08-01-16

Zoontjes Marie- Rose Morel nu ook Wouwersnestje kwijt... 

 

 2012 0712 WWN na doortocht tuinmannen (2).jpg

 

 

8 januari 2011 - 8 januari 2016 :

houten huwelijksjubileum, herleid tot een splinter...

 +

Een koude wintermorgen waarin we met lood in onze schoenen naar Brugge reden, voor de trouw van ons doodziek Roosje.

Nare herinneringen aan haar vorige trouwdag verbleekten die dag in de schaduw van de dood. Brugge was een eind ver, maar blijkbaar was het enkel daar in enkele dagen mogelijk. Meer zelfs, toen Rose zelfs nauwelijks rechtop kon, kwam de bereidwillige schepen zijn voormalig collega- gemeenteraadslid tegemoet. Aan de eetkamertafel was het een kwestie van minuten om de dubbele 'ja' te acteren voor Roosje terug naar de compleet verduisterde kamer kon. Opgelucht en gerustgesteld: een stukje toekomst voor haar kinderen had ze net in vertrouwen veilig gesteld. Gelukkig ook dat het gevaar om gewist te worden uit hun leven, verhinderd werd.  Wij gebroken ...

Gevaar dat twee weken eerder, iedereen in de ziekenhuiskamer met verstomming sloeg, bij de laconieke melding van het jongste, toen vierjarig zoontje dat "als mama dood is, papa het Wouwersnestje aan T. verhuurt."

Het Wouwersnestje, waar Marie- Rose na haar mislukte huwelijk met Christian Schellemans zich met haar zoontjes terugtrok, werd de oase van rust waaraan moeder en kinderen nood hadden.

Geen evidente uitdaging, om gewikkeld in een vechtscheiding, de woonst achter te laten waarin ze haar vermogen had geïnvesteerd. Rose liet er zich niet door afschrikken en overleefde, ondanks de blijvende weigering van de handtekening onder de scheidingsvereffening, tot een week voor haar dood...

Haar Wouwersnestje moest bewaard blijven als erfenis van hun mama. Ze zouden er altijd de herinnering aan hun gelukkige 'laatste' jaren samen, blijvend kunnen opdiepen. Het prachtige sprookje met die naam, dat ze samen met- en voor hen schreef, zal nu nog de enige herinnering hieraan zijn.

kaft WWN voorkant.jpg

De gedachte dat alles wat zij geweest is voor haar prinsjes, zo snel mogelijk gewist zou worden, was ondraaglijk. De angst om haar prinsjes misschien toch te moeten achterlaten, nu ze medisch opgegeven was, kneep haar de keel toe. Hoe kon ze hen beschermen, als ze er niet meer zou zijn... 

De raad opvolgend van notarissen en advocaten, was er juridisch gezien maar één probaat middel en dat was 'trouwen'. Zo zouden de jongens de naakte eigendom- en de overlevende 'echtgenoot', het vruchtgebruik van het Wouwersnestje erven, alle herinneringen inclusief, waarover Frank in haar naam zou waken.

Nog altijd in de vaste overtuiging dat sterven géén optie was, werd toch aangedrongen die akte niet té lang uit te stellen...

Frank Vanhecke die tijdens de ziekte van Marie- Rose, haar leven met de kinderen in het week/week regime liefdevol hielp organiseren, gaf haar door zijn 'ja' de gemoedsrust en het vertrouwen dat ze broodnodig had voor de laatste verschrikkelijke veldslag met de dood. 8 januari getrouwd, 8 februari overleden... één maand was haar nog gegund, zij het hangend aan bedrading in een verduisterde ziekenhuiskamer.

Al waren hààr dagen geteld, zij was vooral bezorgd om haar kinderen en Frank. Als hij even weg was, bezwoer ze ons te voorkomen dat Frank in een zwart gat zou vallen, na de intense, moeilijke tijd. We beloofden het.

Zolang het ons gegunde één weekeinde en één woensdagnamiddag per maand gerespecteerd werd, lukte dat prima. Toen echter de kinderen tweemaal na mekaar met een maand tussentijd, niet op de afspraak waren, was de enig juridische mogelijkheid, vaststelling door een deurwaarder en klacht indienen bij de plaatselijke politie.

