14-01-15

Reyers laat en Opa Morel...

Mijn opa....

“als ik later op de vraag van mijn kleinkind ‘opa wat heb jij gedaan voor de wereld’ kan vertellen over mijn leven en zeggen dat ik een steentje in de rivier heb verlegd… dan is het goed geweest.”

Bij die woorden van Wouter Torfs in ‘Reyers laat’ vanavond, kreeg deze opa hier naast mij,  méér dan een krop in de keel.

De kleinkinderen met mondjesmaat deelgenoot maken aan zijn belevenissen, hen boeien met verhalen uit andere werelden en zonder belerend te zijn, hen inzicht geven in de wereldorde, vertrouwd maken met andere culturen…  het is de wijze waarop opa zijn kleinkinderen een onbetaalbare kostbare erfenis zou meegeven.

foto: Opa vertellend over verre reizen voor een duidelijk enthousiast kleinzoontje. 

Scan0004.jpg

De traditie –dankbaar overgenomen van Moeke en Vake- om ’s zondags met kinderen en kleinkinderen samen te komen in de ouderlijke thuis was het wekelijkse hartelijk moment er te zijn voor elkaar.

Na het overlijden van Roosje werd dat samenzijn voor de kinderen door de rechtbank herleid tot één weekend per maand. Ook dan nog was het voor de vier kleinkinderen heerlijk elkaar terug te vinden en hun hartje op te halen. Samen blijven slapen, samen ontbijten… feest ! 

Toen het vonnis enkele keren werd geboycot veranderde het in een ‘problematisch opvoedingsdossier’ en kwamen de jongens onder toezicht van de jeugdrechtbank. Daar zijn grootouders ‘geen partij’ meer. Opgeruimd staat netjes, welke ook de consequenties zijn voor jonge kinderen en hoe een evenwichtig verwerkingsproces kansloos wordt.  

Kleinkinderen Morel onder toezicht van de jeugdrechter... het moest de ultieme vernedering worden, ongeacht wat het voor het cv van de kinderen betekent. Intriest.  

De plannen van opa en oma om na het hectisch leven en ondanks het voortijdig afscheid van een dochter en zoon, toch voor quality time borg te staan voor en met de kleinkinderen, werd zo op een meedogenloze wijze in de kiem gesmoord. 

Gekluisterd aan zijn rolstoel, maar nog steeds gedreven om zijn kennis en ervaring in te zetten voor algemeen welzijn, getuigt opa nog elke dag van de enorme wilskracht die hem al een leven lang tekent. De handicap, de fysische ongemakken en beperkingen zijn niets in vergelijking met de pijn om dit verschrikkelijk onrecht dat onze kleinzonen wordt aangedaan door de uitdrukkelijke wens van hun mama hen ook haar normen en waarden mee te geven, niet te kunnen nakomen.

Het was voor opa hard om als jonge manager altijd klaar te staan op zoek naar contracten die werk voor duizenden gezinnen genereerden en daardoor zoveel missend van het eigen gezinsleven hier. Altijd weer afscheid nemen, vertrekken naar landen waar geen hotelaccomodatie bestond zoals de wereldreizigers die nu kennen, terwijl in zijn Ganzenhof zijn drie kinderen snel opgroeiden tot bekwame verstandige universitair gevormde volwassenen. Zijn trots.

Dat ze later vaststelden nooit het gevoel te hebben gehad ‘zonder papa’ op te groeien, voelt toch wel als erkenning van mijn pedagogische kwaliteit. In al wat we deden of zeiden, kwam papa voor en was hij met ons verbonden, ondanks dat skype, sms of internet niet bestonden…

Na het overlijden van Roosje bleven we voor de jongens de gezelligheid van de zondagse samenkomst –zij het beperkt tot dat ene weekend per maand- garanderen. Dat mama daardoor in hun leven een vooraanstaande plaats bleef innemen, was een doorn in het oog van stiefmoeder en vader.

Alle vier onze kleinkinderen, want ook voor Amélie en Eline was die leuke familie met tante Rose plots verdwenen-  wisten zich op te trekken aan die paar dagen per maand samen.

