12-01-14

Roza Van Loon-Van Bragt: onze Tante Roza zaliger,

Ook al komt, hoe hoger iemand op de leeftijdladder klimt, het bericht niet als een donderslag bij heldere hemel, het blijft altijd weer confronterend.

Zo ook bij ons tante Roza, de weduwe van de oudste broer van Vake, nonkel Louis. 92 werd ze,in goede gezondheid, haar echtgenoot een kwart eeuw overlevend.

Zonder vermelde vervaldatum op het visum voor dit aardse dal, is het dan toch plots verlopen en leidt tot onmiddellijke uitwijzing naar het eeuwige leven. Geen mogelijkheid tot uitstel, tot in beroep gaan, tot procedureslag… de mens wikt, God beschikt, heet dat...

En als je als laatste van een generatie familieleden de oversteek maakt, betekent dat veel lief en leed gedeeld hebben, iedereen van je generatie mee ten grave hebben gedragen. Ook jongere mensen. Dan voelde ze zich, uiteraard volkomen onterecht, bijna schuldig… hen te overleven.

Tante Roza was een constante. Altijd ‘on’opvallend present, bij elke gelegenheid. Met een mooi geschenk op de heugelijke momenten, stil en meelevend in verdriet. Hoe ze zonder auto toch altijd overal en op tijd geraakte, was een vraag die vaak pas opkwam als ze weer vertrokken was. Trein, tram, bus en de fiets wisselde- of combineerde ze met een nooit geziene handigheid, als de dood iemand ‘lastig’ te vallen en nauwelijks of helemaal niet te overtuigen dat het geen last was haar op te halen of terug te brengen. Een fiere, trotse vrouw.

Francis, Jos en Stan, de drie zonen Van Loon, waren haar leven. Als we haar om hun successen feliciteerden, wuifde ze altijd meteen de eer hun kant uit, maar de glinsterende moedertrots in haar ogen, kon en hoefde ze niet te verbergen.

Francis, de oudste, prof, rector van Universiteit Antwerpen én Baron... uniek cv voor een zoon uit het kleine grensdorp Essen, maakte haar fier zonder pretentie. De tweede zoon hielp als talentvol architect menig monumentaal erfgoed gerestaureerd veilig stellen. Telkens ons Roosje weer eens op een oud vervallen pand ‘verliefd’ werd en wilde redden, was Jos de door haar ingeroepen katalysator om romantiek en realistische mogelijkheden af te wegen. Met een monkellachje vermoed ik dat hij ons Roosje behoed heeft door rotte vloeren te vallen of vermolmde plafonds op het hoofd te krijgen…
De jongste Stan, genoemd naar zijn peter, ons vader, vond de ideale combinatie tussen de warmte van de zuiderse zon en de koele digitalisering als econoom- informaticus voor onoplosbare problemen in grote bedrijven. Dat hij daar in slaagt is misschien wel het gevolg van zijn volgehouden streven naar peace, love and happiness met onmiskenbare oosterse ingrediënten.

En tante Roza, genoot in stilte van de triomf van haar zonen.

Op hardhorigheid na, genoot ze van een sterke gezondheid wat haar toeliet alleen zelfstandig te blijven wonen in haar vertrouwde omgeving. Tot een breuk en de gedwongen revalidatie terugkeer naar haar huisje 'voorlopig' uitsloot.  Overtuigd weer ‘helemaal de oude te worden,' blijkt nu haar visum vervallen en werd ze gerepatrieerd waar we ooit allemaal verwacht worden.

Tante Roza, bedankt voor alles, je aanwezigheid, je meeleven, je voorbeeld van sterkte en kracht, onze drie toffe neven.

Als laatste van 'die' generatie Van Loon -en, zal je daarboven beslist met open armen verwelkomd worden. Jullie zijn daar nu terug compleet. Wij vertellen hier weer in één adem over nonkel Louis en tante Roza, ons Moeke en Vake, Ria, ons Marie- Roosje, onze Chris… en die velen die onlosmakelijk deel uitmaakten van jullie leven hier. In geloof, hoop en liefde durven we erop rekenen dat het verdriet hier, niets is, vergeleken bij de vreugde van de hereniging voor eeuwig…  

   

15:18 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.