16-08-13

Moederdag met de kr8 van 8…

15/8   Een cijfervlag die de lading dekt...

Het gaat hard, de laatste tijd. Zoveel te doen, te regelen… Vraag me soms af hoe mensen alleen, zonder ‘bijstand’ van expertise en effectieve hulp, dat administratieve kluwen dat een overlijden nog altijd teweeg brengt, tijdig ontward krijgen. 

Maar het lukt en maakt ons eindelijk na twee maanden… een klein beetje rustiger. Misschien wel voor het eerst sinds onze Chris op 15juni zo kortstondig overleed.

En dan is het Moederdag, de 15e van de 8ste maand… Een beklemmend, haast verstikkend gevoel dat me besluipt bij het wakker worden, wil ik niet toelaten en roep mezelf meteen tot de orde: “opgeven geen optie”... Twee van onze drie kinderen zullen er fysiek nooit meer bij zijn. Een onherstelbaar gemis…  Zolang ons Moeke onder ons was, ging geen Moederdag voorbij of we vierden haar en haar drie dochters, later zelf moeders, samen ook met al haar kleinkinderen.  

De volgende generatie die kr8 doorgeven om blijvend te putten uit een even rijk gevuld verleden, een gelukkige jeugd, daarvoor moeten we nu mét hen voor zorgen…’kinderrechten met K’ .

Toen ons Moeke, de spil en draaischijf er niet meer was, schoof Moederdag een generatie op.… Zolang we Vake in ons midden hadden, was hij de plaatsvervanger van Moeke op aarde, maar ook daar kwam een eind aan. Niets abnormaals, de gang van het leven… en we beseften reden te over te hebben, om ons dankbaar op te trekken aan zoveel mooie herinneringen.

Als echter plots de volgorde niet meer gerespecteerd wordt, en jonge mensen de gemiddelde levensverwachting niet halen, dan is de pijn om het afscheid van een andere grootorde. Veranderen ook de prioriteiten. Is aanvaarden niet evident. Maar we zijn niet de enigen die er voor staan en er door moeten... dat beseffen en elkaar de hand reiken is een enorm voorrecht om 'leven' in zijn volheid te proeven, ook al smaakt het bitterzoet...   

Had onze Chris de ‘ergerlijke’ gewoonte, ondanks het gerespecteerde academisch kwartiertje, binnen te stuiven als de taart al versneden was… deze keer is hij prominent- en vanaf het eerste moment aanwezig… 15/6 – 15/8… twee maanden sinds het ondenkbare toch gebeurde.

De vernietigende diagnose was al een  - complete -  ‘uit de hand gelopen’ verrassing voor mijn verjaardag, waarvoor ik alle kr8 van 8 moest inzetten om die dag gewoon door te komen… Deze eerste Moederdag nu ook zonder hem en zijn - mogelijks door papa gesponsorde rozen-  verhoogt mijn gevoel voor symbolische waarde van getallen… 15 en 8, matchpoint… “Vluchten kan niet meer, schuilen kan nog wel, heel dicht bij elkaar…”  Vluchten is niet aan mij besteed, maar de waarde van “schuilen bij elkaar” is onschatbaar.  Dank aan al die armen om ons heen… die we via ‘a touch of Rose’ en met ‘a sound of Chris’ willen delen met iedereen en overal waar er behoefte aan is…

We koesteren Roosjes “geloof, hoop en liefde” om onze Chris zijn “Peace, love and happiness” waar te maken en te kunnen zeggen: ‘Leve het leven’ …. Dat hebben we gisteren op Moederdag met succes samen geprobeerd.

Ze is nu énig kind en dat is voor onze oudste dochter heel hard wennen. Een jongere zus en broer verliezen, het verdriet van ouders zien, een drukke dokterspraktijk, de zorg voor 'a touch of Rose,' twee tienerdochters... haar extra opleiding psychotherapie is beslist een hulp om alles een plaats te geven met a touch of  …maar ze doet het.

Onze twee enthousiaste kleindochters -met tot ieders geruststelling, een hoog Rose- en Chris gehalte houden het vuur brandend… tegen de tijd dat er stoelen bijgezet zullen worden.  Organisatorisch, muzikaal- en acteertalent, … we hebben het nog allemaal in huis… en dan waren de hoofdaandeelhouders van dit profiel, niet eens live van de partij… IMG_3166.jpg

Een mooiere dag dan Moederdag kan ik nu niet bedenken om met vereende krachten blijvend mooie tradities, normen en waarden die er écht toe doen voor het nageslacht en hun gezinnen later, te koesteren als kostbare kleinoden, voor geen geld te koop…  

Voor de dag helemaal om is en ik zoals elke avond via Janneke Maan onze kleinkinderen een nachtzoen doorstuur, schitteren tussen massa’s andere sterren er twee opvallend uitbundig boven ons Ganzenhof. Ik weet dat ze er voor altijd zijn, dicht bij ons, met een schittering die nooit zal afnemen. En een kusje voor elk vertrekt hemelwaarts.

