08-02-18

8 februari voor de 7de keer...

Vanavond komen met de kr8 van 8 die laatste 24 uren weer heftig op ons af en horen, zien en voelen we terug Roosjes immense pijn en onze machteloosheid, gescheiden te worden van het enige dat er op deze wereld nog toe deed: haar prinsen.   

Dat uitgerekend dit prachtig lied van Stef Bos me overvalt, is beslist 'a touch of Rose', als een balsem. 

Op deze 8ste februari, zevende jaargetijde van het afscheid van die prachtige moedige sterke en zo geliefde jonge moeder, dochter, zus, wil ik deze zinvolle tekst graag delen met al wie hieruit kr8 kan putten. 

Hopelijk bereiken deze woorden en vooral de diepe betekenis ervan, ook onze geliefde kleinzonen, die zij boven alles liefhad en koesterde en waarvoor ze met haar laatste kr8 alles veilig wilde stellen... een liefde die wij blijven delen, met en voor haar, over de dood heen. 

Die boodschap zal hen ooit bereiken en inspireren... 8 februari, een dag om aan jou te denken, liefste Roosje, zoals alle 365 dagen van het jaar. Met geloof, hoop en liefde dat waar je ons voorging, tijd, noch pijn je tergt en er blijft over waken dat opgeven geen optie is... voor altijd in ons hart.  

IMG_4086.jpgWelkom   

Op een dag ben je geboren
Uit samengaan ontstaan
Uit een lange rij van mensen
Die nog diep in jou bestaan
Met hun angsten en verlangens
Met al hun liefde en hun pijn
Daar ver in het verleden
Ligt de bron van wie wij zijn
En wat wij nu verkeerd doen
Zal jij ons moeten vergeven
En al zal jij ons soms haten
Je komt ons in jezelf tegen
Want al vind je ook de vrijheid
Wij zijn in mekaar gevangen
Al zal jij ons ontwijken
Wij blijven jou omarmen
Wees welkom in de wereld
Welkom in de tijd
Wees welkom in ons midden
Wees welkom in ons huis
En op een dag zal jij hier weggaan
Naar daar waar wij niet zullen zijn
Als een schip dat in de toekomst
Aan onze horizon verdwijnt
Naar een tijd die wij nooit zullen kennen
Jaren die nog niet bestaan
Nieuwe muren om te slechten
Nieuwe bruggen om te slaan
Wees welkom in de wereld
Welkom in de tijd
Welkom in ons leven
Wees welkom in ons huis


Stef Bos

https://youtu.be/4mV8_9wHEkU

00:06 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

31-12-17

Sylvesteravond 2017

IMG_4514 (2).JPGOp deze laatste dag voelt het haast als een morel(e) plicht iets te posten op mijn blog. 

Met de 1000 klassiekers als muzikaal decor, herbeleven we hier mooie, emotionele en aangrijpende momenten, die ik u in cursief niet wil onthouden. Elkaar sparend, wordt een traan stiekem weggepinkt als was het een beetje sterrenstof. Heel af en toe weerkaatst een verdachte glinstering in mijn ogen in die van opa, als een klassieker al te expliciet een van onze gedeelde herinneringen oprakelt: Ann- Marie en 'con te partiro', ons Roosje 'daar gaat zij' en onze Chris zijn 'lichtjes van de Schelde'...al gingen er daar een paar hardere schijven aan vooraf. Maar de schoonheid die hij in zijn eigen stekje aan de stroom bezong, maakten het tot zijn lijflied. Geen 1000, maar nog even Adamo citeren met een bewezen waarheid: 'c' est ma vie, je n' y peux rien, c' est elle qui m' a choisie'... Allemaal familie- gerelateerd. 

'Just a perfect day', dat moet het geweest zijn die 31ste december 2010, gewoon omdat 'we spent him with you' 

Beentjes hoog opgetrokken, in japonneke met peignoir, toverden de dansende vlammen in de open haard een 'gezonde' blos op haar wangen en een 'bovenaardse' schittering in haar mooie ogen. Tegen haar aanschurend, toen twee kleine jongetjes, die haast instinctief niet van haar zijde weken en genietend mee onder de fleece kropen. Een beeld dat we niet enkel digitaal bewaren als een relikwie, maar dat op ons netvlies gebrand staat. Intens geluk verpakt in mateloos verdriet.

'Men zegt van liefde dat ze zacht is'. Woorden die een dikke maand later weergalmden in de gewelven van de kathedraal om neer te dwarrelen als een zegening. Marie- Rose was niet alleen onze lieve dochter en een heerlijke moeder, maar ook een moedige jonge vrouw die haar comfortzone durfde te verlaten om op verantwoorde wijze klank te geven aan de gesmoorde stemmen van bezorgde mensen in onze eigen samenleving. Marie- Rose die haar charisma in de weegschaal gooide om tegen het cordon in, de tegenstanders aan te zetten minstens naar elkaars argumenten te luisteren om dan samen te dokteren aan een leefbare oplossing. 

