26-05-16

15 jaar Child Focus-vermiste kinderen... zijn ook kinderen die 'gemist' worden...

Gisteren "vierde" ons land anderhalf decennium Child Focus - Vermiste kinderen ...opmerkelijk dat het niet respecteren van bezoekrecht één van de vijf categorieën is die ressorteren onder de definitie 'vermist'?

 

geplukt van de website van:

Child Focus

tel: 116 000 

Vermiste kinderen Child Focus deelt de gevallen van vermiste kinderen op in vijf categorieën. Voor elk type verdwijning worden verschillende procedures toegepast. Er bestaan ook verschillende samenwerkingsverbanden met politie, justitie, de FOD Buitenlandse Zaken en Justitie, en met   verschillende hulpverleningsorganisaties.

Wat kan ik doen als mijn kind vermist is?

Weglopers Minderjarige weglopers die hun ouderlijke woning, een instelling of het pleeggezin verlaten.

Internationale kinderontvoeringen door ouders Internationale ontvoering van één of meer kinderen door een ouder (of voogd) die het kind (of de kinderen) meeneemt naar een ander land dan het land waar deze doorgaans verblijven, zonder wettelijke toelating van de andere ouder. Onder deze definitie vallen eveneens internationale dossiers waarbij het bezoekrecht van de andere ouder niet wordt gerespecteerd. 

 

Dit gehavend kaartje was de toegangsbadge die ik opgekleefd kreeg bij mijn eerste kruistocht langs de commissie justitie, voor een afspraak met Goedele Uyttersprot. Zij heeft vandaag het uiteindelijke wetsontwerp voor grootoudercontact ingediend, dat ik gedragen weet over de partijen heen. Het bewijs dat opgeven geen optie is en valse hoop niet bestaat... nu velen vandaag het als 'a touch of Rose' voelen...Reden om dit onooglijk papiertje dankbaar als een relikwietje te koesteren. 

 

 Scan0222 (2).jpg

 

Uitgerekend vandaag werd in de kamer van Volksvertegenwoordiging een wetsvoorstel ingediend tegen de ONMENSELIJKHEID om kleinkinderen te vervreemden van hun grootouders. Méér dan een onmenselijk leed voor beiden wordt het als een 'gescheiden' ouder van jonge kinderen overlijdt en de innige vertrouwensband met de familie van de overleden ouder abrupt wordt verbroken. De wreedheid van wie dit bewerkstelligt, is het flagrante bewijs dat niet gehandeld wordt in het belang van het kind. Bemiddeling is een edel middel, maar als de afspraken die er uit voortvloeien, eenzijdig niet nageleefd worden, is er maar één alternatief en dat is de rechtbank. Die velt een vonnis waarbij de kinderen één weekend en een woensdagnamiddag per maand in de familie van de overleden ouder mogen doorbrengen, maar de kinderen zijn op dat moment uit school gehaald, of de datum werd vergeten... In de plaats van de 'pester' want dat is het natuurlijk, daarvoor te 'straffen', verandert het dossier in een POS (VOS) dossier en is het voor kleinkinderen en grootouders 'game over'...   Die laatsten zijn - of kunnen we straks zeggen-  "waren" : quantité négligeable, net als  kleinkinderen  uit hoofde van hun minderjarigheid, automatisch onmondig en derhalve eenzijdig manipuleerbaar.

Het onder toezicht van de jeugdrechtbank staan zonder contact met de familie van de overleden ouder, herleidt de kleinkind- grootouderband tot het statuut van erfgenaam na diens dood... niet meteen het meest leuke perspectief, na de ervaring dat zonder bescherming van 'eigen volk', het testament van een overleden ouder, boven de hoofden van minderjarige kinderen, verdobbeld kan worden... cry  

 

20:30 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-05-16

Liefdevolle oma's speuren de hemel af en vinden allemaal de mooiste ster...

"ik kon mijn jeugd daar niet doorbrengen, omdat iemand mijn vrede wegnam"... uit het lied van Jamala, onverwachte winnares van het Eurovisie- songfestival 2016...

Eigenlijk kijken we al jaren niet meer naar het liedjesfestival...  geen negatief- geïnspireerde keuze, maar vaak niet passend in onze agenda's volgens het principe dat tijd een kwestie is van prioriteit...   dat veel ruimte biedt aan alternatieven allerhande.

Maar de buitenkans  gisteren om op VIP- plaatsen helemaal vooraan en zonder oordopjes, want een van op afstand bedienbaar volume, the European songcontest live te beleven, was een keuze ingegeven door 'Leve het leven'. En ja, ook 'onze' Laura  slaagde er in, het ons weer te laten geloven.

