16-12-13

ING Solidarity Awards 2013, the morning after...

The morning after...

Dit blogje, eigenlijk voor vrijdag bedoeld… bleef twee dagen in de pijplijn steken, waarvan de reden op het eind… maar vandaag, dag op dag 6 maanden na het overlijden van onze Chris,Zoenen laat ik het op U los… met een enorme dankbaarheid voor zoveel solidariteit en stemmen op de Solidarity Award, voor  ‘a touch of Rose’, de stichting waar dagelijks kleine wonderen gebeuren…

chris jr en Michel.jpg

Omdat ik de laatste week mezelf behoorlijk in nesten heb gewerkt... lees in de rommel heb gestoken... een batterij kasten leeggehaald om te sorteren en selectief op te ruimen... was ik nauwelijks present op de sociale media. Daardoor ontging me aanvankelijk de oproep voor de ING Solidarity Award. Met de einddatum geprikt op 12 december, riep donderdag de  morel(e) plicht ‘a touch of Rose’ in de top 5 per provincie van de ING Solidarity Award te helpen stemmen, en de kans op een cheque van 1000 € te vergroten.

Gemeten aan de intensiteit waarmee donderdagavond en –nacht het internet bespeeld werd,  zou het vermoeden kunnen rijzen dat de volgende ochtend hier en daar een paar post- computerdepressies zouden opduiken…  

Vermits  mijn adrenalineverbruik op nachttarief draait en het dus niet op een barrel minder of meer aankomt, heb ik me na het sluiten van de stemsite in het nachtleven gegooid. Nu ja, eufemisme voor: terug in de chaos van de uitgeladen kasten gedoken. U denkt wellicht terecht dat na een zware dag en halve nacht, een mens beter horizontaal recupereert, maar eerlijk, slapen zat er écht niet in, na die bloedstollende spannende uren aan de PC, temidden een aanzwellende massa mailers, die stem per stem hun ‘goed doel’ opdrukten.  Het jo- jo effect aan de top werkte verslavend. Die top 5, waar op het einde nog 8 verenigingen  naar hengelden nader je, stem per stem, om er dan eentje, twee, drie …over te gaan, ingehaald te worden, terug op achtervolging aangewezen bent…  Eigen aan iedere koers, zit men je permanent op de hielen, voel je de hete adem van opstormende geweld in je nek en daagt de rug van je voorganger je uit tot meer…. ‘A touch of Rose’ werd permanent in de wielen gereden door een ploeg Vlaamse stoere binken uit Zwijndrecht. Ze kwamen uit het niets aanrukken en het was afzien… Alles hebben we uit de kast moeten halen.  ‘Ladies first’ gesuggereerd, met een streep galgenhumor werd het “age before beauty”, maar het leken stormtroepen…. Eens de klok van 10 voorbij, werd het menens: “moeten die jonge gasten niet op tijd naar bed, morgen examens”…  Maar in plaats daarvan smeerden ze hun beentjes nog eens extra in voor een nieuw sprintje. We vroegen ons af op de dopingcontrole ook aan deze meet present zou geven… Met ‘opgeven is géén optie’  werden de reservetroepen van ‘a touch of Rose’ gemobiliseerd. Met één oog op de wijzers van de klok, de andere op het scorebord, werd iedereen gemaild en gebeld om naar de site af te zakken en te stemmen. Even verwarring toen de mail waarin iedereen zijn deelname moest bevestigen, niet meteen werd ontvangen. Nog gekker werd het als vrienden in Dubai eerder middernacht bereikten en de mail ter bevestiging achter bleef…  Te gek… Tot overmaat van ramp ontstond paniek toen een half uur voor tijd, de site flipte wegens overbelasting…  en men –uitgerekend mij- om raad kwam vragen over een vermeend computerprobleem…Lachen

Er werd heftig, humoristisch, innoverend en creatief tewerk gegaan. We leerden via de facebook correspondentie  dat er meer mailadressen in je PC zitten dan je denkt , (goed voor een nacht lang met die Samson- schlager in mijn hoofd te zitten)… dat je zelfs voor tien minuten een ‘temporary mailadres’ kan aanmaken…  wat echter niet lukte, wegens…. ‘overbelasting’ van die speciale aanmaaksite. Dat hebben er dus meer geweten…