Achteraf bekeken was het de valstrik die we niet kenden: het POS- dossier. Perfect om grootouders buiten spel te zetten. Het hiaat in de wetgeving, waar met vereende krachten aan gewerkt moet worden. Langzaam maar zeker.

 

 

Uit liefde voor onze kleinzonen, verlegden we het actieterrein. De spanningsproblematiek kleinkinderen- grootouders is aan een grondige revalidatie toe. Justitie dat zich verschuilt achter het ontbreken van aangepaste wetgeving (en te weinig geld), versus de politiek die makkelijkheidshalve de onafhankelijke status van justitie aanhaalt. Er wordt aan gesleuteld. Opgeven is ook hier géén optie.

Intussen zijn onze kleinzoontjes elk contact met mama's familie, waarin ze geboren en geborgen waren, verloren.

In combinatie met het onverwacht snel overlijden van onze zoon twee jaar geleden en de lichamelijke beperkingen van opa, moeten we dagelijks op een hemelse portie 'touch of Rose' rekenen om niet alleen zelf te overleven, maar ook een hart onder de riem te blijven steken van teveel lotgenoten- grootouders, voor wie in het bos de bomen nog moeilijker te onderscheiden zijn, dit heikel punt op de juiste tafels te krijgen.

Het blootleggen van gebruikte manipulaties, zal beslist het inzicht van de magistraten in het jeugdrecht aanscherpen, ook al omdat er inmiddels zelf een aantal onder hen, het aan den lijve ondervinden.

Frank, ondertussen al enkele jaren opnieuw samenwonend, hertrouwde vorig jaar. 'So what'... gooide het op eigen houtje op een akkoord met vader Christian Schellemans, om het Wouwerssnestje in volle eigendom te verwerven.  De laatste wilsbeschikking van Roosje waarvoor hij garant zou staan, is daarmee van de baan. Op hun spaarboek, zonder noemenswaardige intrest, staat nu een schijntje van de werkelijke waarde van mama's nalatenschap, gezien naast de historisch lage villaprijzen de koopsom nog eens verminderd wordt met de wettelijke aftrek van het vruchtgebruik. Een lucratieve deal voor de ene en eindelijk het definitief wissen van de laatste tastbare herinnering aan de moeder van de kinderen, voor de ander.

Wat zijn de wettelijke beschermingen van een individu in een rechtsstaat waard? Het krijgt steeds meer de allure van één groot tewerkstellingsproject, noodzaak voor de vele honderden die jaarlijks met een Rechtendiploma de arbeidsmarkt overspoelen. Maar op welke wijze dragen zij bij aan een rechtvaardigere, leefbare maatschappij. Dat is de KERN van deze boodschap die ik graag ter overdenking lanceer...

Wat blijft er over van het handgeschreven en geregistreerde testament van Marie- Rose, dat moest voorkomen dat haar jongens te jong over een som geld zouden beschikken. Daarmee wilde hun moeder voorkomen dat ze er onverstandig of onverantwoord mee zouden omgaan. Wat is dat rechtsmiddel waard? Wie checkt die databanken?

Tegen het licht van de BV's die geregeld reclame maken voor testamentaire schenkingen, vraag ik me af wie na je overlijden controleert of het gerespecteerd wordt... als zelfs een oma met een blog voor de objectieve vaststelling van feiten, geviseerd wordt... Als iedereen 'goedbedoelde' raad opvolgt om 'los te laten', dan is de samenleving definitief in 'vrije val'. Laat mij tenminste geprobeerd hebben. Ja, misschien wel ten koste van mezelf of tegen de raad in van mensen die me dierbaar zijn, "dat wie voor zichzelf zorgt, zorgt voor een goeie..."

Zo functioneer ik niet, maar geloof dat de 'schijn van contraproductiviteit in een juridisch dossier' op termijn inderdaad "schijn" zal blijken te zijn. 

Wat baat het massaal: 'je suis Charlie' te posten, als het delen van feiten en cijfers een pleidooi voor 'de rechten van het kind' zou kunnen schaden... 

Het Wouwersnestje, in een prachtig stukje vredig groen, was van mama voor haar twee kinderen. Het zou nooit zijn waarde verliezen ... al was het maar de emotionele- . Dat was het doel, waarvoor Rose alle aangereikte wettelijke middelen legaal inzette. Tevergeefs dus.  Ook dure beloftes komen in de solden terecht...  onethisch legaal handelen. Als we daarvoor nog meer overheidsgeld in justitie moeten investeren, zijn het letterlijk kosten op het sterfhuis.

