23-01-14

Gelukkige verjaardag, lieveling Alexander

scannen kaart engeltjes0001.jpg

 

22 januari 2004. Een dag om nooit te vergeten. Roosje met haar prachtzoontje in de armen, straalde... 

Alexander… haar prinsje. Het geluk leek compleet. Leek…

Zes jaar en een schattige broer onderweg, was echter de tijdbom onder het huwelijk uitgeteld.

Wat volgde is gekend... 

Maar vandaag is het ondanks alles, toch feest… ook in ons hart. Onze oudste kleinzoon wordt ‘tiener’.

Wat zou het een bijzonder moment geworden zijn: de flikkering van de 10 vlammetjes op de verjaardagstaart in de mooie ogen van moeder en zoon ... 

100 keer hebben we het ons vandaag voorgesteld, en elke keer werd het nog intenser en warmer en ebde de pijn dat het niet echt gebeurde, een beetje verder weg. Ze zitten samen in ons hart, de herinnering is zo levend en echt, zo intens dat ze niet stuk te krijgen is, ook al snijdt het verdriet door merg en been.

Liefste lieveling, we wensen je nog eens een heel gelukkige verjaardag. We hebben vanmorgen ook een bericht op je facebook geschreven…Hopelijk heb je het kunnen lezen…We hebben het afgedrukt en bewaren het in je 'koffertje vol dromen' voor later, mocht het niet aangekomen zijn.

Lieveling, je bent nu een tiener, het begin van groot worden… veel nieuwe dingen komen op je af, maar blijf vooral rustig je best doen om een eerlijke, hulpvaardige en lieve jongen te zijn. We kunnen nu zo spijtig misschien een tijdje niet samen zijn, en dat is verschrikkelijk droevig, maar met verdriet alleen kan je niet verder en dat moet, want opgeven is geen optie… we zitten allemaal in elkaars hart en daar kan niemand of niets ons raken… Dikke knuffel van opa en oma….voor altijd onze lievelingen.

 scannen Roosje tiener0001.jpg

Roosje op haar tiende verjaardag met grote zus Ann-Marie.

00:56 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Myriam,
Ik heb dat allemaal meegemaakt , op mijn 12 jaar getuigen TEGEN mijn vader in een privé gesprek met de jeugdrechter, getuigen dat ik hem nooit meer wilde zien tegen mij, zin op mijn 21ste had ik terug contact maar .. Ook een stiefmoeder... Alexander is 2 druppels water uw roosje en ook nog eens de oudste.. Hij kan hier sterker uit komen met veel steun, .maar het verleden kan niet uitgewist worden, als ik als juriste en ervaringsdeskundige iets kan beteken bel mij... Mijn nr staat op mijn profiel , chapeau voor uw optreden gisteren, magnifique!

Gepost door: Stadsbader | 23-01-14

Reageren op dit commentaar

Ik maak dit als mama met mijn puberzoon van 16 jaar momenteel al 2 jaar mee.ben zo hopeloos geweest dat ik op de treinsporen heb gestaan vorig jaar.nu probeer ik het wat los te laten al is dit moeilijk omdat het pijn blijft doen.mijn zoon wordt gemanipuleerd door mijn ex man om mij te treffen.erg voor mijn zoon vind ik dat. MVG Myke

Gepost door: De rauw myriam | 23-01-14

mooi Myriam en ik hoop dat het goed komt veel sterkte

Gepost door: van hauwermeiren myriam | 24-01-14

Reageren op dit commentaar

Met veel belangstelling heb ik de uitzending “leven zonder kleinkinderen” in telefacts laat gevolgd. Dit onrecht kan niet genoeg in de media komen en hopelijk komen er nog meer uitzendingen.Als de grootouders al de moeite van de wereld moeten doen om toch hun kleinkinderen te mogen zien, wie durft dan nog beweren dat zij het recht niet hebben….Onrechtvaardig is dit. In al de getuigenissen hoor ik het verdriet, het gemis, en de machteloosheid.Maar over drie punten blijf ik met vragen zitten: 1) Moet de wet niet gerespecteerd worden? Grootouders hebben het recht om de kleinkinderen te mogen zien op afgesproken tijden. Maar wat als dit niet doorgaat? En waarom? 2) Wij hebben verschillende grootouders gehoord, kunnen wij ook eens de reactie horen van de kleinkinderen? En dit met hun eigen stem en gevoelens, zonder inmenging van iemand anders. Hoe ervaren zij het gemis van hun grootouders die zij heel graag zien, de zoen, het samen genieten, de knuffel? Er is altijd die ene veelbetekenende zin: “in het belang van het kind”? Wel, dat men dan oordeelt naar het belang van het kind! 3) De reactie van mevrouw de jeugdrechter balie te Mechelen: “soms beter om de juridische strijd te staken en niet te procederen”. Niets doen is geen optie. Het spijt mij, maar dat kan ik niet begrijpen….Dagen, weken, maanden, jaren laten voorbijgaan? Vooral als de kleinkinderen klein zijn is dit niet zo vanzelfsprekend. In de uitzending heeft de kleindochter Eva zelf contact opgenomen met haar moeke op de leeftijd van 21 jaar. Deze getuigenis was “als zalf op een wonde” en prachtig om te horen. Het is vijf voor twaalf om meer rechten en gemakkelijker toegangsrecht te verkrijgen. Wie heeft het hart en de moed om verandering te brengen en de wet aan te passen dat het voor beide partijen goed is? Ja, het kan allemaal zo anders.......... als de wil er maar is………en het spreken en het luisteren. Mevrouw, alle getuigenissen waren prachtig, en men voelde bij het verwoorden de onvoorwaardelijke grote liefde van iedereen voor hun kleinkinderen. Ja, het kan allemaal zo anders zijn…….

Gepost door: Maria Wylin | 30-01-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.