15-06-17

Als delen, therapeutisch vermenigvuldigen wordt...

15 juni 2013

de meest onwaarschijnlijke, langste dag

Twee jaar en vier maanden na het afscheid van ons Roosje opnieuw in de deuropening van die onbekende wereld na het leven staan…

Op het tuinfeest bij de plechtige communie van ons Eline, eind mei, feest van O.-H.-Hemelvaart, maakte ik me ‘druk’ over een akelig hoestje van onze junior… Preventief snoerde hij me de mond: -Nee, mama, ik ben al 5 weken gestopt met roken, vraag maar aan ons Ann- Marie’ en ontweek daarmee de opmerking waarvan hij vermoedde dat ik ze voor de zoveelste keer ging maken. Oef, eindelijk, na alle eerdere verwijten dat ik niet moest overdrijven: ‘mag trouwens nergens meer roken. Niet op restaurant, niet op café, niet bij mijn muziekapparatuur, niet op kantoor, niet aan de balie… alleen in mijn bed en daar lig ik volgens u toch veel te weinig in… Trouwens er zijn genoeg rokers van in de 70 die springlevend zijn… maar wees gerust, ik rook niet meer.’

Toch vreemd, vond ik, dat onze Chris, meestal zijn drukke zelve en een fervente zonneklopper, zich op het feest met vele vrienden, stilletjes in het voor-de-nood-opgeslagen tentje terugtrok. Uit mijn ooghoeken hield ik hem de ganse tijd in de gaten en het vervulde mij met tederheid dat onze Alexander hem gezelschap ging houden en er geruime tijd mee aan de praat was… IMG_2905.jpg

Uitgedost in ‘Beerschot’- outfit (!) vermoedde ik dat Alexander met een voetbal aan zijn voet… hoopte op het traditioneel ‘balletje trappen’ met zijn leuke nonkel Chris. Die bleef echter in het zeteltje zitten en dat voelde vreemd. Er zijn een paar mooie foto’s van en al zijn ze zonder geluid,  toen Alexander trots kwam vertellen dat hij van Nonkel Chris ook de outfit van ‘den Antwerp’ zou krijgen, was méér dan een tipje van de sluier gelicht.

Nu is bij familie en vrienden het internaatverhaal genoegzaam bekend, dat Chris en Paul twee belendende kamers betrokken en er respectievelijk de rood- witte en de paars-witte vlaggen uithingen… aanzet tot levenslange PLH, no war… en de aanzet tot een onverwoestbare vriendschap.

Een zijsprong in dit verhaal, om te gewagen van een eerste vaststelling dat onze Chris er niet goed uitzag. Bemoederen van een zoon van 35, die net zijn eigen droomstek aan het inrichten was, doe je als moeder omzichtig. En bij onze Chris, ook nog eens met fluwelen handschoenen. De zelfstandigheid weet je wel… Telkens hij in het Ganzenhof langskwam en ook bij papa die toen enkele keren in het hospitaal verbleef, vertelde hij over terugkerende hoofdpijn, waarvan hij vermoedde dat ze te wijten was aan het stoppen met roken. Ons Ann- Marie overhaalde hem voor een consult bij de  neuroloog, om uitsluitsel te geven wat de oorzaak kon zijn.

Gepakt in snelheid…  

8 juni 2013 bleef zijn traditionele gezongen verjaardagwens aan de telefoon uit… en in plaats van dat hij als een wervelwind voorbijkwam, met of zonder bloemen… werd ik die middag in het ziekenhuis verwacht.  Het onderzoek bracht aan het licht dat de hoofdpijn een totaal andere oorzaak had. Op consultatie had hij zelfs het bewustzijn even verloren en was per direct opgenomen, zo bleek. Ons Ann- Marie werd meteen verwittigd en was al bij hem. En dan hoop je dat die het allemaal rechttrekt.

