24-11-14

niet staken... bloggen aub...

Daar moet ik even van bekomen. Gewoon op straat de vraag krijgen waarom het zo lang geleden is dat er nog een blogje verscheen ?

Geen idee wie die man is, maar blijkbaar weet hij wel wie ik ben als hij verder gaat en bijna een beetje verwijtend zegt: “twee keer per dag ga ik kijken en al meer dan een maand blijft het stil. U mag niet opgeven, beseft u eigenlijk wel wat het voor veel mensen betekent.”

Snel ben ik niet uit mijn lood geslagen, maar hier sta ik perplex van… Tijd om te vragen met wie ik de eer heb, is er niet, want hij stapt gelijk de parking af.

Hoe ik er ook mijn hoofd over breek, ik kan me niet herinneren de man al ooit eerder gezien-, laat staan gesproken te hebben en tevergeefs doorloop ik de profielen van mijn fb- vrienden.

Met een ommetje naar mijn blog, stel ik wel tot mijn eigen verbazing vast dat sinds 17 oktober er inderdaad niets meer gepost is. En dat terwijl er zo verschrikkelijk veel de revue passeerde… 

-"Geachte heer op de parking, als u het inmiddels niet opgaf, neem ik uw opmerking ernstig en probeer me er terug aan te zetten." Het ‘grotere’ werk (!) vergt momenteel veel van mijn schrijfenergie… maar ik heb nog wel wat reserve.

Zondagmiddag in de voorspelde hete herfst...Onbeslist met 16° op een 23ste november, die naam waardig... vuile ruiten.jpg

De lage novemberzon aangenaam warmend door het grote raam stelt me voor een dilemma: spons en zeemvel of Word?

Dit blogje verraadt hoe de teerling viel…

Morgen staken? Nee, dank u, niet goed bezig… 

Keuzes dienen zich permanent aan en diep in mij groeit de drang om tegenwind te geven aan de oproep die onophoudelijk, met hoog marketinggehalte weerklinkt, om morgen maandag de boel te saboteren.

Een verpletterende verantwoordelijkheid, die vakbonden ‘zonder rechtspersoonlijkheid’ relatief losjes op de schouders dragen. Vakbondsbonzen zijn geen naïeve jongens, weten verdomd goed dat hervormen onvermijdelijk is, wil er nog IETS van de welvaarts-, verzorgingsstaat overeind blijven. Tegelijk behoren ze tot een onaantastbare, geprivilegieerde groep mét werkzekerheid en dito inkomen, beheerders van een fortuin, in staat het begrotingstekort meteen flink in te dijken. Maar maken daar nauwelijks gewag van. 

Ik vraag mij af hoe ze het klaarspelen om in het bewustzijn van de noodzaak van grondige hervormingen, de achterban zo overtuigend te misleiden en voor een achteruitrijdende kar te spannen. Dat terwijl het gezond boerenverstand van de ‘gewone’ mens, zoals ze ons graag denigrerend oplijsten, overtuigd is dat het ‘op’ is… het gratis verhaal op sterven na dood is… de gouden jaren van hoogconjunctuur achter ons liggen. Maar ook dat crisissen opportuniteiten bieden, uitdagingen zijn voor veerkracht en creativiteit, die in de geglobaliseerde wereld troeven zijn die het verschil zullen uitmaken. 

De wereld wordt steeds kleiner terwijl de mensen erop exponentieel toenemen. Dan blijft niets bij het oude...  

Wars van politieke overwegingen, is het zaak na te denken over de bedoeling, het nut en de gevolgen van ‘staken’. Ongenoegen uiten, ja maar dan rijst de vraag waarover, wie is daar verantwoordelijk voor en wat is er aan te doen. Hoe kan het werk neerleggen de eis voor meer werk, kracht bijzetten. Tering naar de nering zetten is het meest vanzelfsprekende principe om orde op zaken te stellen en leven op de poef leidt altijd naar de afgrond. Gevolgen laten nauwelijks op zich wachten. Te hoge loonkost, sociale spanning … creëren  een bedenkelijk ondernemingsklimaat en hoe vreemd is het dan, dat bedrijven rustiger vaarwater opzoeken?  En wie is daarvan de klos? Juist, ja... 

Natuurlijk zijn er kromgegroeide toestanden die moeten aangepakt worden. De realiteit overtreft hier zelfs de illusie en het slopen van heilige huisjes is maar een begin. En ja, er zijn sterke burchten die langer overeind blijven dan kaartenhuisjes, maar niets is voor eeuwig, ook niet die privileges.

Langzaam maar zeker onze maatschappij terug op rails zetten, rijmt niet met ze lamleggen. Dat gelag betaalt uiteindelijk toch de ‘gewone’ man, wij samen dus, en belast de toekomst van de volgende generaties … terwijl de vorige generaties in véél penibeler omstandigheden, zelfs nog vangnetten weefden voor nu… 

Hét antwoord op al die vragen heb ik niet, maar wél vertrouwen in de visie die nu ontwikkeld wordt met het oog op herstel van een leefbare gemeenschap en daar wil ik aan meewerken, niet aan meestaken...

Staker of niet, ik wens iedereen een constructieve maandag zonder brokken… Tong uitsteken en ik? Ik ga die ruiten morgen onder handen nemen, want ook morgen komt the Sun up out of the underground ook voor U... slaapwel! 

01:06 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

En zie dat het niet meer gebeurt of 'k zal ik eens een veeg uit de pan geven :-) Stalker / staker, zoek het verschil.

Gepost door: Saul | 24-11-14

Reageren op dit commentaar

Beste Myriam
Die mijnheer heeft gelijk ,ik ging ook regelmatig kijken of je iets geschreven had .
bedankt .

Gepost door: irene slegers | 24-11-14

Reageren op dit commentaar

Blij dat u terug bent ! Altijd goed gevat met veel gevoel, inleving en a touch of Rose !

Gepost door: Lydie | 24-11-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.