Geloof, hoop en liefde... met de kr8 van 8 en vele duizenden met ons, misschien die ene moedige medestander vinden die het tij kan keren...

Het ultieme bewijs dat onrecht de wereld onleefbaar maakt, is er aan doodgaan. Van een-op- termijn-perfect-sluitende bewijsvoering gesproken... (MvL)

16:26 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

Commentaren

Beste Myriam,
Ik ben ontroerd door je verhaal, het moet enorm pijn doen te zien, wat er na al die mooie beloftes van toen nu terechtgekomen is.
De gehele Vlaamse gemeenschap heeft toen zo met jullie meegeleefd, en die beloftes zo prachtig gevonden.
Ik weet zelf door ondervinding dat er zeer weinig mensen, eens weer op een nieuw pad daar niet meer aan denken.
Blijf hopen dat er een dag komt dat je kleinkinderen terug mag omarmen, op die dag zal de zon voor jullie weer schijnen.
Ik kan alleen je steunen met een gebed en mijn oprechte medeleven. Hou moed!

Sterkte,
Kaat

Gepost door: Kaat Vinckier | 08-01-16

Reageren op dit commentaar

Wat een ontroerend verhaal van een moedige oma en opa die niet alleen hun dochter en zoon verloren nu ook nog dat moeten meemaken.Waar stopt het als mens ?Hoeveel kan je aan ?Eigen gevoelens worden niet meer gewaardeerd .Als het erop aankomt is alleen het geld die telt niet het emotionele .Veel moed en sterkte bij dit opnieuw grote verlies

sterkte ......

Gepost door: verschoore conny | 08-01-16

Reageren op dit commentaar

Beste Myriam,
Als aan de grond genageld en met ongeloof heb ik je artikel gelezen.
Nooit heb ik gedacht dat het zo zou lopen....
Het vertrouwen in de maatschappij is zoek en toch doe jij en je man er alles aan om je hoofd recht te houden.
Ik wens jullie al de steun die de pijn wat moet verzachten.
Heel veel sterkte...(met een draai naar rechts kijk ik in het lachende gezicht van Marie Rose en haar prinsjes.
Liefs,
Ri@

Gepost door: Ria Vervoort | 08-01-16

Reageren op dit commentaar

Dag Myriam,

Begrijp ik dat nu goed, dat Frank het Wouwersnestje heeft gekocht om er los van de kinderen zijn eigen leven op te bouwen?

Ik kan best begrijpen dat Frank verder gaat met zijn leven, dat moet hij doen. En dat hij een nieuwe vrouw heeft begrijp ik ook! Maar hij heeft beloofd om te waken over het belang van de kinderen, maar blijkbaar doet hij het tegendeel, en pakt hij hen iets af... Dat is bijzonder teleurstellend van Frank. Ik hoop dat hij nog in de spiegel kan staan.

Veel sterkte Myriam, Ik ben Marie-rose nooit vergeten.
Groetjes Pieter.

Gepost door: Pieter | 08-01-16

Reageren op dit commentaar

Ik sta perplex na het lezen van dit bericht. Wat is een belofte nog waard.
Rose die haar vertrouwen gaf aan een lieve man, die zorg zou dragen voor haar kinderen en het warme nest waarin ze verder zouden ontwikkelen.
Niets blijft hier van over....
Het Wouwersnestje was zo belangrijk omdat haar zonen hun mama hierin zouden herkennen.
Niet te geloven dat de jongens en jullie dit ook nog ontnomen worden. Veel sterkte op de 8ste van het nieuwe jaar.

Gepost door: Lydie | 08-01-16

Reageren op dit commentaar

Hallo Myriam,

Begrijp ik het goed en woont Frank nu alleen met zijn nieuwe echtgenote in dat huis zonder dat u kleinkinderen nog rechten hebben of heeft hij het op een akkoord gegooid met de tegenpartij en is het Wouwernestje verkocht ?

Laatste zou ik nog smeriger vinden.

Hij die altijd zei de wensen van Marie-Rose te repecteren etc... Daar blijft dus niets meer van over...