Hoe hartverscheurend zwaar moet dat voor haar ook toen geweest zijn. Na Roosje nu ook haar broer(tje), haar petekind… haar eigen kinderen midden in de examens… de problemen rond de fysiek van papa en de overbelasting voor mama…  en dan haar ‘kennis’ van het onhaalbare… die ze nog even voor zich hield, op vraag van onze Chris. Hij wist het dus.

In de gang van intensive care, zat ik als versteend te kijken naar de deur die slechts af en toe heel even op een kier openging. Wat gebeurde daar? Toen ik eindelijk binnen kon, lag daar geen zieltogende man, maar stond een ranke 1m90 naast zijn bed, druk te gesticuleren dat hij niet wilde blijven.

Als werd ik neergesabeld, kreeg ik de volle laag en moest ervoor zorgen dat hij per direct naar zijn appartement kon, hij zou daar wel uitzieken, met zijn vrienden gezellig rond hem. Chillen… Maar niet hier, met al die draden, die zijn bewegingsvrijheid aantastten, die hem zijn menselijkheid afnamen… “Allez, mama, laat nu maar zien dat je alles kunt”, klonk meer verwijtend dan als verzoek…  

Radeloze machteloosheid verscheurde mijn moederhart.

Ik wilde mijn armen om hem slaan en de tranen rolden over mijn wangen. Hij was er boos om en zei dat hij daarmee niet geholpen werd. Wie wilde huilen, moest dat op de gang doen…

Wilde ik hem vastpakken omdat ik zo graag zou willen dat hij, hoog boven mij uitstekend, zijn lange armen om me heen zou slaan, me dwingend te relativeren, mijn (over)bezorgdheid zoals hij zo vaak deed, te ridiculiseren… maar dit was ‘incroyable, mais vrai… ‘ in zijn mooi frans, dank zij het Ukkels advocatenkantoor.

Nu zwaaiden die lange armen in het ijle als een niet verscholen verwijt dat IK hem daar moest wegkrijgen, tegen beter weten in. Plots doorzag ik de hoge gsm- kosten die we maandelijks voldeden… toen hij zijn telefoonboek vrienden in één trek op de hoogte bracht van het begin van het einde… en hij hen rond zich wenste… behalve die willen janken, die moesten de gang op…

Toen gebeurde wat IC mogelijks niet eerder meemaakte. Champagne en sushi en wenende/ lachende jonge mensen overspoelden de ontoegankelijke ruimte… want dat was de laatste wens van een stervende. En toen besefte ik dat die jonge équipe WIST dat zijn dagen geteld waren… en diep in mij verwenste ik deze bevestiging van wat niet mocht, niet kon en niet zou…

Toen een knap verpleegstertje in hem DJ Vince Hilton herkende en zijn ijdelheid streelde met de bekentenis grote fan te zijn, antwoordde hij vereerd te zijn en hij haar ook al herkend had… haar bij haar voornaam noemend… Toen ze weg was vroeg ik of hij al zijn fans bij naam kende, verraste hij me weeral en zei: ‘haar naam stond gelabeld op haar schort. Een bal voor open doel’.

En nu moest ik naar papa, die reikhalzend naar een verslag van mijn bezoek uitkeek. Hoe hem deze wrede waarheid vertellen. Zijn Chris junior, die amper een week tevoren nog aan zijn bed zat met twee aan de kar gekochte ijsjes, toen die met een ‘kerstdeuntje’ voor de deur stond te talmen… zou nooit meer langskomen bij ZIJN pa… Toen ik de voorbije dagen las dat papa voor een bepaalde commissie ‘te soft’ zou zijn, kreeg ik nog reuze opmerkingen binnen dat de vermeende journalist of wie het hem ingefluisterd had, waarschijnlijk nooit had vergaderd of onderhandeld met Chris Morel… Of verwijst die conclusie misschien naar dat afschuwelijke moment dat ik ‘nee’ schudde op zijn gesmoorde vaststelling ‘het komt toch goed met onze Chris?’

Ieder verwerkt verdriet op zijn manier, met en zonder woorden, maar de pijn was tastbaar, zelfs zonder fysiek contact…

Woorden noch gebaren kunnen de wanhoop van dat jonge leven, boordevol plannen en dromen kanaliseren. Je kan als moeder enkel incasseren, proberen rust uit te stralen en het niet uit te schreeuwen… Het bezoek was kort en informatie beperkte zich tot een duidelijke diagnose: geen genezing meer mogelijk. Tijd? Een jaar? De dag erna: enkele maanden of zelfs minder. Uitgezaaide longkanker waarbij uitzaaiingen in het hoofd verantwoordelijk waren voor de enorme hoofdpijn.

Niets kon hem nog helpen, tenzij bestraling die de tumoren mogelijks even zouden intomen, een beetje verlichting zouden brengen. Daarvoor moest hij overgebracht worden naar een ander ziekenhuis en dat gebeurde per ambulance. Twee vrienden gingen mee in de ambulance, ik reed er achter. !cid_A8CE22AC-5529-43B8-90B7-25195E448C46@home.jpg

Er waren meerdere ritten die week en later vertelde men ons dat in de ambulance werd gesuggereerd dat hij ‘de grote Vince Hilton’ was en dat men misschien daarom wel eens de sirene kon aanzetten. Ben zeker dat die ambulanciers geen weet van de grote VH hadden, maar zo charmant waren even de sirene te laten loeien tot groot jolijt … Enkele dagen later zal het wel gevoeld hebben als een laatste wil… en dan zeg ik hiervoor nu nog dank …

Het wachten voor de bestraling confronteerde ons met de eenzame ellende van patiënten in behandeling… Achter schermen stonden de draagberries aan te schuiven. Je hoorde kreunen, wenen, roepen om een verpleegster door een  misselijk geworden mevrouw… Chris keek me aan en zei: ‘met alle Chinezen, maar niet met den deze’… IMG_0154.JPG 

Dan ging ik even naar  de roepende patiënt achter het scherm en vroeg of ik voor haar iets kon doen. Haar antwoord beroerde me enorm: “ik ben zo alleen”… Er gewoon “zijn”… ook al doe je op dat moment ogenschijnlijk veel fout…

 ‘The longest day’…

Toen we de 14de juni ’s avonds laat het ziekenhuis verlieten, deelde onze Chris mee dat als alles wat men nu ondernomen had om die hoofdpijn enigszins onder controle te krijgen, bleef mislukken… de laatste terminale pijnstilling druppelde al te lang in zijn inmiddels verzwakte lichaam en verschillende organen hadden het reeds opgegeven…hij met amper enkele weken verder aftakeling in het vooruitzicht, zelf de juiste beslissing op papier zou zetten, met dokters en getuigen. Hoop dat jullie mijn wens respecteren… duidelijk, geen ‘gelul in het kwadraat’… ook al droomde ik die slapeloze nacht dat het tij alsnog zou keren.

Toen we ’s morgens toekwamen was het duidelijk dat zijn besluit vaststond en zou uitgevoerd worden. Hij greep voortdurend met een van pijn verkrampt gezicht naar zijn hoofd en zelfs de verhoogde morfine bracht nauwelijks verlichting en langzaam naderde het einde… Op de middag kwam er nog een opflakkering toen hij vroeg of we over hem praatten en we hem geruststelden dat het goed was… de priester die samen met ons bad, zal voor onze Chris enkel als achtergrond sound geklonken hebben, vermits hij niet meer wakker werd.

Onze handen verstrengeld met de zijne, voelden nog uren dat sterke hart kloppen. Dat hart dat zo sportief getraind was en niet zonder slag of stoot opgaf,  dat zo heeft liefgehad, zo vaak onrecht aanklaagde en bevocht. Dat hart dat uiteindelijk om kwart over zes voor de laatste keer klopte… en daarmee ook alweer een stuk van het onze wegtikte.

Ijselijke stilte, die knappe grote kerel, dat bruisend vat vol levenslust, die durfal, die kamikaze, die tedere lover, die elegante danser, die bevlogen pleiter, die goalgetter… maar bovenal onze enige zoon… onze junior werd opgebaard en luisterde aandachtig, zonder argumenten tegen, naar alles wat ik hem nog moest zeggen… terwijl zijn afkoelende lichaam het beslist nog in zich opnam en zijn ziel het geloof, de hoop en de liefde meenam op weg naar ons Roosje…

De laatste fuif bepaalt de a- typische uitvaart…

Paniek bij de vrienden. Chris was de aangekondigde spelmaker op een prachtig huwelijk aan de andere kant van het land. De desillusie dat hij dat niet zelf kon waarmaken, want overleden, was een enorme domper. Gelukkig was het feest al enigszins voorbereid en stonden alle opnames op een speciaal toestel, waarvan ik nu de naam niet meer ken, maar waarmee hij zelfs van op de dansvloer de juiste vibes op de feestvierders kon loslaten.

Doch, de begrafenis op zaterdag, zoals normaal zou gebeuren, was geen optie. Het huwelijk moest doorgaan en omdat het hele gezelschap naar het trouwfeest zou afzakken en ze nu zelfs de DJ zouden moeten vervangen, planden we de uitvaart op vrijdagavond… hebben het hem niet voorgelegd, maar weten wel zeker dat hij het zelf zo zou hebben opgelost. En dat er een restaurantwagen met wijn en belegde broodjes voor deze speciale vrijdagavond voorzien werd, zou hij beslist als 'cool' hebben getaxeerd.

De volgende dagen was er maar één target: onze Chris het afscheid geven dat hij zou waarderen. De vrienden schoten me daarbij meteen ter hulp. Toppunt van blokkade was toen ik absoluut de kaart met foto’s wilde maken maar vastliep in mijn onkunde om alles in elkaar geschoven te krijgen. Dat precies dan de juiste vriend op het juiste moment opdaagt en mee de nacht induikt, is een teken van boven…nog eens dank daarvoor. fotocollage Thomas Ceulemans.jpg

Nog vaak hoor ik hoe prachtig beklijvend de uitvaart was in het kerkje aan het water, dat hij kende sinds ons Roosje er vlakbij was gaan wonen en dat hij zelf aanduidde voor de uitvaart. Van de dienst zelf herinner ik alleen het begin en het einde… De saxofonist die Misty speelde terwijl onze Chris werd binnengedragen  op de schouders van zijn vrienden. De live muziek was vooral symbolisch gekozen, met de nostalgie van de ‘lichtjes van de Schelde’… zijn droomhuis met daktuin… met zicht op de verlichte Lieve- Vrouwetoren… Elke keer hij er weer eens vol van was in de amper 8 maanden dat hij er woonde, belde hij ons dankbaar op om te zeggen hoe hij daarvan genoot… ‘Gekje’, zei ik dan en glimlachte. En dat probeer ik nu nog…

De pleiade aan lieve woorden van de vele vrienden, de waardering voor zijn scherpe geest en vakkennis, de dankwoorden voor de peace, love and happiness die hij rondstrooide… ze borrelen nu af en toe op.

Kippenvelmoment dat ik me wel nog duidelijk herinner zijn de sprankelende klanken van Sundance toen de kist werd buitengedragen.  

'The Sun always coming up out of the underground'…doet het morgenochtend hopelijk ook weer na deze dag vol herinneringen. Dan zal de weemoed vooral weer moed zijn, omdat opgeven géén optie is.

Voor niemand, ook niet zij die de zware strijd nog leveren en al wie hen nabij zijn, want sterven doen we met elkaar… Denk daaraan terwijl je leeft… IMG_0152.JPG

PLH... peace, love and happiness verschilt nauwelijks van geloof, hoop en liefde... met 'a touch of Rose' en 'a sound of Chris' doen we hier voort, met allen die jullie in hun hart sloten en nooit zullen opgeven... Dat zijn we al die ons voorgingen verschuldigd... innocent 

mama en papa

 

 

  

19:03 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Myriam
Zelfs zo een droevig verhaal kun jij beschrijven ,juist of ik beleefde die dagen mee samen met jullie .prachtig verwoord dit zo droevige verhaal ,jullie hadden kinderen om trots op te zijn ,maar jij ben t ook iemand waar zij trots op mochten zijn .Moedige ,kranige mevrouw ben jij ,veel sterkte en in jullie chris zijn naam zou ik er een glaasje op drinken.

Gepost door: slegers irene | 15-06-17

Reageren op dit commentaar

Dit doet pijn om te lezen . Zoveel leed en toch zo dapper en positief doorgaan. Mijn respect is immens. Ik hoop dat jullie vlug de kinderen van Roosje mogen knuffelen

Gepost door: Roos De Fauw | 15-06-17

Reageren op dit commentaar

Dit doet pijn om te lezen . Zoveel leed en toch zo dapper en positief doorgaan. Mijn respect is immens. Ik hoop dat jullie vlug de kinderen van Roosje mogen knuffelen

Gepost door: Roos De Fauw | 15-06-17

Reageren op dit commentaar

Lieve Myriam, het leven is werkelijk te hard voor jou/jullie (geweest). Hoe diep triestig het overlijden van jullie zoon ook is, je schrijft het beklijvend en 'mooi' neer. Ik weet niet welke woorden enige troost zouden kunnen bieden; volgens mij bestaan ze zelfs niet. Ik wil je van hieruit erg veel sterkte wensen en een dikke knuffel meesturen in de hoop dat het een beetje jouw leed kan verzachten.
Veel liefs, Meggie

Gepost door: Meggie | 15-06-17

Reageren op dit commentaar

Lieve Myriam, dit verhaal lezende brengt mij ook terug naar mijn verlies. Ik begrijp de hartenpijn, de laatste dagen, de laatste woorden en een afscheid.
Veel sterkte nog met het verder verwerken van uw verliezen. Jij moest twee schatten laten gaan, hoe moet je dat verteren? Één lijkt al onmogelijk te zijn.
Dikke genegen knuffel.

Gepost door: Lydie Beckers | 15-06-17

Reageren op dit commentaar

Lieve Myriam, ik ben ook de dochter die achter blijft na dat mijn ouders ook mijn zus en broer hebben moeten afgeven, daarom ken ik je verdriet zo goe.
Mijn ouders zijn ondertussen overleden, en aan de eene kant benn ik er blij om, want ik weet niet hoe ze zich gevoeld hadden toen 5jaar blaaskanker heb gekregen,ik had hun verdriet weer gedaan, en had ik niet gewillen .
Veel sterkte in die zwaar verdriet.

Gepost door: Mommens Jenny | 16-06-17

Reageren op dit commentaar

beste Jenny, wat zouden ze u graag tot steun zijn geweest... ieder kind heeft de volle 100% liefde van zijn ouders. Mijn grootste zorg toen ik Roosje verwachtte of ik haar wel zo graag zou kunnen zien als ons oudste kind, ons Ann- Marie, was meteen weg, toen ik haar in mijn armen hield en wist dat liefde alleen maar vermenigvuldigd wordt... en bij onze Chris was het net zo... Het getuigt anderzijds van jouw liefde voor hen, dat het voelt dat hen een nieuw verdriet bespaard werd. We zijn maar op doorreis terug naar elkaar... veel moed en sterkte en hopelijk kan je K verslaan.

Gepost door: myriam | 16-06-17

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.