zijn leuke nonkel Chris. Die bleef echter in het zeteltje zitten en dat voelde vreemd. Er zijn een paar mooie foto’s van en al zijn ze zonder geluid,  toen Alexander trots kwam vertellen dat hij van Nonkel Chris ook de outfit van ‘den Antwerp’ zou krijgen, was méér dan een tipje van de sluier gelicht.

Nu is bij familie en vrienden het internaatverhaal genoegzaam bekend, dat Chris en Paul twee belendende kamers betrokken en er respectievelijk de rood- witte en de paars-witte vlaggen uithingen… aanzet tot levenslange PLH, no war… en de aanzet tot een onverwoestbare vriendschap.

Een zijsprong in dit verhaal, om te gewagen van een eerste vaststelling dat onze Chris er niet goed uitzag. Bemoederen van een zoon van 35, die net zijn eigen droomstek aan het inrichten was, doe je als moeder omzichtig. En bij onze Chris, ook nog eens met fluwelen handschoenen. De zelfstandigheid weet je wel… Telkens hij in het Ganzenhof langskwam en ook bij papa die toen enkele keren in het hospitaal verbleef, vertelde hij over terugkerende hoofdpijn, waarvan hij vermoedde dat ze te wijten was aan het stoppen met roken. Ons Ann- Marie overhaalde hem voor een consult bij de  neuroloog, om uitsluitsel te geven wat de oorzaak kon zijn.

Gepakt in snelheid…  

8 juni 2013 bleef zijn traditionele gezongen verjaardagwens aan de telefoon uit… en in plaats van dat hij als een wervelwind voorbijkwam, met of zonder bloemen… werd ik die middag in het ziekenhuis verwacht.  Het onderzoek bracht aan het licht dat de hoofdpijn een totaal andere oorzaak had. Op consultatie had hij zelfs het bewustzijn even verloren en was per direct opgenomen, zo bleek. Ons Ann- Marie werd meteen verwittigd en was al bij hem. En dan hoop je dat die het allemaal rechttrekt.

Hoe hartverscheurend zwaar moet dat voor haar ook toen geweest zijn. Na Roosje nu ook haar broer(tje), haar petekind… haar eigen kinderen midden in de examens… de problemen rond de fysiek van papa en de overbelasting voor mama…  en dan haar ‘kennis’ van het onhaalbare… die ze nog even voor zich hield, op vraag van onze Chris. Hij wist het dus.

In de gang van intensive care, zat ik als versteend te kijken naar de deur die slechts af en toe heel even op een kier openging. Wat gebeurde daar? Toen ik eindelijk binnen kon, lag daar geen zieltogende man, maar stond een ranke 1m90 naast zijn bed, druk te gesticuleren dat hij niet wilde blijven.

Als werd ik neergesabeld, kreeg ik de volle laag en moest ervoor zorgen dat hij per direct naar zijn appartement kon, hij zou daar wel uitzieken, met zijn vrienden gezellig rond hem. Chillen… Maar niet hier, met al die draden, die zijn bewegingsvrijheid aantastten, die hem zijn menselijkheid afnamen… “Allez, mama, laat nu maar zien dat je alles kunt”, klonk meer verwijtend dan als verzoek…  

Radeloze machteloosheid verscheurde mijn moederhart.

Ik wilde mijn armen om hem slaan en de tranen rolden over mijn wangen. Hij was er boos om en zei dat hij daarmee niet geholpen werd. Wie wilde huilen, moest dat op de gang doen…

Wilde ik hem vastpakken omdat ik zo graag zou willen dat hij, hoog boven mij uitstekend, zijn lange armen om me heen zou slaan, me dwingend te relativeren, mijn (over)bezorgdheid zoals hij zo vaak deed, te ridiculiseren… maar dit was ‘incroyable, mais vrai… ‘ in zijn mooi frans, dank zij het Ukkels advocatenkantoor.