Even schoot ik luidop in de lach, denkend aan een wortel op een racende lichtbak, waar konijnen massaal achterhollen. En het volgend moment als we weer even over die drempel van de vijfde plaats gingen, rolden er zelfs tranen. Ik zat warempel te bleiten…  van de spanning… van dan af hielden we stand in de top 5, werden top 4, amper een paar stemmen verwijderd van brons… En maar chatten... Overal zat iedereen op het puntje van zijn stoel, vermoed ik toch voortgaand op de conversaties, contact zoekend met iedere potentiële mailer, hem desnoods wekkend. Plaats 1 of 5, maakte niet uit want alle 5 goed voor 1000 euro.  Klokslag middernacht was het afgelopen. We stonden vierde bij het afvlaggen van de wedstrijd. Minutenlang zaten we verweesd overal te lande en daarbuiten, naar het scherm te staren. THE END.

Een meer dan geslaagde marketingzet van een bank, maar toch ook een heel bijzondere ervaring hoe iets dergelijks een gemeenschappelijk emo- gevoel kan bewerkstelligen, wat wellicht minstens zo waardevol is als de beloning.

En toch voelde het een beetje ongemakkelijk om met ‘a touch of Rose’ een ander goed doel uit die top 5 te willen wippen...  'Bring a smile', 'Mariefonds'… liggen ons ook nauw aan het hart, maar je kon maar voor één doel kiezen. Dan breekt nood wet? Heiligt het doel de middelen? Als inhalen en dan voorbijsteken in de reguliere sportwereld 'sportief' heet, dan is het ook hier geoorloofd alle krachten te bundelen om de slaagkans te optimaliseren. Het heeft donderdagnacht alleszins veel mensen wakker gehouden en verbroederd.

Pas tegen het ochtendgloren was mijn adrenalinespiegel genormaliseerd met het positieve gevolg dat ook flink wat rommel opgeruimd was en  een paar uur vredige slaap mijn deel werden…

Dat de volgende dag, ingekleurd in alle familieagenda’s als Prinsjesdag, compleet vergald zou worden door een nieuwe démarche van een autistisch justitieel apparaat, is een kolfje naar de hand van wie er zich wil in verdiepen. Ze krijgen carte blanche.

Begin oktober was de laatste keer dat Roosjes zoontjes een dag bij ons waren. Het afscheid lichter makend, werden beloften gedaan over wat er volgende keer op de dagorde zou staan, de zaken die ze klaarlegden om verder te spelen, de keuze van het lievelingseten dat oma moest maken werd genoteerd in de agenda, waar ze zelf al aftelden tot de volgende keer … het waren twee gelukkige, blije kinderen die een ontspannend dagje achter de rug hadden en dat ook heel duidelijk lieten merken…. wat hen wellicht fataal werd… 

De bij vonnis vastgelegde data van 3 november en 14 december wachtten we tevergeefs op hun komst. Verjaardag opa, Sinterklaas… geen redelijk mens die dit begrijpt. Wie zal weerleggen wat hen weerom wordt verteld? Wij kunnen maar blijven zeggen en schrijven dat ons hart en huis altijd openstaan en onze liefde onvoorwaardelijk is. Ze zullen het ooit verstaan.

Heb intussen, met de moed der wanhoop, net de laatste hand gelegd aan de versiering van de kerstboom. De kleinoden die naar elk van hen en naar speciale dagen in hun leven verwijzen, sieren hem opnieuw. En zoals ik in het hevige van de strijd donderdagnacht beloofde als we de Award zouden binnenhalen, zetten we ons geloof, hoop en liefde om in een financieel steuntje onder de boom van ‘a touch of Rose’ nu onder onze kerstboom het aantal pakjes fors is geslonken, kunnen we er elders iets goed mee doen.     

 

 

01:57 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Dat jullie die kindjes niet mogen zien....