Het probleem binnen de samenleving is er geen van wij en zij. Het is er een van gemis aan geloof, hoop en liefde. Profitariaat en uitbuiting ombuigen naar samenwerking. Een ongelooflijke uitdaging die haast prematuur gewurgd wordt door ongeloof, wanhoop en haat. En dan klopt het dat 'liefde hard is en het geluk vermoordt'. 

Als liefhebbende opa en oma, met een onbesproken levenswandel van meer dan 70 jaar, meegesleurd worden in een strijd die de onze niet zou mogen zijn, voelt als een zeer groot onrecht: onze kleinzonen de kans ontnemen om een opgedrongen perceptie over ons, aan de realiteit te kunnen toetsen. 

Daarom sleutelt men binnen justitie aan de hervorming van familierecht. Langzaam maar zeker, maar jammer genoeg zeker langzaam. De bemiddelingsprocedures die nu als wetsvoorstel door de Kamer gaan gestemd worden, zijn een lovenswaardig initiatief. Maar de betrokken juristen van dienst, tot de hoogste echelons toe, weten perfect dat het een goodwill operatie is, waardeloos zonder stok achter de deur.   

Ook op pensioen, blijft een journalist kritisch kijken, stukje comfortabeler zonder druk van een deadline of een strikte begroting, gemotiveerd. Inmiddels ben ik in die hoedanigheid al enkele jaren betrokken bij een groeiend aantal verenigingen rond (groot)ouderverstoting in Nederland en België. Daardoor heb ik een encyclopedie aan informatie over oorzaken en gevolgen bijeen gesprokkeld. De uitgangsposities bij deze problematiek zijn zo uiteenlopend dat er geen enkele wet -hoe goed bedoeld en uitgebalanceerd ook- als vlag de lading zal dekken. Het blijft maatwerk. Daarvoor zijn tijd, geld, manschappen, voortschrijdend inzicht, inlevingscapaciteit en vooral ervaring nodig. En daarmee bedoel ik niet de handigheid van een advocaat in opdracht van een cliënt, maar een gewetensvol raadgever die  in staat is een juiste inschatting te maken van actie en reactie, inclusief de gevolgen. Een 'wijs' advocaat die de wet niet uitholt maar ze naar de geest toekomst gericht aanwendt met oog op het welzijn.

Cruciaal bij bemiddelen is communicatie. Is het dan wel een vraag of opschorten van ontmoetingen in deze context, contra- productief zijn?

Gesprekken met (kinder)psychologen en bemiddelaars, echtscheidingsadvocaten, (groot)ouders, leerkrachten leverden leerrijke en boeiende gesprekken op, waarbij spreken en luisteren voor evenwicht zorgden. Ook de toetsing met ervaringen van veldwerkers, sociale diensten, kinderen en vooral zij die onder het loyauteitsjuk uit zijn, kinderen uit de opvang, losgeslagen jonge mensen met de sporen van vernieling in hun geest, getuigenissen op publieke congressen, hebben me naast slapeloze nachten ook duidelijk inzicht gegeven in de onmacht van justitie om juist te oordelen.

We hebben intussen moeite noch kosten gespaard om zoveel mogelijk visies op ouderverstoting en de gevolgen, te vergelijken. Om ze ook te toetsen aan resultaten van  bemiddelingen met- en zonder justitiële tussenkomst. Een onverwacht maar bonus aspect is dat we er heel wat interessante juridische vrienden aan overhielden. Familierecht komt eindelijk onder de korenmaat uit en ik ben overtuigd dat daardoor op termijn ook andere problemen in een heel ander daglicht komen te staan.

Het terugkaatsen van de bal tussen de 'gescheiden' machten is een dubieus spel van onmacht en politiek. En daar zou deze fragiele materie net niet mogen terechtkomen. Over ALLE partijgrenzen heen zijn medestanders bereid het op te nemen voor het onschendbaar recht van kinderen op hun families. Strategische procedures allerhande om dat recht te ontnemen, zijn een aanfluiting van verantwoord ouderschap. Het is als de vredesonderhandelaar die ook wapenleverancier is. Wie een warmere samenleving wil, zal toch in eigen huis eerst orde op zaken moeten stellen.

Mooie woorden in de kerk: 'wie nog ruzie heeft met iemand, vertrekt nu best en gaat het eerst oplossen'. Ik moest er aan denken, kijkend naar de massa voor het podium tijdens de warmste week. Hoe groot zou de leegloop geweest zijn?