Vol ongeloof lees ik deze blog en wens ik u en u man extra veel kracht om door te gaan...

Eens u kleinkinderen ouder zijn zullen ze wel beseffen wat en hoe... Is het niet door hun vader dan wel door de media die zoveel heeft geschreven over haar.

Ik hoop dat de vader in ieder geval respecteerd dat hij de brieven afgeeft die ze gemaakt heeft voor hen voor speciale dagen en dat op zijn minst dat nog in ere wordt gehouden.

Veel sterkte

Veerle

Gepost door: Veerle | 08-01-16

Reageren op dit commentaar

Verschrikkelijk !!!! Hallo , gewezen kassiester van Delhaize (Pascale) . Ik kan er niet meer bij dat zo'n dingen kunnen gebeuren !!! Waar zijn we verdomme mee bezig ! En dat Frank dat toelaat ( tis niet voor niks dat hij uit de politiek verdwenen is zeker ) , schandalig !!!! Ik leef met jullie mee !!! Sterkte !!!!

Gepost door: Pascale | 09-01-16

Reageren op dit commentaar

Beste

ik vind dit verschrikkelijk om te lezen. Die frank zou zijn ogen uit zijn kop moeten schamen.
Je vraagt je af of hij haar echt wel graag heeft gezien.
Ik leef mee met jullie.
Heb zelf drie kinderen die ik moet beschermen en weet nu dat ik nooit iemand moet vertrouwen.

Veel liefde voor jullie.
jolanda

Gepost door: jolanda | 09-01-16

Reageren op dit commentaar

Lieve Myriam,
Alle emoties die er bestaan zijn de revue gepasseerd bij het lezen van jouw blog.
Jij bent getekend door het leven. Toch vind je de kracht in jou om op een liefdevolle manier jouw verhaal te vertellen. Ik bewonder jouw kracht, moed, sereniteit, eenvoud.... jouw manier van zijn.
Ik raad je aan om deze tekst door te sturen naar alle parlementsleden die in de commissie justitie zetelen. Zal er iets veranderen? Dat weten we niet, maar ze zijn dan tenminste op de hoogte en kunnen niet meer doen alsof ze ontwetend zijn voor wat betreft deze hiaten in de wetgeving!
Ik wens je heel veel kracht, moed en liefde toe en hoop dat er een wonder voor jou zal geschieden en je snel weer verbonden zal zijn met jouw kleinkinderen.
Van harte
Diane

Gepost door: Diane | 09-01-16

Reageren op dit commentaar

Lieve oma Myriam,
Wij begrijpen de hele situatie pijnlijk goed, vermits wij ook grootouders zijn en ongeveer in hetzelfde schuitje zitten, alleen hebben wij nog een klein beetje meer 'geluk' dan U , omdat onze dochter nog leeft weliswaar zwaar gehandicapt, na subarachnoïale hersenbloeding op haar 32st (5 jr geleden)... Inderdaad vonnis voor het contactrecht met haar kind werd in het voordeel van mama en ons uitgesproken, maar compleet door de vader geweigerd en genegeerd.... Ik hoop uit mijn moeder en grootmoeder hart, dat er qua kinderen en grootouders of ouders, gerechtigheid in dit land komt en dat een rechtsuitspraak niet naast zich neergelegd of/en gerespecteerd MOET worden...Er zijn veel grootouders die niet zomaar kunnen loslaten op bevel. Wat in een hart zit kan met niet verwijderen. Ik steun U 200%

Gepost door: Linda Muts | 09-01-16

Reageren op dit commentaar

Roosje toch, op momenten als deze hoop ik echt dat er geen "hemel" bestaat, dat je niet hoeft toe te kijken op dit zoveelste mes in de rug tafereel... Geld is een kwaad beest zeggen ze, dat je daarvoor "deliefdevanjeleven" haar laatste wens niet respecteert, is het laagste wat je als mens kunt doen. Ik snap dit echt niet, echt echt niet.. Hopelijk heeft nonkel Bak nog een klein beetje waardigheid in zich en laat hij de vele brieven en kaartjes die jij achterliet bezorgen aan je ouders, of aan je zus, zodat ze, ooit in handen komen van je 2 schatten.. Over het welzijn van kinderen valt niet te onderhandelen met mensen onder "zijn" niveau, over eigendommen blijkbaar wel... Och Roosje, wat jouw ouders moeten doorstaan tart elke verbeelding, wij kunnen alleen maar likken en delen, hopen dat het iets opbrengt... Gelukkig zijn er je boeken, de vele artikelen, a touch of rose, als jou mooiste erfenis die niemand jou jongens ooit zal kunnen afnemen. Niemand, hopen we, want in deze wereld weet je nooit!

