12-07-13

Denkend aan Chris jr, bijna een maand later...

De voorbije weken lijken niet te hebben bestaan...

Het leven doet zo abnormaal gewoon... terwijl niets in mij nog gewoon is.

Telkens Choukie zonder blaffen opspringt, kijk ik naar de studio in de tuin... waar voordien dan altijd die lange zwikzwak kwam aangestapt en Choukie niet meer te houden was... Choukie is voor wie het niet moest weten, onze Jack Russell en beste maatje van onze Chris... "Hoi, mama en dan boog hij voorover en streek zijn baard van 1 of anderhalve dag (cool...) langs mijn wang. Onzen daddy hier?" Overbodige vraag sinds papa zelden ver loopt... :-(

Koffie? Eet je mee? Nee, een cola of een pintje en een babbel... meer moest dat niet zijn, of toch... wat practische raad, of als het effe kon ook wat economie, wat zich dan ook wel vertaalde als een of andere financiële toelage... hij wist het altijd wel aan boord te leggen als investering in de toekomst...

En dan plots kon hij opstaan, het ritueel in omgekeerde volgorde ging hij er vandoor... altijd onderweg. Als een rusteloze vlinder. Vrienden had hij overal, was overal welkom en voelde zich in alle kringen als een visje in het water... Hij reisde naar het buitenland, met de auto, het vliegtuig, zonder voorbereiding, overal wachtte men hem op... het voelde voor hem als 'de wereld is mijn thuis'. 

Telkens ik nu de afslag stad neem, denk ik aan die laatste keer toen we samen thuis vertrokken, amper een paar dagen voor dat fatale nieuws. Aan de splitsing kaaien/centrum, gingen onze wegen uit elkaar. Nooit zal ik dat beeld kunnen wissen, mijn knappe zoon, als gegoten in zijn open Jeep, met breed gebaar afscheid wuivend tot we uit elkaars zicht verdwenen.

En ik die onhoorbaar voor hem zei: 'kijk maar voor u en let op'... Moeder en grote zoon... een onderschat fenomeen... ik weet dat hij daar eigenlijk pret in had...

In de kerk was er zo een prachtige getuigenis van een super gewaardeerde vriendin Lotte, carrièrevrouw, die getuigt over die extra dimensie aan haar leven, die ze aan haar confrater-vriend overhield...

Zo intens, en zo mooi. Dank u zeggen...

Bij het herlezen ervan zie ik hoe juist ze hem typeert en daarom wil ik hem met u delen. Zo écht en herkenbaar Chris...

Soms denk ik, mensen zouden elkaars uitvaart moeten vieren voor ze dood zijn. Zou stof voor goede, diepgaande gesprekken opleveren en wie alsnog de kans op leven krijgt, zou wat aanpassingen kunnen doorvoeren...

scannen jr met lotte0001.jpg

 

Liefste Chris, 

Gent was de bakermat van onze vriendschap. Maar uiteindelijk belandden we beiden in jouw koekenstad. Er was geen ontkomen aan jouw overtuigingskracht en enthousiasme. Je zei, als fiere Antwerpenaar, altijd dat ik jou zou bedanken hiervoor. Dank je, Chris. 

We hebben talloze gesprekken gehad over de toekomst. Mijn nuchtere kijk en jouw tomorrowland visie, zorgden vaak voor de nodige elektriciteit. Maar we apprecieerden elkaars input en hadden deze beiden ook nodig. Door jou kon ik het ‘moeten’ van deze prestatiegerichte maatschappij even van me afschudden. Door jou kon ik dromen. Dank je, Chris.

Muziek was er altijd en overal bij jou. Iets waar ik helemaal niet mee bezig was. Maar bij jou werd het iets magisch. “Lotje, luister eens. Hoort ge da? “ Ik hoorde het niet, maar keek met veel amusement naar jou aan je draaitafel. Ik zag je kunde, je ongeziene passie. Je kon een volle zaal uit de bol doen gaan. Maar kon ook één ziel raken met je muziek. Dank je, Chris.  

Maar het gene waar ik je meest voor wil bedanken, is voor je liefde. Je deed alles voor diegenen die je lief had. Je was een zeer warm en hartelijke persoon en toonde dat je je vrienden graag zag. Ik hoop dat je mijn liefde voor jou nu voelt…

Je hebt ons veel gegeven… Dank je, Chris.

Lotje

16:17 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Beste mensen, wij kennen mekaar niet en de kans is bijna onbestaande dat we mekaar ooit zullen ontmoeten. Ik hou helemaal niet van politiek maar heb wel vaak geluisterd naar wat ze te vertellen of te l.llen hadden en zo heb ik Roosje leren kennen en héél erg graag hebben. Zij zei wat velen denken maar niet onder woorden willen brengen. Toen zij vocht tegen het beest heb ik menig keer hierboven gevraagd om haar toch te willen helpen maar het mocht niet zijn. Samen met jullie allemaal heb ook ik gerouwd. Haar boeken probeer ik te lezen maar ik kan het maar in kleine stukjes. Toen jullie zoon ook gevangen werd door dat vreselijke beest heb ik enkele dagen stilgestaan. Wat kunnen mijn kleine miseries opwegen tegen jullie onnoemlijk verlies. Als ik hier al die mooie woorden lees kan ik enkel maar zeggen : bravo. Jullie kracht geeft mij en hopelijk vele anderen de moed om verder te gaan.
Vriendelijke groeten van Chantal

Gepost door: Chantal Vandevoorde | 12-07-13

Reageren op dit commentaar

ik was, bij de begrafenis van roosje, om de en of andere reden wilde ik daar zijn, wilde ik mijn respect voor haar moed tonen. 4 maanden later is er borstkanker geconstateerd bij mij, heb die tijd roosje haar boeken verslonden, het gaf mij kracht om voort te gaan, maar vooral, haar moed inspireerde mij. en zoals Chantal hier boven schreef mijn strijd is hopelijk achter mij, sta onder controle en weet niet waarom maar ik heb de hoop dat het de goede kant uitgaat. Chris jullie zoon heeft de kans nooit gekregen om tegen dat beest te vechten, en dat terwijl hij zoveel jonger is dan ik. jullie kracht en moed om door te gaan inspireren velen onder ons.

Gepost door: jeannine | 12-07-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.