29-05-14

Marnix, eerste communie...

Tot het laatste moment hebben we geduldig gewacht.

De advocaten hebben getracht hen tot redelijkheid te overhalen.

Tevergeefs.

 

Op het moment dat dit stukje op mijn blogje verschijnt, gaat onze Marnix de kerk binnen voor zijn eerste communie.

Niemand van ons is er ‘fysisch’ bij.

Uit mateloos grote liefde voor Marnix, die dat ooit zal beseffen.

Toch zijn we allen met heel ons hart heel innig met hem en Alexander verbonden. Mama en nonkel Chris vanuit de hemel, opa, oma, tante Amieke en peter Kris, Amélie, Eline, tante Fawie, nonkel Guy, nonkel Bak… 

Onze afwezigheid tijdens de viering is ingegeven door de herinnering aan het pijnlijk vertrokken onbegrijpende gezichtje van de achterom kijkende Alexander toen die twee jaar geleden de kerk verliet tussen vader en stiefmoeder en meegetrokken werd zodat geen enkel contact mogelijk was. Vreemd na een christelijke dienst...

Gelukkig was er toen nog ons weekend per maand, waar liefde voor een stukje kon helen…  

Nu het sinds oktober 2013 geleden is dat er nog écht contact met de jongens was en we weten hoe vakkundig de familieband wordt uitgerafeld, kan alleen tijd het tij keren.

Jongens worden mannen en zullen willen weten… 

Daarom liefste Marnix, wensen we je vandaag een dag waarin je de hemel heel nabij mag voelen.

De échte touch of Rose van jouw prachtmama je hartje inpalmt en gelukkig maakt.

 IMG_3521.jpg

Haar briefje voor jou op deze dag, lezen we op een dag samen, zodat het niet zoals bij je broer, kan geridiculiseerd worden.

Uit respect voor de eindeloos warme liefde in een van pijn verscheurd hart, waarmee het voor je geschreven werd. Biddend en hopend dat het niet nodig zou zijn...  

Dit briefje wacht hier op je, in je ‘koffertje vol dromen’ samen met alles waar je later het geloof, de hoop en de liefde van ons allemaal zal in vinden. 

Opgeven is géén optie, hoogstens even uitstel… tot je kritisch denkvermogen zich openbaart.

Bij jouw foto, dicht bij je mama, flikkeren op jouw feestelijke dag, kaarsjes van ieder van ons en zijn zo heel dicht bij jou.

IMG_3526.jpg

We wensen je een heel fijne dag en houden méér van je dan je als kind kan vermoeden… dat zal je later tot steun zijn... Dikke knuffel voor jou en grote broer van ons allen die mee met je bidden.... 

09:30 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

Commentaren

Mooi, blijven volhouden en geloven dat eens de jongens groot zijn en ze een eigen mening hebben ze alles zullen goed maken wat jullie is aangedaan.

Gepost door: maria de schepper | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

Later als hij groot is ............ zoveel onrecht zowel voor jullie als voor Marnix en zijn broer!! Sterkte op alweer een speciale moeilijke dag :( x

Gepost door: Binneke | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

Heel veel sterkte gewenst ! Eens komt de tijd dat de kinderen als ze volwassen zijn , hun vader de rug zullen toekeren ! Hij verdient het niet om hun vader te zijn !

Gepost door: Marcel | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

Dag lieve Oma van Marnix & zijn broer,

Wat erg dat u dit meemaakt...
Het grijpt mij zo naar de keel, dit is zo oneerlijk.
Jammer dat dit blijft voortduren.

Maar 's komt de tijd, dat alles voor de kinderen helder zal worden en veel puzzelstukjes op hun plaats gaan vallen.
U laat prachtige boodschappen na voor hen.
En daar zullen ze nooit omheen kunnen hoe strijdvaardig u bent geweest al die tijd.
Loontje komt om zijn boontje...

Ik wens u goeie moed toe, en geef niet op!