Gepost door: Miranda | 09-01-16

Reageren op dit commentaar

Ik ken jullie niet persoonlijk maar dit verhaal doet pijn. Pijn omdat alle oma's en opa's weten hoe dierbaar hun kleinkinderen zijn. Kende Marie-Rose enkel van in de media maar had echt nooit verwacht dat ze ook na het afscheid nog zo bedrogen zou worden. Mijn steun en sterkte wil ik jullie hierbij overmaken.

Gepost door: Mieke | 09-01-16

Reageren op dit commentaar

Lieve Myriam,
Ik zelf heb geen kinderen en kleinkinderen,maar de kleinkindjes van mijn zus,zijn ook mijn allergrootste schatten,waar ik mijn leven zou voor geven.
Maar gelijk jij zo sereen het artikel schrijft dwingt mij tot grote bewondering.
En ik vindt het zo erg,voor uw oogappels ,dat ze zo bedrogen worden tijdens hun leven,tot zelfs na de dood van hun lieve mama,ik hoop voor jullie dat er ooit een mirakel gebeurd dat je de jongens terug zal krijgen. OOk hoop ik dat de schuldige hun straf niet zullen ontlopen. Ik wens je nog heel veel sterkte en voel met je mee;met elke vezel van mijn hart.

Gepost door: mia | 10-01-16

Reageren op dit commentaar

Beste familie Morel,
Hoe laag bij de grond is dit allemaal! Ik leef enorm met jullie mee en hoop dat de kinderen uiteindelijk toch de 'Morellekes' zullen leren kennen als enigen in deze zaak die de betekenis van 'moreel' verantwoord hoog in het vaandel dragen. Hou vol

Gepost door: carla minten | 10-01-16

Reageren op dit commentaar

Beste myriam, mama roos zoals ik je altijd noem. Blijkbaar is eerlijkheid en oprechtheid in deze harde wereld zoek. Na zoveel verdriet voor roosje en Chris ook eens het afnemen van je kleinkinderen moet ondraaglijk zijn. Ik als mens kan mij niet inbeelden dat hij de vader van de kindjes zijn been stijf houdt. Je moet verdomd, sorry voor mijn vloek, een gevoelloos mens zijn! Ik heb het al gezegd dit keert zich nog tegen hem! Ik hoop dat hij dit ook leest! Hou vast aan het geloof dat er verandering komt. Liefs sabine

Gepost door: Sabine | 10-01-16

Reageren op dit commentaar

beste Myriam ik geloof mijn ogen niet zo Roosjes vertrouwen weggooien schandelijkik heb er echt geen woorden voor .was het dan wel liefde van hem .ik ben echt geschrokken en wens jullie heel veel sterkte toe. ik hoop dat de jongens op een dag de pure waarheid kunnen horen over dat alles een dikke steunknuffel marian

Gepost door: vanderhaeghe.marian | 10-01-16

Reageren op dit commentaar

Beste familie Morel, hier zijn geen woorden voor ik durf niet te schrijven wat ik er van denk maar wens jullie veel sterkte! En Roosje blijft voor altijd in mijn hart!

Gepost door: Marina De Wit | 10-01-16

Reageren op dit commentaar

Lieve myriam en Chris ik leef enorm met jullie mee,wat bezield Frank eigenlijk hij gaat dezelfde weg op als roosje haar eerste man.waar is hun fatsoen gebleven de dag van vandaag.ik kan jullie alleen maar steunen en zeggen dat ik ook mijn kleinkind niet meer mag zien van mijn dochter omdat ik van haar vader gescheiden ben het doet pijn veel pijn ,maar ik blijf ook vechten voor mijn kleinkind via gerecht is heel moeilijk,kon ik die ene persoon zijn die er iets aan kon veranderen dan deed ik het niet voor mij alleen maar voor vele grootouders.ik ken jullie niet persoonlijk maar roosje en Chris hebben hele sterke ouders laat ons de moed niet opgeven en samen blijven strijden.en Frank die zal zeker nog de duivel in de ogen kijken.veel moet lieve mensen en jullie hebben nog een pracht van een kind en kleinkind met ook een gouden hartje.xxxxxxxxdikke knuffels

