02-11-13

Allerheiligen : Waar hemel en aarde elkaar raken….

“Begraven worden in dat kerkje aan het water” -de wens van onze Chris zelf-  was het idyllisch gelegen kerkje Onze-Lieve-Vrouw- Koningin in Schoten op een boogscheut van ons Roosjes Wouwersnestje…

De vreemde timing voor zijn uitvaart die menigeen die vrijdagavond in juni in de chaotische avondspits tot wanhoop dreef, kwam er omdat het feestelijk huwelijk van een vriend op zaterdag, en niet bij de deur, niet in het gedrang zou komen.

Dat huwelijk was immers in tegenstelling tot deze 'door niemand ook maar vermoede 'uitvaart, wél lang van tevoren gepland.

Voorafgegaan door de saxofonist met een door merg en been snijdend “Misty” , werd onze Chris die vrijdagavond tot voor hetzelfde altaar gedragen, als waar we vanmorgen samen met de families van nog 30 andere overleden geliefden, het speciaal herdenkingsmoment voor Allerheiligen beleefden. Onze Chris weliswaar als jongste, met een betreurenswaardige voorsprong van bijna 20 jaar…

31 kruisjes en een kaars voor ieder van hen stonden opgesteld voor het altaar, zoals daar amper 4 maanden geleden, de kist met het lichaam van onze zoon voor de laatste keer tussen ons in stond. Hoe hard ik ook mijn best deed, verzet tegen mijn tranen was hopeloos.  

Allerheiligen. In mijn herinnering vooral de ellenlange litanie die afgedreund wordt en scanderend vervolledigd met het monotone ‘bid voor ons’… De verhelderende tekst op het misblaadje gaf me er een meer verfrissende kijk op en wil ik graag met u delen ter overweging:

Heiligen zijn gestalten die laten zien hoe een mens bedoeld is. Hoe een mens naar zijn beste vermogens kan zijn. In die zin vergezellen de heiligen ons op de weg omdat er tussen hen en ons een lotsverbondenheid bestaat: ons beider (nood)lot is dat we zelf nimmer in staat zullen zijn om te zijn wie we misschien hadden kunnen zijn, of om te zien wie wij werkelijk zijn in de beleving van anderen. Daarmee blijft onze eigen ‘heiligheid’ voor ons een verborgenheid, een mysterie. We kunnen slechts hopen dat onze namen niet verloren gaan, en dat we herinnerd worden als dragers van het beste dat er in ons leven verborgen aanwezig was.  

Een aanvaardbare denkpiste.

Kippenvelmoment, wanneer de namen van elk van de 31 mensen die sinds de vorige Allerheiligenviering overleden, werden genoemd en voor elk van hen bij het kruisje een kaars werd ontstoken. 4 rijen met elk 8 kaarsen, die het licht ontleenden aan de Paaskaars, symboliseerden voor mij de kr8 van 8, waarmee we het afscheid van ons Roosje probeerden een plaats te geven in ons leven. Kijkend in de gloed van de dansende vlammetjes leek het of onze kinderen lichtend voor ons stonden, als 'de zon die altijd weer opkomt uit de ondergrond'… voelden we hen even heel intens nabij. De kaars kwam mee naar huis en als we op zoek zijn naar een lichtpuntje, zullen we haar heel zuinig even ontsteken en het gewijde moment terug binnenhalen.

20131101_120034.jpg

De twee blonde misdienaartjes waarmee we de ganse dienst oog in oog stonden, vulden mijn hart met liefde en mijn ogen met tranen. Het had allemaal zo mooi kunnen zijn. Heel lief kwamen ze dan ook dag zeggen als klasgenootjes van onze kleinzonen voor die van school veranderden. En de knuffel was gemeend…

“Later als ik dood zal zijn, dan zal ik alles weten”… Tot dan gaan we samen verder in geloof, hoop en liefde. Voortaan 'met aandrang'  gekruid met dat onontbeerlijke scheutje happiness dat onze junior naliet. Dat hebben we na de viering niet bij woorden gelaten, maar omgezet in daden. Onze reservatie in het rustgevend idyllisch kader van het Hofke van Bazel bleek een super idee. Genieten in het beste gezelschap dat we ons op deze dag konden dromen, niet alleen van een culinair hoogstandje, maar ook van een meer dan inspirerende kennismaking met boeiende mensen. Het leven zit vol verrassingen en niet alleen betreurenswaardige… Gelukkig maar, want opgeven is géén optie…  