Om de overdracht op zondagavond, waar de jongens zo tegen opzagen, draaglijk voor hen te maken, werden ze daar vanaf de late namiddag heel positief zonder enige negatieve bijklank, op voorbereid zodat verdriet omgezet werd in blijde verwachting. Wellicht deden de enthousiaste verhalen hen de das om...

De niet- aflatende knuffel en smekende oogjes toch zeker terug te mogen komen, zijn in ons hart gegrift en onze drijfveer om de wereld plat te 'lopen', opdat geen enkel kind dit nog ooit zal moeten doormaken. 

Terwijl ik hier naast het bed van opa dit blogje maak, hoop ik dat zijn kleinzonen alsnog de kans krijgen levende herinneringen aan deze formidabele man op te bouwen… en niet later met spijt op internet of waar dan ook ontdekken welke kans hen werd onthouden…   

Wouter Torfs wensen we 'a touch of Rose' bij zijn algeheel herstel, om later als trotse opa zijn boeiend verhaal aan zijn kleinkinderen te vertellen. 

01:57 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ook ik hoop van ganser harte dat de jongens de kans krijgen om hun fantastische grootouders spoedig terug te zien. En ooit zullen ze weten hoe oneindig groot de liefde van hun mama was alsook die van hun grootouders !

Gepost door: Lydie | 16-01-15

Reageren op dit commentaar

Beste opa Morel
Wanneer ik dit blog lees bekruipt mij een groot gevoel van verdriet.
De woorden van de heer Wouter Torfs troffen jou diep in je hart en deden pijn.
Ik wou dat ik u kon troosten in al jou verdriet, maar hoe kan ik dat?
Ik wou dat ik u kon hoop geven dat alles in orde komt, maar hoe kan ik dat?
Samen met uw echtgenote hebben jullie het hard te verduren.
En helaas maken veel grootouders hetzelfde mee.
Het is nog steeds onbegrijpelijk dat de jeugdrechtbank een dergelijk vonnis uitgesproken heeft voor de kinderen van jullie dochter Roosje.
Iedereen weet dat jullie haar kinderen enorm liefhebben en hen alle liefde en genegenheid willen schenken als liefdevolle grootouders.
Ook de traditie om op zondag in familie met hen samen te komen is helaas door dit vonnis eveneens verbroken.
En begon het terugzien al weerom met één weekend per maand, alles is beter dan helemaal niets.
Dat hun stiefmoeder en papa zich hierbij goed voelen is onbegrijpelijk. Het kan zo anders zijn als de wil met goede dialoog tussen jullie beiden er maar is. Grootouders zijn belangrijk voor hun kleinkinderen, want zij geven continuïteit en veiligheid en men mag geen problemen maken over onnozelheden.
Wanneer kan aangetoond en bewezen worden dat het vonnis enkele keren geboycot is, kan er misschien een gerechtvaardigde reden zijn om een wijziging van het vonnis te verkrijgen.
Wie is in staat om dit verschrikkelijk onrecht om te buigen als een recht om als grootouders uw kleinkinderen regelmatig te blijven zien.
De blijvende strijdlust van uw dierbare echtgenote is er steeds van: opgeven is geen optie! Zij heeft een sterke wil en zij vecht voor rechtvaardigheid. Bewonderenswaardig en wat een wilskracht!
Mijn persoonlijke mening is dat het ook zeker belangrijk is dat er regelmatig contact is met de kleinkinderen, ondanks al de problemen. Dichtbij, of van ver, bij evenementen op school, wanneer zij sporten, jeugdbewegingen, enz….dat zij dan toch op deze manier contact hebben met jullie.
Ook de kleinkinderen zitten met veel vragen en waar vinden zij de juiste antwoorden….
Zij verwerken op hun manier het verlies van hun mama die voor altijd een vooraanstaande plaats zal innemen in hun hart.
De kleinkinderen worden stilaan groot, en zoals wij uw blog kunnen lezen, kunnen zij dat ook en gaan zij beseffen dat jullie zoveel aan hen denken, hen ontzettend missen, en gaan ook zij de echte waarheid over alles beseffen.
Veel liefs toegewenst
Maria

Gepost door: Maria | 24-01-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.