Dikke knuffel, Martine xxx

Gepost door: Martine Decombel | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

Beste lieve familie

Dit alles te lezen doet mij bijna wenen, ik kan mij niet voorstellen moest ik in deze situatie zijn waar ik de moed zou blijven halen er door te komen! Het is gewoon verschrikkelijk je eigen kleinkinderen niet meer te mogen horen, zien, knuffelen enz en te weten dat dit de allergrootste wens was van Roosje!! Ik wens jullie verder de moed en de sterkte zo door te gaan en niet op te geven, ooit worden deze kleine jonge gastjes grote volwassen mensen die zelf hun keuze mogen doen en dan zullen ze beseffen dat jullie nooit opgegeven hebt van hen te houden, laat ons hopen dat ze dan nog weten wat respect en liefde is!! Ik vraag me wel af of het gerecht nu echt zo onmachtig is jullie een bezoekrecht toe te kennen!! Ik wens die papa van de jongens eens hetzelfde, dat zijn kinderen hem ooit eens ontnomen worden, al is het maar voor enkele maanden, dan pas zal hij mss weten en voelen wat het is "pijn hebben en verdrietig zijn om je kinderen die je niet te zien of te horen krijgt"! Heel veel hoop aan de ganse familie!!
groetjes
MAGDA

Gepost door: Hannon Magda | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

Lieve Myriam en Chris, uit de grond van ons hart wensen we jullie veel sterkte toe. Dat ooit rechtvaardigheid moge zegevieren!
Dirk en Ingrid

Gepost door: ingrid | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

Beste mensen,

wij maken net hetzelfde mee en begrijpen jullie verdriet maar al te goed. We houden onszelf recht met het vertrouwen in ons kleinkind. Ze beseft nu al wat er gaande is en eens, komt ze zelf naar haar grootouders. We hebben nu verkregen dat we haar onder begeleiding en toezicht in een neutrale ruimte van het CAW 1 uurtje in de maand mogen zien. Maar we staan op de wachtlijst, er is te weinig ruimte en teveel van dergelijke gevallen. En de rechter in Antwerpen is gekend voor zijn beslissingen. Wij hebben dit met advocaten kunnen regelen in de hoop dat ze achteraf weer 1 dag in de maand mag komen. En dan nog 2 jaar wachten op haar 12de verjaardag... Hoe kunnen ouders zo wreed zijn hun onschuldige kinderen dit aan te doen. Maar voor onze kleinkinderen moeten we sterk zijn. Je zult het zien, op een dag staan ze voor je deur! Veel sterkte!

Gepost door: linda | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

veel sterkte Myriam en chris

Gepost door: nancy | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

Lieve Myriam en de ganse familie
Heel veel moed en eens zullen de jongens krijgen wat op hun ligt de wachten daar bij je in dat mooie koffertje.
Erg dat jullie niet naast Marnix kunnen staan op deze grote dag voor hem .
Ik weet dat opgeven niet in je woordenboek staat en hoop dat je elke warmte die vele mensen jou en je familie toedragen ook werkelijk door je kan gevoeld worden .
Liefs Rita

Gepost door: Bostyn Rita | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

Lieve Myriam en de ganse familie
Heel veel moed en eens zullen de jongens krijgen wat op hun ligt de wachten daar bij je in dat mooie koffertje.
Erg dat jullie niet naast Marnix kunnen staan op deze grote dag voor hem .
Ik weet dat opgeven niet in je woordenboek staat en hoop dat je elke warmte die vele mensen jou en je familie toedragen ook werkelijk door je kan gevoeld worden .
Liefs Rita

Gepost door: Bostyn Rita | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

wat kan je het mooi verwoorden .vind het zo sneu voor jullie dat jullie deze bijzondere dag moeten missen hopelijk vinden jullie wat sterkte bij elkaar en vergeet niet eens komt er een dag dat ze je komen bezoeken !! xx

Gepost door: gwendolina | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

Met ongeloof, lees ik jullie verhaal....niet te vatten, dat er zo'n harteloze mensen bestaan, niet te geloven.
We wensen jullie heel veel sterkte en blijven hopen en positief zijn voor wat ooit komen gaat.
Ooit komt de dag , dat rechtvaardigheid zal geschieden en dat Roosje mee over jullie schouder gaat kijken, dat het goed komt. Tot die tijd: heel sterkte maar vooral ook lieve mensen om jullie heen om zo veel onrechtvaardigheid en verdriet,mee te helpen dragen.
Jan en Maryse Lenders

Gepost door: Familie Lenders | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