03:03 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

HET LEZEN VAN JOU TEKST BEZORGDE ME EEN KIPPEVEL MOMENT; JE BENT EEN STERKE VROUW;

Gepost door: Maria De Schepper | 02-11-13

Reageren op dit commentaar

Lieve Myriam, uw schrijven heeft mij weer diep geraakt ! En inderdaad, opgeven is geen optie, het leven gaat door, door verdriet en vreugde, met de k8 van 8 vervult met happiness !
Warme groeten.

Gepost door: Lydia Beckers | 02-11-13

Reageren op dit commentaar

lieve myriam,ook wij waren gisteren in de kerk,in ons geval waren er 27 namen van mensen die overleden in het voorbije jaar.we stonden stil bij niet enkel ons verdriet maar dat van iedereen die kort of langer geleden iemand hebben verloren.ikzelf vecht uit alle macht tegen de rotziekte ,voor mijn twee jongens en omdat ik van het leven houd in al zijn opzichten...en ik heb aan jou gedacht en aan jou kinderen....je bent een sterke vrouw,blijf vechten voor de kindjes.ik heb ook gevochten en heb eindelijk het exclusief ouderlijk gezag verkregen na veel bloed zweet en tranen.volhouden,ik ken jullie niet maar steun jullie vanop afstand .men kan nu denken dat die strijd om uw jongens er niet toe doet op een dag als allerheiligen maar juist wel.sterkte x

Gepost door: marianne | 02-11-13

Reageren op dit commentaar

Beste "Marianne", In het licht van de kaarsen en nadien in de sprankeling van mijn 'rose' aperitiefje, wist ik het even heel zeker...dit tranendal kiezen we niet.
Maar de wijze waarop we er doorploeteren, wie of wat we onderweg voor elkaar willen zijn, maken het onderscheid waarop we afgerekend worden. Geloof, hoop en liefde en als het even meezit kijken naar de 1st Sun en een graantje happiness meepikken... blijven proberen tot je de kunst ervan verstaat... van harte veel moede en sterkte en 'smile', without a reason why...

Gepost door: myriam van loon | 02-11-13

Beste Myriam
Zeker weer een kippevel moment , ik snap niet hoe je schouders het kunnen dragen
Maar petje af , ik heb veel bewondering voor jou
Goetjes en knuffel Rina

Gepost door: Rina | 02-11-13

Reageren op dit commentaar

Ik ben iedere diep geraakt door uw hele mooie schrijven.
Er zit zoveel diepgang in.
Sterke Mevrouw, ik heb veel bewondering voor u
XxX

Gepost door: Mari Jo | 02-11-13

Reageren op dit commentaar

een kippevel mmoment.diep geraakt door deze prachtige tekst.moet zelf morgen naar de oncoloog.ben gespannen.maar troost mij met de gedachte dat het nog altijd erger kan.deze tekst sterkt mij om te knokken.ben ook geen opgever of zielig.hou ik niet van.doorgaan en blijven ademen dat is mijn motto en zo min mogelijk mensen hiermee lastig vallen.weinig mensen in mijn omgeving weten dit.steunen me en dat is voldoende.heb ook veel steun gehad aan de boeken van marie rose.tuurlijk heb ik die.sterkte nog voor de komende tijd.xxmieke

Gepost door: vanbael mieke | 03-11-13

Reageren op dit commentaar

een kippevel mmoment.diep geraakt door deze prachtige tekst.moet zelf morgen naar de oncoloog.ben gespannen.maar troost mij met de gedachte dat het nog altijd erger kan.deze tekst sterkt mij om te knokken.ben ook geen opgever of zielig.hou ik niet van.doorgaan en blijven ademen dat is mijn motto en zo min mogelijk mensen hiermee lastig vallen.weinig mensen in mijn omgeving weten dit.steunen me en dat is voldoende.heb ook veel steun gehad aan de boeken van marie rose.tuurlijk heb ik die.sterkte nog voor de komende tijd.xxmieke

Gepost door: vanbael mieke | 03-11-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.