06-09-14

Gabriel Rios op een prachtig afscheid van een lieve mama....

Emblem, al lang niet meer het Kempisch dorp van de ansichtkaart, ligt er op deze zaterdagse septemberochtend mistig gesluierd bij, nu de zon forfait geeft.

De klanken uit de klokkentoren van de Sint- Gummaruskerk onderlijnen de tristesse die elk afscheid tekent, zeker als het om een jonge mama met kindjes gaat…

Met al haar kracht en moed heeft ze de strijd tegen dit doemscenario geleverd, dit mocht en kon niet en toch: het gebeurt alweer. 

Zich pijnlijk bewust van de onbarmhartig wegtikkende tijd, schoof Bea steeds weer nieuwe bakens vooruit, zette ze te halen doelen uit…  Moedig en volhardend. Voor David, Benjamin en Eveline, voor haar ouders, familie, vrienden …   

En dan plots… het verschil tussen fracties van een seconde… “to be or not be”…. Onwezenlijk.

Wennen? Nooit.

Alleen onwrikbaar geloof, hoop en alles overlevende liefde dat ooit, eens… geven de kracht om door te gaan.

Zoals elke avond zoek ik straks de sterren… ook al zie ik ze misschien even niet, ik weet het zeker: ze zijn er. mille cherubini in coro….   

Lieve Bea, schitter voortaan met ons Roosje, onze Chris en die vele andere gemiste, onmisbare geliefden hier op aarde, hoog aan de hemel als een baken van besef, dat het hier maar voor even is… maar bepalend voor wat eeuwig heet…

“Alleluja” . Gabriel Rios zong het live, speciaal voor jou … prachtig... dank voor dit mooie moment, waarmee jij vandaag troost en hoop voor iedereen achterliet...  

 

scannen bea vd branden0001.jpg

20:49 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Voor een groot verlies bestaan geen woorden. Te beseffen dat je moet gaan, uw kinderen achter laten, moet vreselijk zijn. Mijn innige deelneming voor de familie van Bea.

Gepost door: Lydie | 06-09-14

Reageren op dit commentaar

Voor een groot verlies bestaan geen woorden. Te beseffen dat je moet gaan, uw kinderen achter laten, moet vreselijk zijn. Mijn innige deelneming voor de familie van Bea.

Gepost door: Lydie | 06-09-14

Reageren op dit commentaar

Mijn hart doe pijn als ik dit lees,als ik dat lachend gezichtje bekijk, dan denk ik , wat een pijn moet deze moeder gevoelt hebben ,wetende. Ik moet m'n kinderen achter laten

Gepost door: Mommens | 07-09-14

Reageren op dit commentaar

Mijn hart doe pijn als ik dit lees,als ik dat lachend gezichtje bekijk, dan denk ik , wat een pijn moet deze moeder gevoelt hebben ,wetende. Ik moet m'n kinderen achter laten

Gepost door: Mommens | 07-09-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.