Gepost door: Decruyenaere sonia | 10-01-16

Reageren op dit commentaar

Verschrikkelijk.ik vraag mij af : had Marie Rose ook het wettelijk vruchtgenot afgenomen van de ex echrgenoot ? Lees wel : wettelijk vruchtgenot over de goederen van haar minderjarige kinderen. En m.i. moet een vrederechter ook machtiging afleveren voor een verkoop of overdracht, en beslissen in het belang van de minderjarigen ???

Gepost door: chris | 16-01-16

Reageren op dit commentaar

Beste Myriam ,

Wij zijn het volledig met je eens dat dit een onrecht is tegenover je kleinkinderen , en ik weet uit ervaring dat dit echt pijn doet , veel sterkte en hopelijk komen die kleinkinderen met ouder worden weer terug .

Gepost door: Van Der Schueren | 18-01-16

Reageren op dit commentaar

Kleinkinderen komen terug, zeker weten. En Frank, gesproken van een broken vow kan dit tellen smeerlap. Allez, de beide mannen hebben mekaar dan precies toch gevonden uiteindelijk :-( wat een domme mannen zijn dat. Of denken ze echt dat jullie twee kleinzonen later geen vragen gaan hebben? Uw kleinzonen zijn hun mama niet vergeten noch jullie en het zal die twee mannen, vader en stiefvader zuur opbreken... De magistraten die dit weer toestonden mogen fier zijn, wat een klucht is dat gerecht toch. Pos dossier omdat je opkomt voor je kleinzonen in hun belang en verkopen van hun naakte eigendom door hun pa voor vriendenprijs aan hun stiefvader. Mooi. Uw dochter haar ziel is niet weg, ook die van uw zoon niet, ik zou als ik van die twee "papa's" was opletten. Zoiets wordt altijd gestraft. Wat voor een onmensen zijn me dat. De ene haalt de kleinkinderen weg bij jullie en pestte Rose tijdens scheiding met apparatuur om auto onklaar te maken, de ander ik zie hem nog wenen in de kerk onbedaarlijk verkoopt zijn ziel aan de duivel. Van het moment dat de kleinzonen kunnen staan ze maw aan jullie deur dus draag goed zorg voor jullie gezondheid en voor mekaar, maak u geen zorgen dat kleinkinderen voorgoed weg zijn, ze zijn al op de terugweg richting oma en opa. Dit afschuwelijke lijden krijgt een mooi vervolg. Hou vol en ik bewonder u voor al hetgeen u al had aan moed en uw man. Steek uw energie niet teveel in domme hebzuchtige mensen of een slecht werkend gerecht, men zal oogsten wat men zaait maar bedenk nu al wat je gaat doen als de kleinkinderen terug zullen zijn. Want ze zijn onderweg. Sterkte.

Gepost door: K | 20-01-16

Reageren op dit commentaar

Beste Myriam . Ik heb het ook gelezen , ik vind het niet fijn dat hij niet jullie kleinkinderen laat zien . maar maak jullie maar geen zorgen er komt een dag dat je je kleinkinderen wel zullen inzien wie hun vader is. hij komt wel aan zijn bontje hou jullie sterk groetjes van Brigitte en zoon Lorenzo

Gepost door: Brigitte | 20-01-16

Reageren op dit commentaar

Mevrouw, Myriam,
ik heb toen Marie-Rose leefde, haar lijdensweg, die gelukkig ook hele mooie momenten had, gevolgd.
Roosje (mag ik haar ook zo noemen) zou nu niet opgezet zijn met het nieuws over het wouwersnestje.
Het is wat het is. Uw ex schoonzoon heeft van de rechtbank zijn gelijk gekregen en jullie kunnen de zoontjes van jullie geliefde dochter niet zien zonder toestemming van hun vader. Erg is dit. Ik leef met jullie mee.

Gepost door: Gevaert Veronica | 21-01-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.