Met gerust gemoed doof ik de kaarsjes op tafel, erop vertrouwend dat de sterrenhemel het voor vannacht overneemt… en liefdevol waakt over al wie iemand mist…

 IMG_3174.jpg

23:56 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Je bent een moeder van goud ,als ik dit allemaal heb gelezen...... en weet dat er altijd twee mooie sterren zullen schitteren ,Ik heb zelf 4 prachtige kinders maar ik weet niet of ik het de moed heb als jou !!!!

Gepost door: Hilde | 17-08-13

Reageren op dit commentaar

dat is welicht een moed die je maar ontwikkelt als je hem nodig hebt, en dus mag ik voor u hopen dat je hem nooit nodig zal hebben, liefs, Myriam

Gepost door: myriam van loon | 17-08-13

Lieve Myriam,

ik vraag me soms af waar jij de moed vandaan haalt en de sterkte om dit te schrijven.
Maar mss is het voor jou juist een uitlaatklep die je verdriet draagbaarder maakt?

In ieder geval,nu begrijp ik waar je 2 kinderen de levensmoed vandaan haalden.Het verhaal van de appel.......en de boom.
Zelf heb ik ook 6 kinderen,1 dochter heb ik door cultuurverschillen partner 8 jaar moeten missen,evenals mijn kleinkindjes ,die ik niet mocht kennen.
De pijn zal minder hard zijn dan die van jou,want ik had nog de hoop maar ook de onrust van het onbekende.

Veel veel sterkten,en blijf aub op fb,je troost mensen ,ook al kan een moeder niets ergers meemaken.
Liefs,moedige vrouw
Monique

Gepost door: Monique | 17-08-13

Reageren op dit commentaar

het drama van kleinkinderen die zoveel missen, kennen we. Cultuurverschil... de vlag die de lading dekt :-) Maar wees ervan overtuigd dat bloed kruipt waar het niet gaan kan en op een dag vinden ze wat ze onbewust misten. Dat is de dag waarvoor we ons geloof, hoop en liefde blijvend koesteren om het dan te kunnen schenken... Opgeven is geen optie. Liefs, Myriam

Gepost door: myriam van loon | 18-08-13

Schitterend hoe jij het verwoord, mijn kleine jongen is ook daarboven en iedere avond kus ik die glinsterende ster een goeienacht toe wetend dat daar nog andere schitterende sterren zijn zoals jou roosje en chris stelt me gerust dat mijn hele kleine ster daar niet alleen staat te schitteren.

Gepost door: vanbesien claudine | 17-08-13

Reageren op dit commentaar

Heb geen idee hoe het er "daar" aan toe gaat. Maar ben overtuigd dat er mama's als Roosje liefdevol voor kindjes als uw kleine jongen zorgen, in afwachting dat mama's en hun kindjes herenigd worden...
Daar is het enkel peace, love and happiness... daarom dat we hen zien schitteren... liefs, Myriam

Gepost door: myriam van loon | 18-08-13

Lieve Myriam en familie,

Ik hoop dat ik sterkte vind om proberen verder te gaan door het leven zoals jij, ik vind U een enorme sterke Madame. Wij hebben onze dochter van 33 jaar moeten afgeven op 16 april na een moedige strijd van 10 jaar. Zij was zoals jullie Roosje altijd strijdvaardig, en stond altijd klaar voor iedereen. Daarom doet het soms zo'n pijn dat na amper 4 maanden er al vele mensen haar vergeten zijn, of er geen enkel woord meer over reppen, wat moet het dan zijn om 2 kinderen te verliezen. Gelukkig hebben wij ook nog een dochter waar we veel steun aan hebben,
maar daarom is het gemis niet minder zwaar. Wij wensen
jullie ook veel sterkte, daar denk ik het verlies van een kind(eren) tot het einde van ons leven ons zal tekenen;
Veel liefs
Michel en Christiane, mama en papa van Katrien.

Gepost door: Degreef | 17-08-13

Reageren op dit commentaar

Dan hebben jullie samen 10 heel intense, moeilijke jaren doorgemaakt. Voor buitenstaanders gaat het leven gauw verder, voor ons is het fundamenteel gewijzigd.
Als ons(ze) kind(eren) met de moed der wanhoop voor hun leven vochten, zijn we het hen verschuldigd door te gaan. Laten we het doen met 'a touch of Rose' opdat wie nog kan vechten, het geloof, de hoop en de liefde mag voelen noodzakelijk om vol te houden... Houd de moed erin, lieve ouders, ook voor de zus... we zijn niet de enigen die dit meemaken maar het is wel een feit dat ieder vooral het zijne voelt... liefs voor u allen, Myriam

Gepost door: myriam van loon | 17-08-13

De commentaren zijn gesloten.