Dag lieve oma en opa van Marnix en Alexander
Het is weerom hartverscheurend te moeten lezen dat jullie ook niet bij jullie kleinkind Marnix zijn bij zijn eerste communie. Maar zowel Alexander en Marnix gaan jullie ook vandaag missen…. diep in hun hart.
Er is al veel inkt gevloeid over de problemen bij het bezoekrecht van de kleinkinderen. Maar één zin in een tekst van een magazine steekt er voor mij bovenop: de deur staat op een kier…. Er mag nog zoveel gezegd en geschreven zijn, voor alles is een oplossing mogelijk, hoe moeilijk het voor iedereen kan zijn. Een diepgaande dialoog in een rustige sfeer kan steeds er toe leiden dat een onoplosbaar probleem opeens niet meer is zoals het lijkt. Het moet ook gebeuren zonder schelden, zonder vooroordelen, zonder beschuldigingen aan beide zijden, maar in de lijn gaan van: dit gaan wij NU proberenen tot een goed einde brengen in het belang van iedereen, en vooral van de kleinkinderen. Deze kinderen hebben rust nodig, en nood aan begrip en ondersteuning voor het gemis aan hun moeder. Niemand vraagt aan hen om haar te vergeten en over haar te spreken, maar het leven gaat onherroepelijk voort en hun toekomst is van groot belang. Zij hebben vooral behoefte aan een liefdevolle opvang in hun nieuw samengesteld gezin, bij hun grootouders, en beider familie. Ook zij zouden graag weer contact hebben met hun nichtjes en dit zonder hartverscheurende taferelen, maar in alle seriniteit. Else-Marie van den Eerenbeemt als familietherapeut zegt het volgende: er is namelijk maar één gouden regel: spreek geen kwaad over niemand wanneer de kleinkineren komen, en geniet integendeel van het samenzijn. Want als je dat wél doet, komen de kleinkinderen niet graag meer naar je toe. Kleinkinderen zijn loyaal en ze verdragen dit niet.Trouwens er komt een tijd dat zij alles zullen willen weten over hun overleden mama en veel vragen gaan stellen.Ik spreek zeker onpartijdig omdat alles persoonlijk is voor beide partijen. Wanneer ik uw blog open, hoop ik altijd dat ik mag lezen dat jullie terug de kleinderen mogen in jullie armen sluiten. Denk alstublieft na over alles, er zijn niet altijd jeugdrechtbanken en advokaten nodig om samen tot een akkoord te komen en na te leven. Er is alleen de moed nodig om het eens anders aan te pakken. Een afspraak maken en hiervoor samen komen, en de zaak proberen uit te klaren, buiten de media. Of begon de omgangsregeling al met één dag in de week……………..
Ik heb gemakkelijk praten hé……………. Het is zeker niet allemaal zo vanzelfsprekend.
Een punt zetten na de voorbije problemen, en met een nieuwe zin beginnen, daar is van beide kanten goede wil en degelijk overleg voor nodig. Het is het proberen waard, méér dan jullie denken……….. want zou het niet heel erg zijn als de deur die nu op een kier staat, volledig gesloten wordt? Aan allemaal veel liefs toegewenst.

Gepost door: Maria | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

Ik heb dit geprobeerd en kreeg alleen verwijten naar mijn hoofd, wou niet in discussie gaan en heb het gewoon moeten ondergaan, soms valt er echt niet te praten. Heb een nacht en dag gehuild en het toen achter mij gelaten en ga echt niet opnieuw een poging doen, is makkelijk gezegd maar mensen die zo ver gaan, daar kan je gewoon niet redelijk mee praten, zelfs na alles wat mijn zoon me aangedaan heeft, heb ik opnieuw contact gezocht en wou met nieuwe lei beginnen, maar wat ik toen als verwijten gekregen heb, nooit meer. Een stok om iemand mee te slaan, vind je altijd wel en heb deuren opengelaten en alle verwijten ondergaan (op niets gebaseerd), zelfs dat was niet genoeg. Alleen al het feit dat ik leef, is een doorn in hun oog. En is makkelijk gezegd, praat het uit of blijf open en positief maar in zulke situaties baat het echt niet. Mensen die zo ver gaan en zolang en steeds verder, waarom, snapt niemand maar ze hebben wel een reden, willen kind of kinderen voor hun en daar stopt de redelijkheid.

Gepost door: Liesbet | 06-06-14

Lieve Maria,
wat waardeer ik uw moed en moeite om voostellen te doen teneinde een doorbraak te kunnen bewerkstelligen.
We vragen het ons nu al 3 jaar af, of er niemand uit hun entourage in staat is hen op normale gedachten te brengen.
We kunnen enkel terugvallen op de 7 jaar ervaring met hem in ons gezin om te begrijpen wat hem bezielt.
Kort samengevat was het één grote klaagzang over zijn jeugd, zijn ouders, broers en zussen… “Ze gunnen mij niks, en nu zijn ze jaloers op alles wat Rose vertegenwoordigt”.

Het contact met hen verbreken was zijn –intussen beproefde- werkwijze om elke mogelijke onthulling over hem uit te sluiten… beseffen we nu. Het gemak waarmee hij dat deed, was onze eerste argwaan dat er iets niet klopte.