 

Een hele ommezwaai, nadat we 's morgens met velen het verdriet deelden van een papa die met vier jonge kindjes, eentje zelfs nog met fopspeentje onafgebroken op zijn arm, afscheid moest nemen van hun moedige mama. Mijn hart brak zowat de herkenbare hoopvolle woorden van de oma te horen, die ook haar kleinkinderen plechtig beloofde om samen de meest schitterende ster aan de hemel te vinden... Ze zullen er veel vinden en de mooiste kiezen als duurzaam kompas, zoals alle andere mooisten dat ook zijn....

Vlijmscherpe herinneringen aan verdriet dat mensen enkel kunnen delen door elkaar nabij te zijn om blijvend te geloven en hopen dat liefde en tijd de trouwste bondgenoten zijn als opgeven geen optie is. De afdruk van de 4 kleine kinderhandjes op het gedachtenisprentje laat geen twijfel bestaan over de opdracht .

IMG_4358.JPG

 

 

 

De verwarrende middag van mijmeren en opborrelende herinneringen, abrupt doorbroken door een calamiteit die directe actie vereiste, eindigde uiteindelijk voor het podium in Stockholm. Brood en spelen... opium voor het volk... the show must go on... verstand op nul, blik op oneindig...  een resem definities voor 'entertainment'. Maar mispak u niet.

Afgaand op wat gisteren in HD de wereld werd ingestuurd, bewijst het big business- gehalte van amusement. Schril contrast met een totaal ander reëel wereldbeeld waar schuldbergen, armoede- kraters, meedogenloze rivalen, verwoeste steden kleurloos afsteken tegen de illusie van wat hier schittert. Van de hartjes en kushandjes die de wereld moeten rondgaan.

De meest frisse inzending waarvan we zonder muzikaal te oordelen genoten van haar wervelende verschijning, mooi gevormde strakke billetjes, een exemplaar uit de tango van Toon Hermans.  Knap en schier moeiteloos zet 'onze' Laura twee hagelwitte sneakers aan het dansen en verdiende beslist de hoofdprijs voor jeugdig vrolijk en perfect synchrone schwung.   

Of het Eurovisie Songfestival de weiden, of de festivalweiden het Songfestival bevruchten, de retorische vraag van de kip en het ei...  Alleszins qua techniciteit moeten ze niet voor mekaar onderdoen. Dat deze inside songcontest de ijsheiligen met gemak trotseert, sluit wel het genot van de gegeerde modderbaden op de festivalweide uit. Het is maar hoe je 't bekijkt.

Alleszins lijkt er geen limiet te staan op de creativiteit van de IT- specialisten om de fata morgana  projectoren te voeden. Zo verandert de 'walk on water'  in een vuurzee en breekt het heelal open en vliegen we tussen de sterren... een  onzichtbare "one small step for the artist, one giant leap for the show".  Is de virtuele wereld maakbaar... moeten we misschien voorbeelden simuleren om ook de échte brandjes  aan te pakken? Knopje omdraaien en vuur in Canada geblust, staakt het vuren bestendigd en belagers 'bevriezen' tot ze afgekoeld zijn...  

Ach. Is de wil er, het vlees blijft zwak.

 De verplichte politieke neutraliteit opgenomen in het Eurovisie songfestival reglement kon nooit verhinderen dat er allianties waren, verbloemde versie voor vriendjespolitiek, die vaak het kwalitatief betere werk in de weg stonden. Buurlanden die elkaar schatplichtig maakten of net niet... Sleutelen aan het systeem zouden objectieve criteria moeten kunnen garanderen. Dat vraagt om experten, de vakjury genoemd. Die zouden deze keer, in een overigens onberispelijk georchestreerd scenario, als eersten hun appreciatie in punten uitdrukken.

Dat die uitslag op het scorebord na de stemming door de volksjury onderuit zou gehaald worden, verraste voor- en tegenstander.

Als televoting een gecontroleerd en niet manipuleerbaar instrument is, dan kan het dooreen geschud scorebord alleen maar aangeven dat de vox populi iets anders dan 'show' oppikte. Ondanks het verwijt van politieke desinteresse bij de burgers, stuurde net die burger, een politiek signaal de wereld in. Een merkwaardig fenomeen, voer voor onderzoekers. Het zij zo...

 

Al  won niet het mooiste lied, niet de meest spetterende act, heb ik te beperkte kennis van de redenen van verdeeldheid rond dit onderwerp in Oekraïne zelf... om een gefundeerd standpunt in te nemen, wat ook geen toegevoegde waarde zou betekenen.  

De enige reden waarom de onverwachte kaapster uit Oekraïne een extra punt van mij krijgt, is omdat de gesmoorde stem van haar (over)oma 72 jaar na datum, eindelijk gehoord wordt.

 Een hart onder de riem voor deze oma en haar credo dat opgeven géén optie is...  al zet dergelijke wachttijd aan tot een tandje bijsteken ... want dat ene zinnetje uit Jamala's lied mag geen enkel kind nog overkomen.

 

 

22:26 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |