31-12-17

Sylvesteravond 2017

IMG_4514 (2).JPGOp deze laatste dag voelt het haast als een morel(e) plicht iets te posten op mijn blog. 

Met de 1000 klassiekers als muzikaal decor, herbeleven we hier mooie, emotionele en aangrijpende momenten, die ik u in cursief niet wil onthouden. Elkaar sparend, wordt een traan stiekem weggepinkt als was het een beetje sterrenstof. Heel af en toe weerkaatst een verdachte glinstering in mijn ogen in die van opa, als een klassieker al te expliciet een van onze gedeelde herinneringen oprakelt: Ann- Marie en 'con te partiro', ons Roosje 'daar gaat zij' en onze Chris zijn 'lichtjes van de Schelde'...al gingen er daar een paar hardere schijven aan vooraf. Maar de schoonheid die hij in zijn eigen stekje aan de stroom bezong, maakten het tot zijn lijflied. Geen 1000, maar nog even Adamo citeren met een bewezen waarheid: 'c' est ma vie, je n' y peux rien, c' est elle qui m' a choisie'... Allemaal familie- gerelateerd. 

'Just a perfect day', dat moet het geweest zijn die 31ste december 2010, gewoon omdat 'we spent him with you' 

Beentjes hoog opgetrokken, in japonneke met peignoir, toverden de dansende vlammen in de open haard een 'gezonde' blos op haar wangen en een 'bovenaardse' schittering in haar mooie ogen. Tegen haar aanschurend, toen twee kleine jongetjes, die haast instinctief niet van haar zijde weken en genietend mee onder de fleece kropen. Een beeld dat we niet enkel digitaal bewaren als een relikwie, maar dat op ons netvlies gebrand staat. Intens geluk verpakt in mateloos verdriet.

'Men zegt van liefde dat ze zacht is'. Woorden die een dikke maand later weergalmden in de gewelven van de kathedraal om neer te dwarrelen als een zegening. Marie- Rose was niet alleen onze lieve dochter en een heerlijke moeder, maar ook een moedige jonge vrouw die haar comfortzone durfde te verlaten om op verantwoorde wijze klank te geven aan de gesmoorde stemmen van bezorgde mensen in onze eigen samenleving. Marie- Rose die haar charisma in de weegschaal gooide om tegen het cordon in, de tegenstanders aan te zetten minstens naar elkaars argumenten te luisteren om dan samen te dokteren aan een leefbare oplossing. 

Het probleem binnen de samenleving is er geen van wij en zij. Het is er een van gemis aan geloof, hoop en liefde. Profitariaat en uitbuiting ombuigen naar samenwerking. Een ongelooflijke uitdaging die haast prematuur gewurgd wordt door ongeloof, wanhoop en haat. En dan klopt het dat 'liefde hard is en het geluk vermoordt'. 

Als liefhebbende opa en oma, met een onbesproken levenswandel van meer dan 70 jaar, meegesleurd worden in een strijd die de onze niet zou mogen zijn, voelt als een zeer groot onrecht: onze kleinzonen de kans ontnemen om een opgedrongen perceptie over ons, aan de realiteit te kunnen toetsen. 

Daarom sleutelt men binnen justitie aan de hervorming van familierecht. Langzaam maar zeker, maar jammer genoeg zeker langzaam. De bemiddelingsprocedures die nu als wetsvoorstel door de Kamer gaan gestemd worden, zijn een lovenswaardig initiatief. Maar de betrokken juristen van dienst, tot de hoogste echelons toe, weten perfect dat het een goodwill operatie is, waardeloos zonder stok achter de deur.   

Ook op pensioen, blijft een journalist kritisch kijken, stukje comfortabeler zonder druk van een deadline of een strikte begroting, gemotiveerd. Inmiddels ben ik in die hoedanigheid al enkele jaren betrokken bij een groeiend aantal verenigingen rond (groot)ouderverstoting in Nederland en België. Daardoor heb ik een encyclopedie aan informatie over oorzaken en gevolgen bijeen gesprokkeld. De uitgangsposities bij deze problematiek zijn zo uiteenlopend dat er geen enkele wet -hoe goed bedoeld en uitgebalanceerd ook- als vlag de lading zal dekken. Het blijft maatwerk. Daarvoor zijn tijd, geld, manschappen, voortschrijdend inzicht, inlevingscapaciteit en vooral ervaring nodig. En daarmee bedoel ik niet de handigheid van een advocaat in opdracht van een cliënt, maar een gewetensvol raadgever die  in staat is een juiste inschatting te maken van actie en reactie, inclusief de gevolgen. Een 'wijs' advocaat die de wet niet uitholt maar ze naar de geest toekomst gericht aanwendt met oog op het welzijn.

Cruciaal bij bemiddelen is communicatie. Is het dan wel een vraag of opschorten van ontmoetingen in deze context, contra- productief zijn?

Gesprekken met (kinder)psychologen en bemiddelaars, echtscheidingsadvocaten, (groot)ouders, leerkrachten leverden leerrijke en boeiende gesprekken op, waarbij spreken en luisteren voor evenwicht zorgden. Ook de toetsing met ervaringen van veldwerkers, sociale diensten, kinderen en vooral zij die onder het loyauteitsjuk uit zijn, kinderen uit de opvang, losgeslagen jonge mensen met de sporen van vernieling in hun geest, getuigenissen op publieke congressen, hebben me naast slapeloze nachten ook duidelijk inzicht gegeven in de onmacht van justitie om juist te oordelen.

