26-03-15

“Iedereen beroemd… “

Iedereen beroemd… “

 

iedereen beroemd.png

Deze dagelijkse portie ‘het leven zoals het is’ degusteer ik geregeld pas bij de herhaling, vanuit mijn bed. Vooral het item waar een grootouder als verrassing opduikt in het dagelijkse leven van een kleinkind, intrigeert me steeds weer. Soms vrees ik dat er eentje het gênant zou vinden als oma met een pot balletjes in tomatensaus, de aula binnenkomt... Maar na het eerste 'ongeloof', voel ik haast zelf de innige knuffel die ze met delen. Een ongelooflijk hoopvol signaal... al had ik nooit kunnen vermoeden het zelf te beleven.  

En toch...

Aan de hoofdingang van het college worden de cameraman en ikzelf opgewacht door een sympathieke jonge meester.

- “Oma mét frigobox, wat mag dat betekenen", lacht hij me toe, ons meetronend door de voormalige kloostergang naar het schoolgedeelte.

- “Pompoensoep en wortelpuree met spekjes, kan ik bezwaarlijk op de speelplaats aanbieden om 3 uur ’s middags, maar een ijsje voor elk kind van de klas, dat is “oma’s aan de top". Dus is de traditionele gebloemde kookpot ingewisseld voor een frigobox… “

- “Super! Was u al eerder in onze school”, wil hij graag weten.

- “Ja, twee keer. Lang geleden. In mijn vorig leven, interviewde ik hier voor een krant, de finalisten van de wiskunde biënnale. De tweede keer wandelde ik in deze gang met een dierbare vriend, de inmiddels overleden Abt Ulrik Geniets.”

- “De abt van Averbode”?

doop amelie.jpg

- “Ja, we zaten samen in de beheerraad van Levensruimte* en Vader Abt was ook vriend des huizes. Bij een van zijn bezoeken moest hij iets ophalen in dit college en om de hoek wonend, reed ik even mee. Tot vandaag bewaar ik zeer mooie herinneringen aan onze diepgaande gedachtewisselingen over al wat kinderen en jonge mensen aanbelangt. Eén van die gesprekken werd toen hier in deze gang gevoerd... welke middelen inzetten om taalachterstand in de klassen niet tot denivellering te laten leiden."

We stappen door de lange kloostergang, richting schoolgedeelte en ik raak helemaal opgewonden in het vooruitzicht van wat komt…

Nog één minuut scheidt ons van de speeltijd en de ijsjes in mijn frigobox smelten van ongeduld.

Gered door de bel. Binnen een paar seconden krioelt de speelplaats van uitgelaten kinderen en zwelt het geroezemoes aan tot het niveau van een joelende festivalweide.  Tegen het felle zonlicht in speuren mijn ogen als in een dichtbegroeid bos naar mijn twee boompjes.

God, wat lijken ze allemaal op elkaar.

Zeulend met de frigobox, slalom ik alsmaar sneller  tussen de joelende massa, de cameraman naar adem happend, in mijn kielzog.

- “Qua organisatie kan dat tellen”, hoor ik hem zuchten. “Ontmoeting oma- kleinzonen mag dan voor die laatste wel een verrassing zijn, hoe het gebeurt is blijkbaar onze verrassing

“De ijsjes smelten” fluister ik schor, terwijl mijn hart in mijn keel bonst en paniek het zowat van me over schijnt te nemen.

Waar zijn ze nu? Ik vind ze niet? Het was toch geregeld? Ik heb voor de twee klassen ijsjes bij en die smelten.

In al mijn gepieker realiseer ik me plots dat de hele speelplaats terug leeg en het gejoel verstomd is. Leraar noch cameraman zijn ergens te bespeuren en ik sta moederziel alleen midden de stenen woestijn. Mijn benen zijn als lood en ik proef enkel het zout van tranen.

Klankloos scandeer ik hun naam, zonder respons. Surrealistisch.

Radeloos speur ik de ramen rond de speelplaats af en daar … aan één van de ramen, naast elkaar staand, kruisen onze blikken. Ik spring op en wuif en net als hun handje omhoog gaat, wordt de extase verstoord door het tergend alarmsignaal van een achteruitrijdende vrachtwagen. Gedurende een fractie van een seconde wordt het oogcontact verbroken door het incident en amper één oogknippering later… zijn ze er niet meer. Ik draai en keer in het rond, zoek, wanhopig, maar alle ramen blijven leeg...  

 

Met luid geklepper worden de groencontainers geledigd en rijdt de vuilniskar nu terug vooruit, de straat uit… 

Als verdoofd, glijd ik langzaam uit bed, zwijmel richting badkamer om er een nat washandje tegen de slaap te drukken. In de spiegel zie ik -zonder mijn brilletje- de schaduw van een triest gezicht. Medelijdend glimlach ik ernaar en ... het glimlacht terug... a touch of Rose...

Yes, I HAD a dream, but even HAVE one, omdat opgeven géén optie is... 

 

*(gezinsvervangend tehuis voor kinderen geplaatst door de jeugdrechtbanken !!!). 

 

16:31 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Uw droom.. Was het maar realiteit! Ik begrijp de zwaarte en diepte van uw "jullie" verdriet. Het grijpbare wat ongrijpbaar wordt gemaakt! De dubbele pijn om het verlies en een belofte niet mogen in te vullen.

Gepost door: Lydie | 26-03-15

Reageren op dit commentaar

Myriam, dromen zijn bedrog , zo beweert men !Ze geven toch een tijdelijk maar vaak ook een zalig gevoel . Bedrogen worden is vanaf het eerste moment pijnlijk en....blijft zo . Eens worden je dromen werkelijkheid . Hopelijk komt de tijd van opluchting en geluk samen met de paaseieren naar jullie toegevlogen. Dit is mijn wens voor het komende paasfeest voor jou en je familie . Oprechte groeten van Emilie ( LNS O.-L.-Vr.-Waver 1962 )

Gepost door: Van hansewyck | 28-03-15

Reageren op dit commentaar

LNS 1962... Dan moeten we klasgenoten geweest zijn. Zelf studeerde ik als externe af aan het Pulhof in Berchem en gaf vier jaar les in Sinte- Ludgardis. Is Van Hansewyck uw familienaam? Misschien niet uw meisjesnaam? Op myriamvanloon@skynet.be kan je misschien dat gaatje in mijn memorie terug opvullen. Zou me plezier doen, want aan Waver denk ik nog steeds met genegenheid terug. lieve groeten, Myriam

Gepost door: myriam | 29-03-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.