24-09-13

U komt toch ook? After work party met 'a sound of Chris' voor 'a touch of Rose'

After work party… 

Een term waaraan ik heb leren wennen… Eerst dacht ik dat het gewoon de vertaling was van wat “toen’ een party was. Met ‘toen’, bedoel ik in de vorige eeuw, tussen 1964 en 1970, toen je naar een party ‘mocht’ gaan. Dat was niet afhankelijk van een gegeerde uitnodiging, maar van de toestemming thuis. En die was, althans bij ons, geconditioneerd. Gedrag en rapport… je zou voor minder inbinden… 

Heel anders dan nu en enkel de tijd kan uitwijzen wat ‘beter’ is, nu ook de ouders zelf uit ander hout gesneden zijn…

Een zorgvuldig bewaarde uitpuilende stoffen box met invitaties, bewijzen dat ik ‘goed in de markt lag’… zoals onze pa dat noemde. Allemaal verjaardagsparty’s, bij mensen thuis. Daarmee draaide je in een bepaald circuit rond -een vorm van garantie voor de ouders- het was uiteraard ook ‘big brother’ avant la lettre… 

Een enkele keer werd er mét de ouders als achtergrond … een zaaltje opgeëist, kreeg de garage een facelift, werd kelder of zolder ‘ontdekt’…

Niet zelden draaide de knapste, ongenaakbare jongen of ook wel eens de eenzaat met twee linkervoeten, plaatjes... tot die doorhad zo nooit zelf aan de bak te komen, de plaatjes preventief werden opgenomen en de bandopnemer zijn taak overnam... twee rappe, een trage (put your head on my shoulder was een duidelijke oproep, en 'tombe la neige' moest het ijs doen smelten...). Af en toe een bamba was hét alibi om onverdacht eens iets te proberen...Zoenen

Konden de jongens al eens op hun tweewieler de plaats delict bereiken, meisjes werden gebracht en gehaald. Meestal door de ouders, een enkelinge met een meerderjarig vriendje... dat waren uiteraard succesnummers. "'k Heb mijn wagen volgeladen, vol met jonge meisjes"... klonk van dan af heel anders dan op scoutskamp... Knipogen

Meisjes waren toen heel makkelijk te herkennen aan hun échte jurkjes, zijden kousen (die als ze ritsten werden gerepareerd voor 0,5 Bef per ladder… ) zwarte schoentjes met kleine hakjes… en kapsels, waarbij niemand het in zijn hoofd zou gehaald hebben eens door te woelen… De mis-en-plis van korte haren was krachtig gefixeerd met ‘Elnett satin’, later vervangen door goedkopere bussen volwaardige concurrentie voor de huidige contactlijmen…Lang haar werd kunstig opgestoken met een accupunctuur netwerk van ijzeren haarspelden. Het geheel van die vogelnestcreatie ontoegankelijk overspannen met een netje van gesponnen suiker, een helm gelijk… 

Een paar keer per jaar was het dan de ‘real stuff’… Galabal. Avondkledij verplicht, betekende letterlijk, een lange jurk voor de dames en meisjes, mannen in smoking mét strikje. Geen ontkomen aan… of toegang geweigerd. Een heus orkest, ik herinner me vooral dat van Francis Bay, speelde ten dans en in de bar zorgde Freddy Sunder en zou het kunnen ook het combo van Walter Vandersmissen, voor de meer intiemere sfeer. Lounge muziek heet het nu. Voor de laatste locatie blijf ik de verslaggeving schuldig want het was er donker en de drank duur… dus bleven we in de grote verlichte stadsfeestzaal, waar per tafel een of meerdere flessen wijn besteld werden bij aankomst, die zuinig gedegusteerd werden, kwestie van er de hele avond mee toe te komen… 

In Antwerpen waren er een paar fameuze galabals, als het ‘Bal de l’élegance’, ‘Leuven oud en jong’, ‘Bloemenbal’, ‘Waar is de tijd’ … Je moest er zijn, wat nu ‘the place to be’ heet… 

De Antwerpse stadsfeestzaal en de Salons de Chantilly in het voormalige Century hotel, waren zowat de meest gegeerde locaties. Later kwam daar nog de zaal Harmonie en de Handelsbeurs bij. Aan die laatste houd ik de herinnering van een stijve nek en een stevige verkoudheid over... 

Als jong meisje werd de kans om 'verloren te lopen' zeer beperkt. Werden we de eerste jaren steevast om middernacht –later konden we hernegociëren en de middernachtsdans (!)  nog meepikken- aan de uitgang verwacht door onze pa, thuis was die middernachtsregel niet langer van tel om op de rand van het grote bed, nog gezellig na te kaarten met ons mama en te vertellen wie er allemaal was en vooral met wie je wel/dan niet gedanst had…  Geruime tijd nadat onze pa na een paar ostentatieve zuchten aangaf dat het welletjes was geweest...  stond ik voor het dilemma: kam ik die nest op mijn hoofd nu uit of onderga ik die pijniging pas morgenochtend… Vaak besliste de penetratie van de ijzerwinkel in mijn schedel daarover… zodra mijn hoofd het kussen raakte. 

Wat een intro voor een heel ander verhaal dat ik u wil vertellen in verband met de AFTER WORK PARTY van 10 oktober aanstaande. Hier alvast de affiche als inleiding op het ware verhaal achter dit event, waarop iedereen van harte welkom is. Een ontroerend waar en warm verhaal van twee zussen en een broer…van ‘a touch of Rose’ en ‘a sound of Chris’ en een dokter die achter de ziekte ook de zieke en zijn entourage aanvoelt, beseffend dat het vooruitzicht van ontdekkingen over 10 of 20 jaar, weinig toevoegen aan de kwaliteit van het leven dat zich nu voltrekt. Daar met zijn eigen stuk muziek: peace, love and happiness in brengen...een moment dat we samen met u willen celebreren.

Tot een van de volgende dagen voor 'a touch of Rose' en 'a sound of Chris' dieis over de dood heen onze Chris zijn eer   het verschil maken...  en misschien wel tot op 10 oktober…I'll be there, even after not working that day, it will be party time...See you...x         

after work party.jpg

 

 

 

13:48 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dit bracht mij helemaal terug naar de tijd toen marie-rose en ikzelf naar het bloemenbal gingen. Veel succes alvast 10 oktober!

Gepost door: Ann | 24-09-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.