Nu zwaaiden die lange armen in het ijle als een niet verscholen verwijt dat IK hem daar moest wegkrijgen, tegen beter weten in. Plots doorzag ik de hoge gsm- kosten die we maandelijks voldeden… toen hij zijn telefoonboek vrienden in één trek op de hoogte bracht van het begin van het einde… en hij hen rond zich wenste… behalve die willen janken, die moesten de gang op…

Toen gebeurde wat IC mogelijks niet eerder meemaakte. Champagne en sushi en wenende/ lachende jonge mensen overspoelden de ontoegankelijke ruimte… want dat was de laatste wens van een stervende. En toen besefte ik dat die jonge équipe WIST dat zijn dagen geteld waren… en diep in mij verwenste ik deze bevestiging van wat niet mocht, niet kon en niet zou…

Toen een knap verpleegstertje in hem DJ Vince Hilton herkende en zijn ijdelheid streelde met de bekentenis grote fan te zijn, antwoordde hij vereerd te zijn en hij haar ook al herkend had… haar bij haar voornaam noemend… Toen ze weg was vroeg ik of hij al zijn fans bij naam kende, verraste hij me weeral en zei: ‘haar naam stond gelabeld op haar schort. Een bal voor open doel’.

En nu moest ik naar papa, die reikhalzend naar een verslag van mijn bezoek uitkeek. Hoe hem deze wrede waarheid vertellen. Zijn Chris junior, die amper een week tevoren nog aan zijn bed zat met twee aan de kar gekochte ijsjes, toen die met een ‘kerstdeuntje’ voor de deur stond te talmen… zou nooit meer langskomen bij ZIJN pa… Toen ik de voorbije dagen las dat papa voor een bepaalde commissie ‘te soft’ zou zijn, kreeg ik nog reuze opmerkingen binnen dat de vermeende journalist of wie het hem ingefluisterd had, waarschijnlijk nooit had vergaderd of onderhandeld met Chris Morel… Of verwijst die conclusie misschien naar dat afschuwelijke moment dat ik ‘nee’ schudde op zijn gesmoorde vaststelling ‘het komt toch goed met onze Chris?’

Ieder verwerkt verdriet op zijn manier, met en zonder woorden, maar de pijn was tastbaar, zelfs zonder fysiek contact…

Woorden noch gebaren kunnen de wanhoop van dat jonge leven, boordevol plannen en dromen kanaliseren. Je kan als moeder enkel incasseren, proberen rust uit te stralen en het niet uit te schreeuwen… Het bezoek was kort en informatie beperkte zich tot een duidelijke diagnose: geen genezing meer mogelijk. Tijd? Een jaar? De dag erna: enkele maanden of zelfs minder. Uitgezaaide longkanker waarbij uitzaaiingen in het hoofd verantwoordelijk waren voor de enorme hoofdpijn.

Niets kon hem nog helpen, tenzij bestraling die de tumoren mogelijks even zouden intomen, een beetje verlichting zouden brengen. Daarvoor moest hij overgebracht worden naar een ander ziekenhuis en dat gebeurde per ambulance. Twee vrienden gingen mee in de ambulance, ik reed er achter. !cid_A8CE22AC-5529-43B8-90B7-25195E448C46@home.jpg

Er waren meerdere ritten die week en later vertelde men ons dat in de ambulance werd gesuggereerd dat hij ‘de grote Vince Hilton’ was en dat men misschien daarom wel eens de sirene kon aanzetten. Ben zeker dat die ambulanciers geen weet van de grote VH hadden, maar zo charmant waren even de sirene te laten loeien tot groot jolijt … Enkele dagen later zal het wel gevoeld hebben als een laatste wil… en dan zeg ik hiervoor nu nog dank …

Het wachten voor de bestraling confronteerde ons met de eenzame ellende van patiënten in behandeling… Achter schermen stonden de draagberries aan te schuiven. Je hoorde kreunen, wenen, roepen om een verpleegster door een  misselijk geworden mevrouw… Chris keek me aan en zei: ‘met alle Chinezen, maar niet met den deze’… IMG_0154.JPG 

Dan ging ik even naar  de roepende patiënt achter het scherm en vroeg of ik voor haar iets kon doen. Haar antwoord beroerde me enorm: “ik ben zo alleen”… Er gewoon “zijn”… ook al doe je op dat moment ogenschijnlijk veel fout…

 ‘The longest day’…

Toen we de 14de juni ’s avonds laat het ziekenhuis verlieten, deelde onze Chris mee dat als alles wat men nu ondernomen had om die hoofdpijn enigszins onder controle te krijgen, bleef mislukken… de laatste terminale pijnstilling druppelde al te lang in zijn inmiddels verzwakte lichaam en verschillende organen hadden het reeds opgegeven…hij met amper enkele weken verder aftakeling in het vooruitzicht, zelf de juiste beslissing op papier zou zetten, met dokters en getuigen. Hoop dat jullie mijn wens respecteren… duidelijk, geen ‘gelul in het kwadraat’… ook al droomde ik die slapeloze nacht dat het tij alsnog zou keren.