Onvoorstelbaar, onbegrijpelijk, niet realistisch, onmenselijk, hatelijk... Er zijn geen woorden voor.

Hoe haatdragend kunnen mensen toch zijn.
Leef echt met jullie mee maar sta machteloos.

Gepost door: Myriam | 16-12-13

Reageren op dit commentaar

konden we daar maar eens een nacht voor opblijven met zen allen om dit tot een positief resultaat te krijgen, jullie kregen wellicht nog veel meer stemmen daarvoor,
veel sterkte in deze moeilijke dagen

Gepost door: marcellameeus | 16-12-13

Reageren op dit commentaar

Lieve Myriam en opa Chris
Met ongeloof en afschuw heb ik gelezen dat jullie tevergeefs ook op 14 december op de komst van de zoontjes van Roosje hebben gewacht. Wat is de waarde nog van een vonnis? Waarom is er dan nog een vonnis? Niet te begrijpen! Trouwens, als de kinderen eens komen, kunnen zij samen met jullie genieten en er plezier aan beleven, en ’s avonds worden zij steeds teruggebracht. Is hier niet veel afgunst mee gemoeid? En waarom? Er is toch geen reden voor. En het is wel heel erg dat u wellicht denkt iets verkeerd te doen door aanwezig te zijn en toe te kijken bij hun voetbaltraining? Dat betekent immers dat u er ondanks alles nog steeds voor hen bent. Wat is dan de uitleg aan Alexander en Marnix als u er dan niet bent? Alles is zo moeilijk en te bedenken dat het heel anders zou kunnen zijn. Is het misschien de bedoeling dat jullie van elkaar gaan vervreemden? Laat het vooral zover niet komen. Wie heeft hier dan baat bij? Diegenen die dit zo regelen moeten hier zeker niet fier over zijn! Daarom, lieve oma en opa, geef vooral nooit de moed op, probeer verschillende pistes. Laat jullie vooral goed bijstaan, want bijzondere hulp kan uit onverwachte hoek komen. Niet opgeven, loont. Deze kerstmis periode kan hopelijk warmte en vrede brengen, en allen doen hopen dat de kindjes met kerst, zoals vroeger ook is toegestaan, bij jullie mogen zijn. Hou moed!

Gepost door: Maria Wylin | 16-12-13

Reageren op dit commentaar

Na lang aarzelen ga ik het toch doen,eerst en vooral mijn excuus omdat ik via dit prachtig blog me eens wil richten tot het koppel,dat een stukje van mijn verhaal hun tot nadenken zet.
Als kind is mijn vader en zijn familie me ontnomen,juist zoals jullie nu doen met de jongens,toen ik op leeftijd was ging ik op zoek naar de waarheid wat deed dat pijn die ontmoeting met mijn vader toen ik hoorde dat hij me heeft los gelaten voor goed te doen ,gelukkig dat er door de sociale media door de jongens kan ontdekt worden hoe er voor hen is opgekomen door de Familie Morel ,dat zal voor hun heel hartverwarmend zijn,voor jullie nadelig want de tijd zijn ze verloren !!! Mijn tweede ontmoeting met mijn vader was tijdens zijn begrafenis ik helemaal vanachter in de kerk,doordat de familie me niet kende,pijnlijk hoor ,nu mijn moeder ziek is ben ik er voor haar maar Niet uit liefde maar omdat het zo hoort,tranen heeft ze al gelaten nu ze beseft wat ze mij heeft aangedaan maar helaas dat is niet meer goed te maken,hopelijk doet dit klein stukje verhaal jullie nadenken als ouder en meeouder moeten jullie een meerwaarde zijn voor kinderen en aan de Familie Morel zou ik willen zeggen blijf over hun praten dat zal hun later een zeer warm gevoel geven,laat hun niet los ook al staan jullie tegen een muur .
Met beleefde groeten

Gepost door: Kristel | 17-12-13

Reageren op dit commentaar

heel mooi gezegd, en de waarheid, als het nu nog onder de juiste ogen zou komen EN doordringen ...

Gepost door: ann | 17-12-13

De commentaren zijn gesloten.