Dat het hem op vele terreinen niet voor de wind gaat, heeft alles met hemzelf te maken, al stelt hij steeds anderen verantwoordelijk. Past in het plaatje.
Reken maar dat we veel liever trots zouden willen zijn…vooral voor de jongens.

Daarom maakt het ook zo ontzettend triest, want alles is geprobeerd. Door ons, door Ann-Marie (toen hij liet weten enkel met een collega-arts te willen praten….)
Financieel werd hij uit de wind gezet, kon in Roosjes villa blijven wonen met de jongens en nog is zijn machtswellust niet verzadigd… de Schellemans-Kegels combinatie is destructief, heeft Roosje zelf ervaren en daarvoor moesten we haar prinsjes behoeden.

Dat met voorbedachtheid het juridisch systeem werd gebruikt om ons monddood te maken, ligt in het verlengde van al wat voorafging.
Zijn niet-naleven van de juridische afspraken hadden enkel tot doel op de Jeugdrechtbank te belanden, waar enkel de langstlevende ouder gehoord wordt… geen enkele tegenspraak of onthulling meer te vrezen valt.

Een gedwongen ontmoeting met geïndoctrineerde kinderen is voor hen, noch voor ons, een cadeau.
We moeten geduldig wachten tot het bloed kruipt waar het niet gaan kan en het hun keuze is.
De deur van ons hart en huis blijft wijd open… het is heel belangrijk dat de jongens dat altijd weten …

En mijn hart schreeuwt:
Have I said to much?
There's nothing more I can think of to say to you
But all you have to do
Is look at me to know
That every word is true

Bedankt, opgeven is geen optie, maar tegen een muur loop je te pletter en dat is géén optie... van harte

Gepost door: myriam | 29-05-14

Reageren op dit commentaar

Lieve oma
Wanneer ik uw reactie lees maakt dit mij intriest.
Wat is het een harde wereld geworden.
Mensen kunnen niets meer verdragen, denken alleen aan zichzelf, en zijn harteloos geworden.
Ik denk dat de wereld er helemaal anders zou uitzien, wanneer er echte emotie in ieder mens zou schuilen en men het hart zou laat spreken. Maar dan een hart gevuld van liefde, dankbaarheid en oprechte genegenheid voor zijn eigen familie en ook voor ieder medemens.
Het worden nog moeilijke tijden wanneer er steeds een gebrek is aan dialoog met het doel tot een goede oplossing te komen, en de kleinkinderen hebben nochtans zo’n nood aan hun grootouders.
Het is zo onrechtvaardig wanneer men dit liefdevol contact onderbreekt.
Persoonlijk vind ik het zeer belangrijk om te proberen, als het kan, een glimp van hen op te vangen. Het is al van oktober dat de kleinkinderen niet meer gekomen zijn, en wanneer men echt moet wachten op later……Wanneer het contact dagen, weken, maanden, jaren niet meer doorgaat, dan zou er jammer genoeg vervreemding kunnen ontstaan, dat men van elkaar weggroeit, en dat is heel erg. Er is die onuitwisbare band die familie nu eenmaal met elkaar hebben. Daardoor vind ik, (maar dit is dan ook mijn persoonlijke mening en zeker geen beoordeling) is het heel belangrijk, op momenten dat de gelegenheid zich voordoet,om te proberen de kleinkinderen in de ogen te kijken en met het gebaar van de handen een hart te maken. Een dag als voor een eerste communie is er al zo één. Een blik zegt soms méér dan woorden.
Wat kan het tij doen keren: een poging van uw dochter Ann-Marie om met een nieuw gesprek tot een oplossing te komen, of kan een nieuw vonnis op basis van …………….genomen worden door de jeugdrechtbank? Het is zeer belangrijk om zelf de kleinste details van de wetgeving goed te kennen
Maar opgeven is geen optie nietwaar? Daarvoor mijn grote bewondering en sympathie!
Aan allemaal veel liefs toegewenst
Maria