Toen we ’s morgens toekwamen was het duidelijk dat zijn besluit vaststond en zou uitgevoerd worden. Hij greep voortdurend met een van pijn verkrampt gezicht naar zijn hoofd en zelfs de verhoogde morfine bracht nauwelijks verlichting en langzaam naderde het einde… Op de middag kwam er nog een opflakkering toen hij vroeg of we over hem praatten en we hem geruststelden dat het goed was… de priester die samen met ons bad, zal voor onze Chris enkel als achtergrond sound geklonken hebben, vermits hij niet meer wakker werd.

Onze handen verstrengeld met de zijne, voelden nog uren dat sterke hart kloppen. Dat hart dat zo sportief getraind was en niet zonder slag of stoot opgaf,  dat zo heeft liefgehad, zo vaak onrecht aanklaagde en bevocht. Dat hart dat uiteindelijk om kwart over zes voor de laatste keer klopte… en daarmee ook alweer een stuk van het onze wegtikte.

Ijselijke stilte, die knappe grote kerel, dat bruisend vat vol levenslust, die durfal, die kamikaze, die tedere lover, die elegante danser, die bevlogen pleiter, die goalgetter… maar bovenal onze enige zoon… onze junior werd opgebaard en luisterde aandachtig, zonder argumenten tegen, naar alles wat ik hem nog moest zeggen… terwijl zijn afkoelende lichaam het beslist nog in zich opnam en zijn ziel het geloof, de hoop en de liefde meenam op weg naar ons Roosje…

De laatste fuif bepaalt de a- typische uitvaart…

Paniek bij de vrienden. Chris was de aangekondigde spelmaker op een prachtig huwelijk aan de andere kant van het land. De desillusie dat hij dat niet zelf kon waarmaken, want overleden, was een enorme domper. Gelukkig was het feest al enigszins voorbereid en stonden alle opnames op een speciaal toestel, waarvan ik nu de naam niet meer ken, maar waarmee hij zelfs van op de dansvloer de juiste vibes op de feestvierders kon loslaten.

Doch, de begrafenis op zaterdag, zoals normaal zou gebeuren, was geen optie. Het huwelijk moest doorgaan en omdat het hele gezelschap naar het trouwfeest zou afzakken en ze nu zelfs de DJ zouden moeten vervangen, planden we de uitvaart op vrijdagavond… hebben het hem niet voorgelegd, maar weten wel zeker dat hij het zelf zo zou hebben opgelost. En dat er een restaurantwagen met wijn en belegde broodjes voor deze speciale vrijdagavond voorzien werd, zou hij beslist als 'cool' hebben getaxeerd.

De volgende dagen was er maar één target: onze Chris het afscheid geven dat hij zou waarderen. De vrienden schoten me daarbij meteen ter hulp. Toppunt van blokkade was toen ik absoluut de kaart met foto’s wilde maken maar vastliep in mijn onkunde om alles in elkaar geschoven te krijgen. Dat precies dan de juiste vriend op het juiste moment opdaagt en mee de nacht induikt, is een teken van boven…nog eens dank daarvoor. fotocollage Thomas Ceulemans.jpg

Nog vaak hoor ik hoe prachtig beklijvend de uitvaart was in het kerkje aan het water, dat hij kende sinds ons Roosje er vlakbij was gaan wonen en dat hij zelf aanduidde voor de uitvaart. Van de dienst zelf herinner ik alleen het begin en het einde… De saxofonist die Misty speelde terwijl onze Chris werd binnengedragen  op de schouders van zijn vrienden. De live muziek was vooral symbolisch gekozen, met de nostalgie van de ‘lichtjes van de Schelde’… zijn droomhuis met daktuin… met zicht op de verlichte Lieve- Vrouwetoren… Elke keer hij er weer eens vol van was in de amper 8 maanden dat hij er woonde, belde hij ons dankbaar op om te zeggen hoe hij daarvan genoot… ‘Gekje’, zei ik dan en glimlachte. En dat probeer ik nu nog…

De pleiade aan lieve woorden van de vele vrienden, de waardering voor zijn scherpe geest en vakkennis, de dankwoorden voor de peace, love and happiness die hij rondstrooide… ze borrelen nu af en toe op.