We hebben intussen moeite noch kosten gespaard om zoveel mogelijk visies op ouderverstoting en de gevolgen, te vergelijken. Om ze ook te toetsen aan resultaten van  bemiddelingen met- en zonder justitiële tussenkomst. Een onverwacht maar bonus aspect is dat we er heel wat interessante juridische vrienden aan overhielden. Familierecht komt eindelijk onder de korenmaat uit en ik ben overtuigd dat daardoor op termijn ook andere problemen in een heel ander daglicht komen te staan.

Het terugkaatsen van de bal tussen de 'gescheiden' machten is een dubieus spel van onmacht en politiek. En daar zou deze fragiele materie net niet mogen terechtkomen. Over ALLE partijgrenzen heen zijn medestanders bereid het op te nemen voor het onschendbaar recht van kinderen op hun families. Strategische procedures allerhande om dat recht te ontnemen, zijn een aanfluiting van verantwoord ouderschap. Het is als de vredesonderhandelaar die ook wapenleverancier is. Wie een warmere samenleving wil, zal toch in eigen huis eerst orde op zaken moeten stellen.

Mooie woorden in de kerk: 'wie nog ruzie heeft met iemand, vertrekt nu best en gaat het eerst oplossen'. Ik moest er aan denken, kijkend naar de massa voor het podium tijdens de warmste week. Hoe groot zou de leegloop geweest zijn?

De rode draad die ik na honderd en meer gesprekken zie, is dat het ontnemen van een ouder aan een kind door de verstotende ouder, hem/haar schuldig maakt aan gebrek aan verantwoorde ouderliefde. Het ontneemt een kind de helft van zijn identiteit. 

Als een verstoten ouder uiteindelijk toch afhaakt en lost, is dat vaak onder druk van gezondheids- en financiële redenen. Ongeacht of het om het profiel van een verstotende- of verstoten ouder gaat, voelde ik na erg diepgaande gesprekken, een chronische pijn aan beide kanten.

Een kind verliezen is voor ouders onwezenlijk en wellicht de pijnlijkste ervaring die je kan meemaken. En toch overkomt het ouders iedere seconde, overal ter wereld. Ongeboren, klein en onschuldig, vreedzaam na een moedig bevochten ziekte, maar ook op gruwelijke wijze, mishandeld, vermoord, achtergelaten na een ongeval door een lafaard die een mens in nood aan zijn lot overlaat. Of door haatkogels in het wilde weg afgevuurd met de illusie ooit de liefde zelf te kunnen verpulveren. 

Het is een pijn die velen delen, die op vele schouders getorst er niet minder op wordt, maar wel draagbaar. Daarom ijveren we verder opdat anderen misschien de pijn en de onmacht bespaard blijven om als een kind je ontvalt, men je niet nog harder kan treffen door het mooiste dat ze je toevertrouwde aan je liefde te onttrekken. 'Imagine' het werd veel keren aangevraagd in de 'warmste week', ook door ons, bewijs dat mensen willen en moeten blijven geloven en hopen dat liefde uiteindelijk wint.

Mag ik op deze laatste dag van het jaar in alle dankbaarheid voor de enorme warmte, genegenheid en steun die we mochten ontvangen en graag met u deelden, getuigen 'dat bittere winters en dikke lagen sneeuw nog nooit hebben verhinderd dat de Rose hen overleeft'.

Kinderen: klein, groot, jong, oud, want kinderen blijven we allemaal zolang we nog ouders hebben... als jij  iemand een sprankel geluk kunt bezorgen door contact te maken, "DOEN". Er komt een dag dat het te laat is. 

DSCN0288 (2).JPG

Geloof, hoop en liefde een kans op herstel gunnen. De mooiste start van een nieuw jaar. Peace, love and happiness met 'a touch of Rose'.

Dikke knuffel aan iedereen. Gezond=gelukkig 2018 voor u en allen die u genegen zijn.

22:16 Gepost door myriam van loon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Gepost door: Carry Avonts | 01-01-18

Reageren op dit commentaar

Gepost door: Carry Avonts | 01-01-18

Reageren op dit commentaar

Myriam, het doet goed te weten dat je als oma machteloos staat, maar dat er anderen zijn die verder strijden.

Uit ondervinding weet ik dat je soms echt de moed opgeeft en geen zin meer hebt om verder te blijven strijden , maar jij trekt aan de kar en telkens weer geef je dat stukje moed om verder te doen.

Dank voor je inzet , hopelijk zullen daardoor enkele oma's en opa's, papa'a en mama's niet moeten meemaken wat jij en ik meemaken.

Ik wens jou een hoopvol 2018 , succesvol ook in jouw strijd en wie weet , misschien zullen jouw kleinkinderen dit jaar zelf de stap naar contact zetten. Daar hoop ikzelf ook op .

Jij zegt : tijd is onze grootste vijand , en ja, ik voel hoe langer hoe meer hoe dit aan je vreet, hoe je lichaam dit verdriet moeilijk verwerkt . Ik hoop dat wij nog de mogelijkheid krijgen om onze kleinkinderen persoonlijk te overtuigen dat wij hen altijd liefhadden /hebben en dat wij alles gedaan hebben om hen deel te laten uitmaken van de familie.

Gedeelde smart is halve smart, zegt het spreekwoord en het gevoel niet alleen te zijn met ons leed , kan heel troostend werken. Dank.

Gepost door: Oma Mia | 02-01-18

Reageren op dit commentaar

Geachte familie Morel, wat doet dit weer tranen branden!
Hoe waar is het wat je schrijft Mevrouw Morel. Marie-Rose zullen we blijven herinneren als een grote Dame. Ik hoop dat je eens met je kleinzoontjes gezellig kan praten over hun bijzondere mama.
Een kleine troost maar ik blijf aan jullie denken en wens jullie een gelukkig 2018

Gepost door: Anny Olivier | 02-01-18

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.