Gepost door: Maria | 01-06-14

Reageren op dit commentaar

Beste oma, opa en familie
Ook voor jullie een dikke proficiat en zeker voor de kleine jongen ,het is vreselijk wat ze dit kind aandoen en ook jullie .
Mijn jongste zoontje Gentil deed op de zelfde dag zijn communie , ik heb het feest ook niet mogen meemaken en alles rond deze belangrijke dag ook niet , zoals kleertjes halen ervoor , foto's er naar toe leven was er ook niet voor mij en ook niet voor zijn oma(mijn mama)mijn broer(dooppeter) en mijn zus (doopmeter) , ik noem dit gewoon schandalig dat ze enkel en alleen aan hun zelf denken en niet in het belang van het kind , als was het maar voor die ene dag dat ze zich als een volwassen mens hadden gedragen.
Ik weet ook dat het niet gemakkelijk maar ooit keert het tij zeggen ze, volhouden en erin geloven dit doe ik ook , en dit houd me sterk en jullie zien ooit de lieve jongen terug , xxx

Gepost door: nancy | 04-06-14

Reageren op dit commentaar

Lieve mensen,

Ik weet wat het is want maak het zelf ook mij, het liefste ter wereld, mijn kleinkindje, mag ik niet meer zien en zelfs niets meer van weten. Dit is nu al 4 jaar en de laatste keer, was hij 2 dagen bij mij en stond gewoon gek op hem, hij was toen 10 maanden. En zag hem heel veel, we stonden gewoon gek op mekaar (en daar wrong het schoentje). Natuurlijk wordt ik doodgezwegen en weet hij van mijn bestaan niet af en die band, hebben ze me ontnomen en zal er nooit niet meer zijn. Ik heb gehuild en maanden me zo machteloos gevoeld, ook naar de rechtbank gestapt en heeft me heel veel gekost maar ouders zijn prioriteit. Beslissing rechtbank was totaal niet te begrijpen, advocate ging haar jas aan de kapstok hangen als er geen uitspraak zou zijn in mijn voordeel, was er dus niet. Gewoon leugens verteld, allemaal leugens en heb ik allemaal moeten aanhoren en incasseren en kunnen weerleggen en toch werd het niet aanvaard (uitleg advocate, gerecht heeft dossier niet grondig bekeken). Andere grootmoeder heeft me zelfs beschuldigd dat ik hem zou mishandelen want had ik ook met zijn vader (mijn zoon) gedaan, je reinste onzin, ze willen hem voor zich alleen en ontnemen een kind dat zich niet kan verdedigen al de liefde van zijn oma. Ik heb moeten kiezen, of er onder doorgaan of verder gaan met mijn leven en heb gekozen voor het laatste, en hoop dat ze zich ooit eens zullen moeten verantwoorden tov hem. En het ergste is, dat ik zelfs niets mag weten van hem, niets of niets. Nochtans was ik superoma en had mezelf overtroffen, waren hun woorden en dan, tja. En waarom, zal ik nooit begrijpen. En misschien is het niet mooi van mij maar ik hoop dat ze ooit hetzelfde mogen ervaren. Ik ben alleenstaand en nu zit ik hier alleen, heb geen kind meer en geen kleinkind en de mooiste jaren van mijn kleinkind hebben ze me afgepakt. En heb zoveel liefde te geven. Wou hem al dat gedoe ook niet meer aandoen, als ik hem misschien 1x per maand enkele uurtjes mag zien en totaal vervreemd en hij zal opgestookt worden, wil hem dit niet aandoen. Hopelijk staat hij ooit voor mijn deur want die blijft altijd open voor hem. Maar tja, ik zal niet bestaan ofwel zo afgeschilderd worden, dat dat manneke mij niet zal willen zien of leren kennen. Toch blijf ik positief en heb ik geduld en geloof ik er in dat de toekomst alles zal regulariseren en alles ooit terug in zijn plooi valt. Misschien kan ik ooit mijn achterkleinkinderen koesteren ...
Zodoende, jullie verhaal is verschrikkelijk maar er zijn meer en meer grootouders die dit moeten meemaken en misschien is het geen troost, de fout ligt niet bij jullie, maandenlang stond ik ermee op en ging ermee slapen, waarom? waarom? En heb dan voor mezelf beslist om afstand te nemen want ze wilden me gewoon kapot maken, was hun doel en zal hun niet lukken en als je iemand het liefste ter wereld kan afpakken, tja, je kan iemand niet dieper raken of kwetsen. Sommige mensen hebben echt geen geweten en mijn kleinkindje is nu omringd door zulke mensen, welke waardes gaat hij meekrijgen?
Ik heb echt de strijd opgegeven omdat ik er zelf aan onderdoor ging maar ik blijf hopen, ooit eens, ooit eens, als hij ouder is, zal ik hem wel vinden en hem zeggen, ik ben je oma en ik ben er voor jou met heel mijn hart.

Veel sterkte aan allen die dit moeten meemaken.

Gepost door: Liesbet | 04-06-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.