Kippenvelmoment dat ik me wel nog duidelijk herinner zijn de sprankelende klanken van Sundance toen de kist werd buitengedragen.  

'The Sun always coming up out of the underground'…doet het morgenochtend hopelijk ook weer na deze dag vol herinneringen. Dan zal de weemoed vooral weer moed zijn, omdat opgeven géén optie is.

Voor niemand, ook niet zij die de zware strijd nog leveren en al wie hen nabij zijn, want sterven doen we met elkaar… Denk daaraan terwijl je leeft… IMG_0152.JPG

PLH... peace, love and happiness verschilt nauwelijks van geloof, hoop en liefde... met 'a touch of Rose' en 'a sound of Chris' doen we hier voort, met allen die jullie in hun hart sloten en nooit zullen opgeven... Dat zijn we al die ons voorgingen verschuldigd... innocent 

mama en papa

 

 

  

19:03 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

10-03-17

Choukie jarig.

20170310_171427 (002).jpgEind april, in de lente van 2005: rond vijf uur, telefoon van ons Roosje om dringend naar de dierenwinkel vlakbij te komen... de vraag 'waarom', werd ietwat geheimzinnig ontwijkend beantwoord met het 'dwingend' verzoek nu toch maar meteen even in de auto te springen, wat toen nog gezwind lukte

En daar stond ik dan rond een geïmproviseerde ren waarin duidelijk enkele pups hadden gezeten, maar waar nu nog eentje 'volgens Roosje' met smekende oogjes vroeg om naar het Ganzenhof te mogen verhuizen, voordat het daar alleen zou achterblijven als de winkel sloot...


Met de herinnering aan gewonde vogeltjes, verloren kikkers, uitgehongerde egeltjes, een gesneuvelde valk... en dan vergeet ik nog het chique muisje dat ze als leerling bij de Dames... in haar boekentas bijhad... waar we dan onverwijld mee naar dierenarts of vogelcentrum MOESTEN, wist ik meteen dat alle verzet nodeloos was... bovendien, het beestje miste enkel de spraak om die vraag zelf te formuleren. Zo kwam zes weken na de geboorte een piepklein nog als enige overblijvende van het nestje Jack Russell pups in ons gezin...
Vandaag wordt deze schat dus 12 jaar...

Met heel veel liefde voor onze schattige huisgenoot, dienen we toch even te vermelden dat we de bijgeleverde handleiding, met specifieke kenmerken voor dit hondenras, pas lazen toen het mormeltje eindelijk moegetraind, in slaap viel... en wij niet veel later... cry

Grootmoedig vergeven we haar de paar escapades, toen de lokroep van de wijde wereld te sterk was en we er met z'n allen mochten achter crossen. Vergeven ook die keer dat ze met neergeslagen blik op ons wachtte in het politiekantoor waar een attente voorbijganger haar naartoe had gebracht, toen ze blijkbaar een opening in de omheining had ontdekt om dan op de hoek van de straat op de uitkijk te staan. Vergeven, maar wel opgeslagen in het collectief geheugen, die keer dat de taart iets te vroeg op tafel stond... en we dan maar een 'koekje' bij de koffie presenteerden...  

De jaren verstreken en langzaam werd de tred wat rustiger, kan ze knorrend genieten van haar plekje in de zon achter het glas. Maar vergis u niet, zelfs met de oogjes toe, detecteren haar immer aandachtige oortjes elke op kousenvoeten voorbijsluipende kat of kater en dan is het hek letterlijk van de dam.  

Mocht er snelheidscontrole in onze tuin staan, we betaalden ons blauw. Met halsbrekende atletische sprongen over de beplanting gaat ze heldhaftig de blazende harige hoge rug achterna tot die afdruipt, om dan haast triomfantelijk haar dorst te komen lessen... Maar zoals in het liedje: en de kat kwam weer... undecided

Dus, Lieve Choukie, gelukkige verjaardag.

Je blijft dan wel tevergeefs uitkijken naar de komst van ons Roosje, onze Chris en de boykes, telkens de deur opengaat... maar met de liefde van Amélie en Eline, is het leven toch nog geregeld feest voor je... en dat je, als oma even niet kijkt, aan het voeteinde bij opa kruipt, is een zondeke dat we je glimlachend vergeven...omdat je er beiden duidelijk van geniet...  2005 0610 (10).jpgIMG_4009.jpg2005 0610 Jack Russell 007 (16).jpg2012 0710 (9).jpg

17:43 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende