08-01-14

Ik ben vergevingsgezind...zolang het opbrengt...

scannen cs dag allemaal 7 jan 140001.jpg

uit: Dag Allemaal van 7/1/14

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zo kennen we hem: 

Ik ben vergevingsgezind: ik ben goed en zij zijn fout... maar kijk vooral niet naar mijn daden...

Het is niet de bedoeling de kinderen af te pakken... hij pakt zijn kinderen veel af...

Zijn gezinssituatie zwart maken in de pers... dat was wel zijn bedoeling met valse mails 6 jaar geleden...

De jeugdrechter kan niet anders...  zo had Schellemans het immers bedoeld: 'voor een cardioloog knippen ze allemaal'... voorspelde hij... nu ja, allemaal?

Het vonnis van 4 december... onze advokaat mocht het LEZEN, voor een kopie moet hij nog maar eens terugkomen, want men had daarvoor geen tijd... die men vandaag 7 januari en 5 weken later, nog steeds niet heeft gevonden

Jeugdrechtbank was de intentie van al zijn manipulaties niet- nageleefde bezoekdagen, de kinderen wijsmaken dat we hen 'vergeten' waren terwijl het ons weekend niet was...  dirigeert het dossier naar de jeugdrechtbank die enkel met de overlevende ouder praat. Opgeruimd staat netjes. Dat ik over deze onwaarschijnlijke wending vertel op mijn blog was een doorn in zijn oog en strookt niet met zijn plan. Verongelijkt eist hij dat alle blogs met terugwerkende kracht worden gewist. Met de beloofde evaluatie voor een terugkeer naar het weekend, willigden we die eis in en probeerden van de luttele 9 uurtjes per maand een warm en gelukkig familiemoment te maken. De evaluatie bleef uit. De rechter praat alleen met de vader....Het werd pijnlijk moeilijk als de kinderen compleet opgestookt worden afgekapt en een kwartier lang hatelijkheden uitspuwen, waarin je gewoon Schellemans en Kegels bezig hoort. Onze pijn om hun angst en verdriet dat tegen het einduur de kop opstak, zwakten we steeds af door te wijzen op leuke dingen die te verwachten waren: school, vriendjes in de klas, voetbal, we volgden op de webpagina de belevenissen, we sponsorden de sportclub, zodat ze voelden hoe betrokken we bij hun leven waren. Bij de afscheidknuffels werd altijd de hoop op de volgende keer meegegeven met prettige vooruitzichten... Hun bange verzoek de afscheidsknuffel niet voor de deur te geven, is het ultieme bewijs dat het niet leuk MAG zijn bij ons.

De boodschap drong nog niet door...  juist. Een compleet ontbreken van enige empathie dat blijkbaar in hun gemeenschappelijk gen ontbreekt, maakt dat ze misschien niet eens doorhebben wat ze de kinderen letterlijk afnemen. Onze strijd is niet meer beperkt tot onze eigen kleinkinderen, maar om het systeem dat niet in staat is geestelijk kindermisbruik en pesterijen te  ontmaskeren, te laten bijsturen. Met duizenden grootouders die door allerlei omstandigheden hun kleinkinderen moeten missen, willen we dit onrecht samen aanpakken.

In het geval een ouder overleden is, hebben de kinderen het RECHT om de band met die familie gewaarborgd te weten, minstens de helft van hun genetisch materiaal ook te kunnen ontwikkelen. Naast haar dagboeken en sprookjesboek, de biografie, massa's beeldmateriaal en geschriften van, voor en over hun fantastische mama... zullen er blijvend ook de getuigenissen van onze familie zijn. Vanaf het eerste vermoeden van hun bestaan, maken zij deel uit van onze liefde en verbondenheid die er was in alle mooie maar ook pijnlijke momenten. Onze liefde voor Alexander en Marnix is nog veel dieper en intenser geworden, maar niet hebberig.

We verzekeren hen dat als de tijd rijp is, ze alles wat hen aanbelangt, naar waarheid zwart op wit zullen kunnen vinden en dat dossier blijven we samenstellen...  dat zijn we Roosje verplicht. 

Inmiddels is het 8 januari, de verjaardag van haar huwelijk met Frank, dat haar één maand extra kr8 gaf...

 

00:46 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Je hebt volkomen gelijk blijf voor je kleinkinderen vechten.Het moet voor jullie zeer moeilijk zijn als ze opgestookt worden.Ik vraag me af waarvoor hun vader en zijn vriendin schrik hebben.Of maakt hij op die manier reclame voor zijn beroep en voor hem als cardioloog.Want op die manier blijft hij in de belangstelling staan.

Gepost door: Maria De Schepper | 08-01-14

Reageren op dit commentaar

Myriam en Chris, blijf vechten voor uw kleinkinderen. Want het is toch voor een stuk jullie eigen bloed. En hij zal ooit toch is moeten toegeven. Veel sterkte en volhouden. Lieve groetjes van Tilly Michielsen.

Gepost door: Tilly Michielsen | 08-01-14

Reageren op dit commentaar

Is zijn opdracht in het leven om harten te breken?. Als cardioloog zou dit harten herstellen moeten zijn. Veel moed verder dit jaar, en dat 2014 jullie eindelijk eens wat geluk moge brengen

Gepost door: van Cleef | 09-01-14

Reageren op dit commentaar

Cardiologen en sommige rechters zijn blijkbaar uit hetzelfde hout gesneden . Harten BREKEN lijkt makkelijker dan kinderen gelukkig maken.

Gepost door: Van hansewyck | 10-01-14

Reageren op dit commentaar

“Grootouders, de kleinkinderen hebben jullie nodig”. Duidelijker kan dit citaat uit het boek “kleinkind onbereikbaar” van Cornelia van Well, niet verwoord worden. De grootouders bieden continuïteit en bij hen thuis is het vertrouwd en als vanouds, en wanneer zij hun kleinkinderen niet meer mogen zien (of tijdelijk) leven zij “in een hel”. Oma en opa zijn goud waard en moeten boven conflicten staan en kleinkinderen opvangen zonder stemming tegen iemand te maken. De gouden regel is om rust en vrede te bewaren in moeilijke tijden en omstandigheden.
Oma en opa hebben wel degelijk recht om hun kleinkinderen te zien Om een positieve omgangsbeslissing te verkrijgen moet men energie, geld en tijd investeren, ten spijt. Soms zijn grootouders zelf onderdeel geworden van het krachtenspel. Er zijn uitputtingstactieken, mensen worden murw gemaakt en het heeft ook grote gevolgen. De toepassing van sanctiemogelijkheden zijn vaak niet in het belang van de kinderen, en de unieke band tussen grootouders en hun kleinkinderen moet kunnen behouden blijven.
Else-marie van den Eerenbeemt, familietherapeut, zegt ook nog het volgende: niets is zo fataal als passiviteit. Probeer zoveel mogelijk een glimp op te vangen van de kleinkinderen, via website school, en blijf examens volgen, verjaardagen, voetbaltraining, schooloptredens, enz……. en blijf zeggen en laat hen vooral merken dat je ze graag wilt zien.
De vader reageert als vergevingsgezind en dat het niet de bedoeling is de kinderen af te pakken.
Ik hoop alsnog dat deze woorden in de realiteit omgezet worden en dat alles terug komt zoals vroeger al was overeengekomen en iedereen zich zal houden aan de afspraken.
Zou dat niet prachtig zijn?

Gepost door: Maria Wylin | 11-01-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.