25-10-16

Voor wie eens van de grond wil gaan...

Voor wie eens van de grond wil gaan...

 

was het niet- van- een- vleugje- humor- gespeende welkomstwoordje tot de groep journalisten in de Royal Aviation Club op de luchthaven van Deurne, met zicht op de vertrekkende en aankomende vliegtuigen, als apotheose van een leerrijke kijk achter de schermen van Luchthaven Antwerpen.

Dit zinnetje als titel gebruiken is nog een restantje uit een vorig leven, waar de vlag lang niet altijd de lading dekte, maar wel leeslekker lokaas uitmaakt... in dat voorgaand tijdperk van mijn leven, zou ik een zaterdagmorgen druk noterend op de persbank hebben gezeten, worstelend om maten en gewichten, cijfers en prognoses, beleid en oppositie nauwkeurig te noteren om er dan van wakker te liggen, nadat het stuk ingediend was. Gezien de deadline altijd 'gisteren' heette, was het vaak afwachten om zwart op wit te verifiëren of je goed gefundeerd onafhankelijk en zonder haar geweld aan te doen, 'waarheid' hebt neergeschreven. Elke ochtendkrant voelde daarom als 'bevrijding', tenminste als er in laatste instantie niet aan je stuk werd geprutst.

Levenslang leren

De boodschap 'levenslang leren'  in acht nemend, is het dus ook voor een ijverige-, vinnige- en zelfs vurige-, doch bejaarde journalist, een niet mis te verstane uitdaging. Het siert de Vlaamse Vereniging van Journalisten haar 'oude rakkers' blijvend over de streep te trekken. En dus: de aanhouder wint, toch in één betekenis van het woord. Een mondje vol om te verantwoorden dat ik opnieuw, zonder schriftje in een Press Room zit, luisterend naar de gevleugelde woorden van luchthavenbaas Marcel Buelens, die ons een kijk voor - en achter de schermen van de Internationale Luchthaven Antwerpen gunt. Toegegeven, mijn inschrijving ging pas de deur uit na een herinneringsuitnodiging. Ook al had ik een beetje overmoedig reeds bij de eerste aankondiging de datum genoteerd in de Journalistensagenda 2016. Effectief inschrijven, had de aanmaning nodig.

De familiedatabank

20161019_181812.jpg

Al jaren hanteren wij een 'gezinsagenda'. Ondanks de opmars van de elektronische- smart- en andere phones, is het geschreven woord in dat gezamenlijk logboek, een betrouwbare kapstok voor het drukke sociale leven van ieder familielid. Zo blijven we op de hoogte van wie waar is en waar er raakpunten kunnen georganiseerd worden. Een veelstukkige puzzel, die dank zij de gezinsagenda, steeds weer gelegd kan worden.

Net zoals de fout- voorspelde ondergang van papier bij de komst van de PC, is bij ons die prachtige grote witte zachte "Jumbo" nooit ver weg om droom en daad op elkaar af te stellen.

Akkoord, in de geest van 'in der Beschränkung zeigt sich der Meister'  had deze verklarende uitleg ook over een 'klein gommetje' kunnen gaan, zelfs eentje achteraan het potloodje... maar naast het feit dat het over de luchthaven gaat , is 'Jumbo aardig meegenomen, toch?  Daarbij, bloggen is geen gemillimeterde kolom van 60 lijnen van 30 aanslagen, dus kan er wat spielerei bij. Trouwens met het opentrekken van de Nobelprijs literatuur, weet je maar nooit...  

Wie "Luchthaven Deurne" zegt, is niet meer mee...

luchthaven deurne.JPG

Internationale Luchthaven Antwerpen heeft in de voorbije crisismaanden, het belang van regionale luchthavens nog eens extra onderschreven. Vliegverkeer boven woonkernen zal nooit onbesproken zijn, al is de technologische evolutie in deze een bondgenoot. Niet alleen worden toestellen geluidsarmer en daalt de emissie van broeikasgassen, de minimale overlast voor de omgeving werd gestaafd door de getuigenis van journalisten- omwonenden. De lengte van start- en landingsbanen op deze luchthaven zijn op zich reeds bepalend voor de types vliegtuigen die haar kunnen aandoen. In tegenstelling deze ' beperking' als handicap te zien, wordt het hier omgebogen tot opportuniteit voor aangepast luchtvervoer à la tête du client in de diamanten havenstad Antwerpen.

De succesvolle luchthaven hartje Londen is het levende bewijs dat snelle vluchten van stad naar stad,  naast zakelijke- ook sterke toeristische troeven kan uitspelen. Vlotte bereikbaarheid van de luchthaven via snel openbaar vervoer, met halte voor de deur, voordelige dagtarieven op de parking... moeten naast adequate administratieve- en veiligheidsmaatregelen de opportuniteiten van het vliegverkeer promoten. Realistische vertrek- en terugkeeruren, in functie van het bedrijfsleven: uitdagingen waar de sector aan sleutelt. Wat als bijvoorbeeld de incheckmodaliteiten voor personen en hun bagage voor lange afstandsvluchten op de regionale luchthavens zouden kunnen afgehandeld worden. Een denkoefening waard.

Een bevlogen CEO stelde met zichtbare trots zijn toekomstvisie voor met voor nu alvast de upgrade van heel wat infrastructuur: inkomhall, lounges, taxfree shops, uitbreiding van bagagebanden... een functionele facelift die reeds over enkele maanden ervaren kan worden en zullen bewijzen dat 'de meeste dromen géén bedrog zijn.'...

Terwijl de bus ons taxiet over de tarmac, kunnen we binnenkijken in de immense overdekte parking van een groeiend aantal privé vliegtuigjes, die dan weer de aanwezigheid van verschillende vliegscholen rechtvaardigen. Een toenemend fenomeen waarbij ik met een binnenpretje Velo Antwerpen al met vleugeltjes zie...  

Museum Stampe en Vertongen

luchthaven Ronny meyeers.jpg

Met Danny Cabooter, piloot- stichter- voorzitter van het museum op de Luchthaven, maakten we kennis met het meest gebouwde Belgische vliegtuig ooit, de SV4B. Ondanks de ontruiming van de Antwerpse fabriek in mei 1940 dat de productie stopte, gaan ze nog geregeld van de grond...

En daarmee is het verhaaltje rond.    foto Ronny Meyers

18:18 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hoewel het onderwerp mij niet meteen boeit,
heb ik uw "artikel" uitgelezen omdat het, oef eindelijk nog eens iemand, vakkundig is geschreven.

Dat te midden van wat er overblijft van het ooit druk beschreven en
bevlogen Skynet.

PS.
Nooit vergeet ik die ochtend: 6 augustus 2009,
toen ik uw dochter en haar vriend zag op GHB Leuven.
Wat een mooie mensen. Ze hielden zich beschaafd afzijdig. Begrijpelijk.

Ik zie en hoor de beelden nog.
Het gaat u goed, mevrouw.

Gepost door: uvi | 25-10-16

Reageren op dit commentaar

Bedankt voor deze appreciatie.
Oei, Gasthuisberg... hoop dat u er niet meer moet zijn... voor haar en zoveel anderen, het begin van een verschrikkelijk zware tijd. Ze ging hem aan, zo moedig, vol geloof, hoop en liefde, want 'opgeven voor een moeder van twee jonge kinderen' was géén optie...
Vandaar onze volgehouden inspanningen om kinderen van gescheiden ouders, als één ouder overlijdt, te beschermen tegen het ontzeggen van het contact met de familie van de overleden ouder. Hier met 'a touch of Rose'...

Gepost door: myriam | 25-10-16

De commentaren zijn gesloten.