De rode draad die ik na honderd en meer gesprekken zie, is dat het ontnemen van een ouder aan een kind door de verstotende ouder, hem/haar schuldig maakt aan gebrek aan verantwoorde ouderliefde. Het ontneemt een kind de helft van zijn identiteit. 

Als een verstoten ouder uiteindelijk toch afhaakt en lost, is dat vaak onder druk van gezondheids- en financiële redenen. Ongeacht of het om het profiel van een verstotende- of verstoten ouder gaat, voelde ik na erg diepgaande gesprekken, een chronische pijn aan beide kanten.

Een kind verliezen is voor ouders onwezenlijk en wellicht de pijnlijkste ervaring die je kan meemaken. En toch overkomt het ouders iedere seconde, overal ter wereld. Ongeboren, klein en onschuldig, vreedzaam na een moedig bevochten ziekte, maar ook op gruwelijke wijze, mishandeld, vermoord, achtergelaten na een ongeval door een lafaard die een mens in nood aan zijn lot overlaat. Of door haatkogels in het wilde weg afgevuurd met de illusie ooit de liefde zelf te kunnen verpulveren. 

Het is een pijn die velen delen, die op vele schouders getorst er niet minder op wordt, maar wel draagbaar. Daarom ijveren we verder opdat anderen misschien de pijn en de onmacht bespaard blijven om als een kind je ontvalt, men je niet nog harder kan treffen door het mooiste dat ze je toevertrouwde aan je liefde te onttrekken. 'Imagine' het werd veel keren aangevraagd in de 'warmste week', ook door ons, bewijs dat mensen willen en moeten blijven geloven en hopen dat liefde uiteindelijk wint.

Mag ik op deze laatste dag van het jaar in alle dankbaarheid voor de enorme warmte, genegenheid en steun die we mochten ontvangen en graag met u deelden, getuigen 'dat bittere winters en dikke lagen sneeuw nog nooit hebben verhinderd dat de Rose hen overleeft'.

Kinderen: klein, groot, jong, oud, want kinderen blijven we allemaal zolang we nog ouders hebben... als jij  iemand een sprankel geluk kunt bezorgen door contact te maken, "DOEN". Er komt een dag dat het te laat is. 

DSCN0288 (2).JPG

Geloof, hoop en liefde een kans op herstel gunnen. De mooiste start van een nieuw jaar. Peace, love and happiness met 'a touch of Rose'.

Dikke knuffel aan iedereen. Gezond=gelukkig 2018 voor u en allen die u genegen zijn.

22:16 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-08-17

MOEDERKENSDAG

Moederkensdag…

moederknsdag 14 aug 2017.JPGOf je haar nu viert in mei of in augustus, verandert nauwelijks iets aan de intentie. Een dag voor moeder, is een dag dat de tijd voor haar even wordt stil gezet.

Dat verhalen opgediept worden die iedereen al lang kent, maar die vandaag in de schittering van een onverwachte traan in haar ogen, regenbogen worden, met aan het einde de pot goud: het moederhart.

Nee, je hoeft haar niet vast te binden met een strik op een versierde stoel. Het excuus dat het teveel moeite is voor haar, wuift ze weg. Het is LEVEN. Ze wil jullie samen zien, rond haar. Even weer de moederkloek zijn, trots en blij.

De voorbereiding van haar eigen feest, de verwachting zal haar uit de slaap houden. Door haar hoofd spookt alles wat ze zeker niet wil vergeten. Ze heeft niet ‘gevraagd’ om te komen, bang opdringerig te zijn, maar ze koestert de hoop dat de traditie het haalt op andere vrije- dag bestedingen. Het aanbod is zoveel ruimer geworden, de keuze voor haar, des te bewuster.

Zij houdt alvast de lamp brandend en is op alles voorbereid. Ze heeft nog eens gewinkeld zoals ze dat jaren lang deed, met een grote korf vol lekkers voor een tafeltje- rond. Ook al impliceert dat wellicht overschotten die de komende dagen zullen herinneren aan de gezamenlijke sit-in of net aan de betreurde afwezigheid.

Ze wil zich ’s morgens mooi maken. Als de kapper op maandag gesloten was, zal ze wellicht een paar uur met een ijzerwinkel rondlopen, want als ze een selfie zouden nemen, wil ze niet uit de toon vallen bij al dat schoon jong volk dat haar nageslacht is… en misschien doet het wel ooit dienst voor haar doodsprentje…  

Ze zal het strak gesteven en gestreken damasten tafelkleed uithalen, de tafel dekken met het porselein dat alleen op een dag als deze uit de kast komt en niet in de vaatwasser mag. Zo breit ze er voor zichzelf nog een na- geniet moment aan…  ze kiest zorgvuldig taart of bakt ze misschien wel zelf … met voor elk wat wils- smaakje… de champagne coupes of -flutes worden te schitteren gezet op het zilveren dienblad, de bubbels liggen gekoeld. Wachten maar, inmiddels haar tweede natuur.

Ondanks het wisselvallig weer nog snel de ramen zemen, zodat de luttele zonnestraal die verwacht wordt, niet gebroken wordt…

Als ze nu maar komen… tenminste één dag per jaar heeft men er zelfs een officiële feestdag midden in de week van gemaakt om zonder verlies van verlofdag, bij moeder te kunnen vertoeven. Maar er is inmiddels ook zoveel ander leuks onder de zon of zelfs in de regen… de concurrentie in het aanbod is groot.

Tijd is dus nu een kwestie van prioriteit.

Als moeder nog krachtig én veerkrachtig is, dan overleeft en/of relativeert ze het allemaal: de drukte als haar kroost met gevolg door elkaar discussieert, als ze uitgesproken meningen op tafel gooien die soms botsen, als ze klagen of bluffen, als de ene wél en de andere niet bijdraagt tot de gezellige warme sfeer....  ze stuurt onzichtbaar bij... al is het maar door de vraag: 'nog iemand een stuk taart? ' Ook al ontgaat haar de pointe waarmee gelachen wordt, ze is gewoon gelukkig als ze lachen…

En voor wie niet komt, zal ze zelf het excuus formuleren dat ‘de kinderen het zo druk hebben’ en ze niet vergeten werd. Ze stuurden immers een kaart of een bloemetje of zoals in deze tijd handiger: een mailtje of een sms- je….

Oudere moeders zijn gewend te incasseren… en ze prijzen zich gelukkig in vergelijking met de ‘vergeten’ of ‘verstoten’ moeders… Een fenomeen dat pas sinds kort ook benoemd wordt en waaraan gesleuteld wordt op hoog niveau... langzaam maar zeker, maar zeker langzaam... hopelijk niet omdat her en der 'verstoters' aan de riemen zitten... wat uiteraard contraproductief werkt.

Oud-, ziek, eenzaam zijn er ook tal van moeders die vandaag net iets meer dan andere dagen, weemoedig kijken naar bezoek dat hun deur passeert. Een weemoed waar op dagen als deze, de helende rol van de verpleging niet te schatten is. 

Aan al deze moeders stuur ik 'a touch of Rose', 'een vleugje Rose'…

Graag deel ik hierbij het gedicht van Paul Claudel, dat -zij het met flarden en blijkbaar niet helemaal correct- me de voorbije slapeloze nacht terug door de geest spookte.

Moederkensdag op het christelijk feest van Onze- Lieve- Vrouw ten Hemelopneming is méér dan een Antwerps gegeven. 

Lees en voel het in Claudels gebed...   

 kathedraal Antwerpen Frencken Thierry.jpg

La Vierge à Midi
Auteur : Paul Claudel

Il est midi. Je vois l'église ouverte. Il faut entrer.
Mère de Jésus-Christ, je ne viens pas prier.

Je n'ai rien à offrir et rien à demander.
Je viens seulement, Mère, pour vous regarder.

Vous regarder, pleurer de bonheur, savoir cela
Que je suis votre fils et que vous êtes là.

Rien que pour un moment pendant que tout s'arrête.
Midi !
Etre avec vous, Marie, en ce lieu où vous êtes.

Ne rien dire, mais seulement chanter
Parce qu'on a le coeur trop plein,
Comme le merle qui suit son idée
En ces espèces de couplets soudains.

Parce que vous êtes belle, parce que vous êtes immaculée,
La femme dans la Grâce enfin restituée,

La créature dans son honneur premier
Et dans son épanouissement final,
Telle qu'elle est sortie de Dieu au matin
De sa splendeur originale.

Intacte ineffablement parce que vous êtes
La Mère de Jésus-Christ,
Qui est la vérité entre vos bras, et la seule espérance
Et le seul fruit.

foto geplukt van website 'Antwerpen in foto vroeger en nu' (Thierry Frencken)

Parce que vous êtes la femme,
L'Eden de l'ancienne tendresse oubliée,
Dont le regard trouve le coeur tout à coup et fait jaillir
Les larmes accumulées,

Parce qu'il est midi,
Parce que nous sommes en ce jour d'aujourd'hui,
Parce que vous êtes là pour toujours,
Simplement parce que vous êtes Marie,
Simplement parce que vous existez,

Mère de Jésus-Christ, soyez remerciée ! 

19:23 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende